ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΧΡΗΜΑ!

«Απαγορεύεται η εκγύμναση κυνηγετικών σκύλων σε οποιοδήποτε άλλο χώρο της περιοχής ευθύνης του δασαρχείου …. εκτός από αυτόν που ορίζονται με τη σχετική απόφαση»

«σε ιδιωτικές εκτάσεις, (γεωργική εκμετάλλευση, κτηνοτροφική εκμετάλλευση) που εμπίπτουν στους καθορισμένους χώρους επιτρέπεται η εκγύμναση μόνο κατόπιν συγκατάθεσης του ιδιοκτήτη, νομέα, ή μισθωτή.»

Προσέξτε πως ο περιορισμός αφορά μόνο την εκγύμναση κυνηγετικών σκύλων. Αν είναι μη κυνηγετικοί σκύλοι (πως τους ξεχωρίζουν μόνο ο Θεός ξέρει!) δεν υπάρχει αντίρρηση. Μπορεί λοιπόν κάποιος να εκπαιδεύει σκύλους φύλακες και προστασίας άνετα όπου γουστάρει και να τους μαθαίνει να ορμάνε σε ανθρώπους. Αλλά ο κυνηγετικός σκύλος, αυτός ο κακούργος που κοκκαλώνει μόλις πιάσει οσμή θηράματος, δεν δικαιούται να τεντώσει τα ποδάρια του.

Πρόκειται για ένα ακόμη πουριτανοφασιστικό κατάλοιπο, από αυτά που προέκυψαν στη χώρα από το 1967 και μετά, και ναι περιλαμβάνεται και η μετά το 1974 εποχή. Η περίοδος αυτή έφερε την μικροδιαχείριση κάθε φάσης της ζωής μας και μας κατσικώθηκε και δεν λέει να φύγει.

Οι δήθεν ζωόφιλοι που λένε ότι νοιάζονται για την ευζωία των ζώων ΠΟΤΕ, μα ΠΟΤΕ δεν σχολίασαν το γεγονός ότι ένα κυνηγετικό σκυλί δεν δικαιούται να βγαίνει για περίπατο στην εξοχή. Το γεγονός ότι ανήκει σε κυνηγό το καθιστά απόβλητο στην κοσμοθεωρία τους.

Ο ιδιώτης που θέλει να δημιουργήσει ένα χώρο εκπαίδευσης και εκγύμνασης κυνηγετικών σκύλων με αποκλειστικά εκτρεφόμενο θήραμα, δεν μπορεί να το κάνει, διότι η αρμοδιότητα ανήκει στον δασάρχη. Και η ιδιωτική πρωτοβουλία στη χώρα, και ειδικά στον χώρο μας, τον κυνηγετικό, είναι ανάθεμα, σιγά μην αφήσουμε να γίνουν ιδιωτικοί χώροι εκπαίδευσης σκύλων, ιδιωτικά εκπαιδευτήρια κυνηγών, ιδιωτικές ρεζέρβες. Η απαγόρευση θα είχε νόημα αν υπήρχε κρατική πρωτοβουλία για τέτοιες εγκαταστάσεις, αλλά εκεί παρεμβαίνει η πολιτική ορθότητα που θεωρεί απαράδεκτη την παροχή οποιασδήποτε διευκόλυνσης σε κυνηγούς. Βέβαια είναι αποδεκτή η ετήσια πληρωμή 150 Ευρώ για την άδεια, εκεί δεν αντιδρά η κορεκτίλα.

Και έτσι πορευόμαστε από την εποχή της χούντας και μετά. Ομως οι κόμποι φτάσαν στο χτένι με την οικονομική κρίση. Ολο και λιγότεροι μπορούν να δώσουν το ετήσιο χαράτσι και τα έσοδα λιγοστεύουν. Ζητούνται εναγωνίως πόροι για να σταθεί το οικοδόμημα και εκτός από γνωστές παλιές εκβιαστικές φόρμουλες (πχ για να έχεις κυνηγετικό όπλο να βγάλεις ντε και καλά άδεια κυνηγίου) δεν υπάρχει καμία κίνηση που να επιδεικνύει φαντασία και ευελιξία.

Και έτσι, στην πιο αραιωκατοικημένη χώρα της ΕΕ, με την μεγαλύτερη ηλιοφάνεια, δεν έχουμε εκατοντάδες σκοπευτήρια, δεν έχουμε ούτε ένα χώρο εκπαίδευσης κυνηγών για την αποφυγή ατυχημάτων, ούτε έναν ιδιωτικό χώρο εκπαίδευσης σκύλων, ούτε μια ΜΙΚΡΗ ιδιωτική ρεζέρβα γύρω από αστικές περιοχές όπου διαμένει η δυνητική πελατεία τέτοιων ρεζερβών. Δεν έχουμε καν φροντίσει για ηλεκτρονικά σκοπευτήρια που θα προσφέρουν εκπαίδευση με εικονικά μέσα. Ολα αυτά θεωρούνταν δευτερεύοντα αν όχι φαιδρά και ανάξια λόγου μέχρι σήμερα. Ομως αυτά φέρνουν τα έσοδα που αντικαθιστούν το χαράτσι της άδειας, ενώ προσφέρουν στον κυνηγό πελάτη ουσιαστική αξία και απόλαυση. Ισως η απόλαυση να είναι το πρόβλημα, αφού αυτή είναι ασύμβατη με την πουριτανική στάση που μας δέρνει από το 1967 και μετά.

Φωτογραφίες: είναι όλες από τους παπούδες της συζύγου, τραβηγμένες σε μια μικρή ιδωτική ρεζέρβα των ΗΠΑ, που παρείχε φιλοξενία σκύλων καθώς και μαθήματα σκοποβολής σε ιδιωτικό σκοπευτήριο. Αυτά το μακρυνό 1935! Και παρατηρείστε την διάπλαση των πόιντερ της εποχής εκείνης!