ΕΣΤΙΑΣΗ ΣΤΟ ΣΤΟΧΟ, ΝΕΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ

Καλησπερα κύριε Κυπρίδημε.

Αισθάνομαι πολλές φορέ ότι σας φορτωνω μέ θέματα και νιώθω δυσάρεστα και γιά τον επι πλέον λόγο οτι προσθετω στίς απόψεις/ερωτήματά μου καί κάτι τό μη απολύτως σχετικό.

Σας γράφω διαβάζοντας τίς απόψεις σας γιά την σκόπευση. Πώς χαρακτηρίζεται στήν Κοινωνιολογία τό φαινόμενο, όπου οταν ειπωθή μιά ιδέα, μιά άποψη παγιώνεται, γίνεται στερεότυπο όπως το << ΕΣΤΙΑΣΕ ΣΤΟ ΣΤΟΧΟ >> καί τό σύνολο αυτών πού και μόνο τήν ακουσαν, τήν ενστερνίζονται καί την επαναλαμβάνουν χωρίς κρίση, χωρίς μελέτη, χωρίς σκέψη ::

Σας παρουσιάζω τό σκηνικό: Σκοπευτήριο, δάσκαλος σκοποβοληης σύν ο βοηθός αυτου, και οπίσω η σκοπευτική ομήγυρις. Σε καθε αστοχη βολή μου αυξανόταν καί η ταραχη τού Δασκάλου και οι κρίσεις των μετοπισθεν. Κάτι απο τά σχόλια της ομηγύρεως πού δεν τά έπιανα όλα, ενώ από τό ασκημένο αυτί τού δασκάλου δεν τού ξέφευγε τιποτα κάτι η αστοχία μου τόν εφεραν σε κατάσταση εξαψης και ταραχής.

Αλλεπάλληλα τά παραγγέλματα: » ΕΣΤΙΑΣΕ ΣΤΟΝ ΣΤΟΧΟ -ΕΣΤΙΑΣΕ ΣΤΟΝ ΣΤΟΧΟ- ΣΤΟΝ ΣΤΟΧΟ – ΣΩΣΤΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ….»»Αφού μπάφιασα με τα παραγγέλματα καί τις αστοχίες μου καποια στιγμή του ειπα Σταμάτα τό πιατο στόν αέρα γιά να σπάσει. Εβαλε τά γέλια η ομήγυρις θύμωσε καί ο δάσκαλος απο εμένα και από τα σχόλια πού ακουσε γιά την αυθεντία του καί απο εκείνη την στιγμή σταμάτησε οποιαδήπετε απόπειρα σκοπευτηριακής μου εκπαίδευσης.

Μετα από καιρό συναντηθήκαμε με τον «Βοηθό» ο οποίος μού κατηγόρησε τόν Δασκαλο…. Λοιπόν καταλήγω τώρα να βρίσκω σωστή την προτροπή «ΕΣΤΙΑΣΕ ΣΤΟΝ ΣΤΟΧΟ». Ειναι σωστη για ενα πουλί στα καθιστα, εναν λαγό που σε κοιτάει, εναν δίσκο που φευγει ή (πού ξέρεις μπορεί και να ερχεται) πάνω στην σκοπευτική σου γραμμή .. Πολλα χρόνια πρίν κυκλοφορούσε στην Αμερικη ενα σκοπευτικό βοηθημα προσκόπευσης για τα υδροβια κυρίως πού στηριζόταν στό ακρο της κάννης καθέτως και ειχε ακίδες δεξιά καί αριστερα ώστε ο σκοπευτής να εστιάζει στό πουλί,αλλά ταυτοχρόνως να δίνει καί προσκόπευση. Κατι ανάλογο με την εικόνα πού μας έδιναν τα πλαγιόκαννα ως πρός τό μέγεθος τής προσκοπεύσεως με τις κάννες εκατέρωθεν τού στοχάστρου. Από την ακίδα πού θα επέλεγε ο σκοπευτής θα σκόπευε (αναλογως των σκοπευτικων παραμέτρων ) θα την ευθυγράμιζε με τό πουλί βλεποντάς την φλού και δεν θα σκόπευε από το στόχαστρο της κάννης.

ΥΓ. Τα χρόνια πέρασαν, οι μνημες και οι ευχαριστίες παραμένουν προς τόν Jack Phenema του AAFR πού μου το εφερε από το PX, και ότι άλλο του ζητούσα. Να ειναι καλα όπου κι’ αν ειναι….

