ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΔΑΣΩΝ

Λέει το πόρισμα για την πυρκαγιά στο Μάτι:

«Η διαχρονική αύξηση (τελευταίες δεκαετίες) της συνέχειας και του φορτίου δασικής καύσιμης ύλης σαν συνέπεια της εγκατάλειψης και της  υποχρηματοδότησης  διαχείρισης των δασών»

Δεν είναι όμως μόνο η έλλειψη χρηματοδότησης, μην τα ρίχνουμε όλα εκεί. Μια ολόκληρη φιολοσοφία αδράνειας έχει γεννηθεί και καλλιεργείται στη χώρα από την δεκαετία του 1980 και μετά. Μια  δήθεν οικολογική φιλοσοφία που βασικά είναι μια διαστρέβλωση της αρχής πρόληψης πιθανών περενεργειών από ανθρώπινη δραστηριότητα. Κάθε πράξη, ακόμα και η πιο αυτονόητη,  επιβάλλεται να στηρίζεται σε μελέτες, ακόμα και στα πιο αυτονόητα, όπως  η διαχείριση των δασών. Ποιος δασάρχης τολμά να διενεργήσει προληπτική αφαίρεση καύσιμης βιομάζας από τα δάση της αρμοδιότητας του όταν ξέρει ότι θα βρεθεί αντιμέτωπος με το οικολογικό κατεστημένο, και τους πρόθυμους «οικολογικούς συντάκτες» των ΜΜΕ.  Κανένας!

Η δηθενιά της προστασίας δεν περιορίζεται μόνο στα δάση. Είναι διάχυτη παντού. Παλιά κτίρια κρίνονται διατηρητέα, με τη βούλα κάποιας «οικολογικής» κίνησης και αμέσως καθίστανται ιερές αγελάδες που κανείς δεν τολμά να αγγίξει. Η προστασία φέρνει την αδράνεια και την παρακμή μέχρι το «διατηρητέο», «νεοκλασσικό» κλπ κτίριο να καταρρεύσει και το οικόπεδο να γίνει «φιλέτο». Ενα τέτοιο κτίριο απεικονίζεται στις φωτογραφίες. Η κίνηση για προστασία περιορίζεται σε δυό πινακίδες, τα γκράφιτι καλύπτουν το κτίσμα, ενώ το οικόπεδο μένει έρημο και τα δέντρα ακλάδευτα. Η τοπική αυτοδιοίκηση δεν θέλει να μπλέξει και το μέλλον του χώρου είναι περίπου κανονισμένο.