ΜΑΤΙ ΚΑΙ ΑΠΑΞ ΔΑΣΟΣ

Συχνά το τι θα κάνεις είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το πώς θα το κάνεις.

Παράδειγμα η επέκταση των δασών. Κατά την άποψη της πλειοψηφίας, και της δικαστικής εξουσίας, είναι θετικό πράγμα το επεκτεινόμενο, συμπαγές, μονομπλόκ δάσος.

Μπορεί η διεθνής επιστημονική κοινότητα να έχει δημοσιεύσει μελέτες και εργασίες που αποδεικνύουν ότι το συμπαγές δάσος μειώνει την πολυπόθητη βιοποικιλότητα, ότι το δάσος που εναλλάσσεται με ξέφωτα και καλλιεργούμενες εκτάσεις είναι λιγότερο ευάλωτο στις φωτιές, εμείς εκεί! Στο συμπαγές δάσος που το αναγάγαμε και σε μέτρο πολιτισμού.

Εντάξει, αυτό θέλουμε, αυτό θα φτιάξουμε, αλλά όταν αρκείσαι μόνο στην εκτόξευση ρήσεων για να θεμελιώσεις οικολογικό προφίλ δεν προοάγεις τον δηλωμένο σου σκοπό, την δημιουργία δάσους.

Οταν λείπει το ¨πώς» θα δημιουργήσεις το δάσος, όταν δεν ασχολείσα με την σύνθεση του (ρητινοφόρα πυρόφιλα δέντρα ή άλλα πιο ανθεκτικά στη φωτιά), αν θα αρδεύεται στα πρώτα χρόνια ύπαρξης και με ποιους οικονομικούς πόρους για τα συστήματα άρδευσης, τότε δεν κάνεις οικολογία. Πετάς λεκτικά πυροτεχνήματα και όποιον πάρει ο χάρος. Δυστυχώς αυτοί που τον καλούν τον χάρο δεν λογοδοτούν. Ούτε καν μιλούν όταν γίνει το κακό. Ενα χρόνο τώρα δεν έχουν βγάλει τσιμουδιά.