ΧΡΩΜΙΟ ΚΑΙ ΟΞΕΙΔΩΣΗ

Σουηδικό σουπερποζέ Flodman με συνολικά ανοξείδωτη κατασκευή, αποφεύγει τα θέματα χρωμίωσης των καννών.

Γεια σου και χαρά σου Νικήτα, να ‘σαι καλά!

Αναρωτιέμαι εάν η επιχρωμίωση στο εσωτερικό της κάννης, είναι απόλυτα ικανή να προστατεύσει το μέταλλο από ενδεχόμενες οξειδώσεις, με το πέρασμα του χρόνου και την παρατεταμένη χρήση του όπλου, ανεξάρτητα με τη συχνότητα του εσωτερικού καθαρισμού της κάννης…

Με άλλα λόγια: είναι δυνατόν το χρώμιο, από μόνο του, σε μια τέτοια περίπτωση, να παραμείνει άθικτο στην εσωτερική επιφάνεια της κάννης, έτσι ούτως ώστε να μας παρέχει τη μέγιστη δυνατή αντιοξειδοτική προστασία, ή, με το πέρασμα του χρόνου και την παρατεταμένη χρήση, είναι δεδομένο πως κάποια στιγμή η επιχρωμίωση κάπου θα «σπάσει», με συνέπεια να αφήσει «γυμνό» και απροστάτευτο το ατσάλι…; Φαντάζομαι, πως παίζει σημαντικό ρόλο και η ποιότητα κατασκευής κατά τη διάρκεια της επιχρωμίωσης από κατασκευαστή σε κατασκευαστή, με την έννοια ότι οι πιο άρτιες και ποιοτικές επιχρωμιώσεις αντέχουν περισσότερο στον χρόνο και την χρήση… Έτσι δεν είναι…;

Και κάτι άλλο: η επιχρωμίωση τι χρώμα έχει; Μαύρο, γκρι, ασημί…; Για παράδειγμα, έχω κάποια εναλλασσόμενα τσοκάκια για το FinnClassic, που είναι μαύρα και απ’ έξω και από μέσα, για τα οποία ο κατασκευαστής (Μarocchi) ισχυρίζεται ότι είναι εσωτερικώς επιχρωμιωμένα, άρα η επιχρωμίωση τους είναι μαύρη…; Είναι δυνατόν αυτό…;

Σ’ ευχαριστώ πολύ Νικήτα και ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

Ν.Ρ.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Χρηστός Ανέστη, χρόνια πολλά!

Να πάμε πρώτα στα εύκολα, το χρώμα. Ναι, υπάρχει μαύρο χρώμιο και μερικοί (λίγοι) κατασκευαστές το χρησιμοποίησαν για εξωτερική βαφή καννών, τα όπλα Λαουρόνα είχαν εξωτερική μαύρη χρωμίωση. Σε μικρά αντικείμενα όπως τσοκάκια και άλλα, είναι πιο συνηθισμένη αυτή η επιλογή.

Τώρα για το θέμα της χρωμίωσης και τα πιθανά σκασίματα του χρωμίου. Ο οπλουργός Ντίνος Παπατσαρούχας έχει μια συλλογή από κάννες όπου το χρώμιο έσπασε με αποτέλεσμα η οξείδωση να διεισδύσει κάτω από το χρώμιο και να δουλέψει «υπογείως» καταστρέφοντας το μέταλλο κάτω από το χρώμιο. Η κάννη οπτικά φαίνεται άθικτη, αλλά κάποια στιγμή το στρώμα χρωμίου πάνω από τον υπόγειο κρατήρα σκάει και τότε φαίνεται η ζημιά.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το φαινόμενο θα εμφανιστεί σε όλα τα χρωμιωμένα όπλα, αλλά είναι μια πιθανότητα που πρέπει να έχουμε υπόψη.

Το σκάσιμο του χρωμίου δεν είναι θέμα ποιοτικής επιμετάλλωσης και μόνο. Η κάννη με κάθε βολή διογκώνεται ελάχιστα και επανέρχεται. Οταν αυτές οι στιγμιαίες συστολές και διαστολές συμβαίνουν σε στρώματα ανόμοιων υλικών, πχ χρώμιο και ατσάλι, με διαφορετικούς συντελεστές ελαστικότητας, κάποια στιγμή θα σημειωθεί κάποια ρωγμή στο πιο σκληρό και άκαμπτο υλικό, το χρώμιο.

Η χρωμίωση όμως επιτρέπει στον αμελή που δεν καθαρίζει τα όπλα του να πιστεύει ότι υπάρχει προστασία. Αυτό καθιστά τη χρωμίωση πολύτιμη για την διαφήμιση και προώθηση προϊόντων.

Για τον επιμελή, που αφιερώνει πέντε λεπτά να καθαρίσει το όπλο του μετά κάθε κυνήγι ή επίσκεψη στο σκοπευτήριο το χρώμιο είναι αχρείαστο. Το καθάρισμα, εκτός από την άμεση προστασία, δημιουργεί μια πατίνα στην κάννη που αυξάνει την αντοχή του ατσαλιού στην οξείδωση.

Για απόλυτη προστασία από οξείδωση την κάννη οι λύσεις είναι γνωστές και εφαρμόστηκαν από διάφορους κατασκευαστές. Η σουηδική Flodman φτιάχνει το σύνολο των όπλων της, κάννες και βάσεις, από ανοξείδωτο ατσάλι. Οντας ανοξείδωτο δεν βάφεται με συμβατικά μέσα, και έτσι οι κάννες Flodman έχουν εποξειδική βαφή.

Ιταλικό Gamba με κάννες Boehler.

Η άλλη επιλογή είναι οι κάννες από ατσάλι με ψηλό ποσοστό νικελίου, όπως πχ οι κάννες Boehler, που χρησιμοποιούν αρκετοί κατασκευαστές, όπως η Fratelli Gamba, η Beretta στη σειρά SO και άλλοι. Το Boehler είναι ακριβό υλικό και δεν βάφεται εύκολα, απαιτώντας ειδική βαφή.

Η πιο αποτελεσματική προστασία λοιπόν εξαρτάται από το καθάρισμα, ή το υλικό των καννών, αλλά και τα δύο έχουν κόστος, χρόνο το πρώτο, χρήμα το δεύτερο. Και έτσι η πλειονότητα προτιμά το χρώμιο και αυτό μας δίνουν οι κατασκευαστές.