ΤΥΠΟΣ, ΨΑΧΝΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΛΥΣΗ

Ο οικονομολόγος Αρίστος Δοξιάδης γράφει στην σελίδα του στο Facebook:

“Υποπτεύομαι ότι δεν υπάρχει επιχειρηματικό μοντέλο για βιώσιμη έντυπη καθημερινή εφημερίδα σε μια χώρα 11 εκατ κατοίκων.

Οσες επιβιώσουν θα έχουν ένα από τα εξής χαρακτηριστικά:
1. Πλούσιο ιδιοκτήτη που την επιχορηγεί σταθερά
2. Πολύ λίγους συντάκτες, και ύλη σκουπίδι-αντιγραφή- ΣΟΚ!
3. Συνεταιριστικό σχήμα όπου οι συντάκτες εργάζονται σχεδόν απλήρωτοι, για το μεράκι ή με την ελπίδα μελλοντικών κερδών.

Κανονική επιχείρηση τύπου, που παράγει κάθε μέρα ρεπορτάζ, πληρώνει αξιοπρεπώς δεκάδες συντάκτες και βγάζει (μικρό έστω) κέρδος, δεν θα υπάρχει. Το διαδίκτυο εκτοπίζει τον τύπο στις αναγνωστικές συνήθειες, αμετάκλητα.

Τα τυχόν αντιπαραδείγματα από άλλες χώρες μάλλον στηρίζονται ή σε πολύ μεγαλύτερη αγορά ή/και σε paywall για τη διαδικτυακή έκδοση. Αλλά το paywall είναι πολύ δύσκολο αν δεν έχεις μια εξαιρετικά ισχυρή ταυτότητα και μοναδικό περιεχόμενο — το Βήμα/ Νέα είχαν paywall, και δεν νομίζω ότι μπόρεσαν να το συντηρήσουν (εξ ού και ανοίγουν τα άρθρα μετά από λίγες μέρες).

Οσοι ενδιαφέρονται για την ποιοτική ενημέρωση πρέπει να βρουν νέα μοντέλα παραγωγής. Δεν ξέρω ποιά.”

https://www.facebook.com/search/top/?q=aristos%20doxiadis

Πρόκειται για θέμα που συζητούσαμε στο “Εθνος” από το 2000 αλλά στις επισημάνσεις μου λάμβανα την απάντηση “εδώ δεν είναι Αγγλία” και άλλα εξίσου ασυνάρτητα, όπως “ο Ελληνας αν δεν ανοίξει εφημερίδα, χαρτί ρε αδερφέ, στο καφενείο δεν ευχαριστιέται”.

Το “εδώ δεν είναι Αγγλία” απευθυνόταν προφανώς στην παραμονή μου εκεί παρόλο που από το 1976 επισκέφθηκα την Αγγλία μια φορά, το 1984 για δέκα μέρες, ενώ αυτοί που το ξεστόμιζαν πήγαιναν αρκετές φορές το χρόνο για… ψώνια.

Θεωρούσαν ότι η παρόλα περί Αγγλίας ήταν απάντηση στις επισημάνσεις για την πορεία ξένων άλλοτε κραταιών εφημερίδων, για την αποτυχία ακόμα και της Microsoft να στήσει ηλεκτρονική επί πληρωμή εφημερίδα, και την εντεινόμενη άνοδο της ηλεκτρονικής ενημέρωσης.

Τα χάλια που έφερε η αποφυγή της συζήτησης στο “Εθνος” τα είδαμε. Η δε ανάπτυξη του ελληνικού ηλεκτρονικού τύπου είναι περίεργη. Αιμοσταγή ονόματα ιστοσελίδων υπόσχονται θέαμα και σκάνδαλο αλλά ούτε αυτό προσφέρεται στον επισκέπτη τους. Για να διαβάσει μια αμφίβολης εγκυρότητας είδηση ρίχνει τρία και βάλε κλικ διότι έτσι βγαίνουν τα όβολα από την ηλεκτρονική διαφήμιση. Η άλλη προσφιλής μέθοδος είναι να ενθαρρύνεται το ξεκατίνιασμα μεταξύ επισκεπτών στα λεγόμενα “Forums”. Εκεί συχνά δυσφημούνται άτομα και εταιρείες από χρήστες που κρύβονται πίσω από ψευδώνυμα.

Εκκρεμεί η εξεύρεση αυτού που επισημαίνει ο Αρίστος Δοξιάδης: τα νέα μοντέλα παραγωγής για την ποιοτική ενημέρωση. Ψάχνονται αγωνιωδώς πολλοί “ειδήμοι”, από αυτούς που έλεγαν “εδώ δεν είναι Αγγλία” και άκρη δεν βγάζουν. Ωστόσο άρχισε να διαγράφεται αχνά το νέο μοντέλο αλλά δεν είναι πια δουλειά μου να το επισημαίνω. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι το νέο δεν βασίζεται στην άγρα κλικ, ούτε στην παραποίηση στοιχείων επισκεψιμότητας.