ΚΕΣΤΡΟΣΦΕΝΔΟΝΗ 2ο

Ο ερημίτης των Βριλησσίων που τα πάει καλά με την αρχαία γραμματεία βρήκε περιγραφή του Κέστρου, εργαλείου που χρησιμοποιούσε η ελληνίδα ζωγράφος Λαϊα στην αρχαία Ρώμη γύρω στο 100 πΧ. Η χρονολογίσα συμπίπτει με τους Μακεδονικούς Πολέμους όταν χρησιμοποιήθηκαν κατά τον Πολύβιο οι κεστροσφενδόνες. Η περιγραφή της ζωγραφικής σπάτουλας φέρνει κατά νου το κοντό βέλος που βλέπουμε στο βίντεο:

“Η Λαΐα δούλευε με την τεχνική της τέμπερας, χρησιμοποιώντας το πινέλο, αλλά και με την κέστρωση, ένα είδος εγκαυστικής τεχνικής πάνω σε ελεφαντόδοντο, χρησιμοποιώντας το κέστρον ή ραβδίον. Το κέστρον ήταν ένας χαράκτης με τριγωνική μύτη, σαν λόγχη ή σαν μυτερή σπάτουλα, που χρησίμευε για τη χάραξη του σχεδίου, αλλά και για το στρώσιμο του χρώματος ή τη γέμιση των χαράξεων με χρώμα. Για τη δεύτερη αυτή λειτουργία μπορεί να υπήρχε μια ειδική σπάτουλα στην άλλη άκρη του εργαλείου. Σε μια πιο περίτεχνη μορφή, το κέστρον απέληγε στη μια άκρη σε ένα μυτερό και αβαθές κουτάλι και στην άλλη σε μια μικρή σπάτουλα. Με το κοίλο μέρος του κουταλιού ο ζωγράφος έπαιρνε το θερμό χρώμα και το τοποθετούσε πάνω στον πίνακα, ενώ με την ανάποδή του ή με τη σπάτουλα το έστρωνε. Με τη μυτερή άκρη του κουταλιού χάραζε, όπου χρειαζόταν. Αυτό το είδος κέστρου ίσως ονομαζόταν καυτήριον.”

Από το βίντεο φαίνεται ότι η σφενδόνη που το έριχνε απαιτούσε περίπλοκο δέσιμο ώστε να λύνει όταν ήταν σε πλήρη προέκταση προς το στόχο. Επιπλέον φαίνεται ότι δεν ήταν όπλο ακριβείας, καθώς η δραστικότητα προερχόταν από την πτώση του, επιταχυνόμενο από την βαρύτητα. Μάλλον ήταν μέσο κάλυψης χώρου με πυρά πολλών σφενδονιστών εναντίον στοιχισμένων στρατιωτών.

Αν είναι σωστή η παραπάνω σκέψη τότε η κεστροσφενδόνη δεν ήταν ακριβώς το όπλο του Δαυίδ, το οποίο έριχνε πέτρες, κάτι που δηλώνεται ξεκάθαρα στο βιβλικό κείμενο. Ισως για την σφενδόνη με κοντάρι θα πρέπει να ψάξουμε για άλλο όνομα! Στα αγγλικά αποκαλείται staff sling, δηλαδή Κονταροσφενδόνη.