Σας ευχαριστώ

Δημητριος Καραγεωργος

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Δεν με βαρύνουν καθόλου αυτές οι ερωτήσεις που έχουν «ψαχνό» και εκθέτουν προβληματισμούς όλων όσων σκεπτόμαστε για αυτό που κάνουμε!

Πριν προχωρήσουμε στο θέμα αξίζει μια ματιά σε πρόσφατο άρθρο-αναφορά στον δάσκαλο Blakely, που περιέχει παραπομπές σε παλαιότερα άρθρα για το ίδιο θέμα:

Και παραθέτω και ένα απόσπασμα του Blakely που αντανακλά ακριβώς τον προβληματισμό σας:

««Η συντριπτική πλειονότητα των κυνηγών έχει υποστεί πλύση εγκεφάλου με την ρήση «εστίασε με ένταση στο στόχο». Μάλιστα οι περισσότεροι δάσκαλοι σκοποβολής σου λένε ότι αν το όπλο σου ταιριάζει σωστά τότε ρίχνει εκεί που βλέπεις. Οι ίδιοι δάσκαλοι σου λένε να έχεις όλη σου την προσοχή στο στόχο όταν πατάς τη σκανδάλη. Μα όταν τα απόλυτα εφαρμοσμένα όπλα μας ρίχνουν εκεί που εστιάζουμε τότε αν εστιάζουμε στο στόχο όταν πατάμε τη σκανδάλη αυτό αναγκαστικά οδηγεί σε αστοχία.»

Πως αποκαλόυμε την καταπιεστική επιβολή μιας άποψης ως θέσφατο; Το δηλώνει ο Blakely: Πλύση εγκεφάλου!

Δεν είμαι καθόλου καλός σκοπευτής με το λειόκαννο. Είμαι όμως έμπειρος (σε αντιδιαστολή με το καλός!) στο ραβδωτό και στο σταθερό στόχο. Εχω κυριολεκτικά λιώσει αεροβόλα τουφέκια και πιστόλια σκοποβολής ρίχνοντας εκατοντάδες χιλιάδες βολές. Εχω συμμετάσχει με αξιόλογες επιδόσεις σε διασυλλογικούς και μια φορά σε πανελλήνιους αγώνες. Τα λέω αυτά ως ένδειξη κάποιας γνώσης για τα θέματα ΣΤΑΘΕΡΟΥ ΣΤΟΧΟΥ που άπτονται και του κινητού.

Από παλιό κατάλογο της Lyman, κατασκευάστριας μεταλλικών στόχαστρων, δείχνει την σκοπευτική εικόνα σε κινούμενο θήραμα με μεταλλικά στόχαστρα. Η εστίαση με μεταλικά στόχαστρα είναι στην ακή, το μπροστινό στόχαστρο.

Υπάρχει βλέπετε ένα άθλημα του σταθερου στόχου που γίνεται σε κινητό στόχο, στον κινούμενο χοίρο, αν και λόγους πολιτικής ορθότητας ο στόχος δεν είναι πια σιλουέτα χοίρου αλλά μαυρός κύκλος.

Που εστιάζει ο σταθεροστοχίτης που ρίχνει με ραβδωτό στον κινουμενο χοίρο; Τι θα τον συμβούλευαν οι δάσκαλοι να κάνει;

Επίσημος σύγχρονος στόχος κινούμενου χοίρου, το κεντρικο΄ση μείο σκόπευσης είναι ανάμεσα στους δύο στόχους βαθμολογίας.

Ο στόχος του σταθροστοχίτη στον κινούμενο χοίρο δεν είναι απλά ένα «σπάσιμο» πιάτου, αλλά η τοποθέτηση του ΕΝΟΣ βλήματος στον κύκλο ύψιστης βαθμολογίας. Με άλλα λόγια δεν αρκεί η γενική προτροπή «εστίασε» στο στόχο. Διότι το ζητουμενο είναι «στείλε το βλήμα στο Δέκα». Στο σύγχρονο άθλημα του κινουμενου στόχου υπάρχει ένα σημείο σκόπευσης ανάμεσα σε δύο μαύρους στόχους. Σε αυτό το σημείο σκοπεύει ο αθλητής κρατώντας το όπλο του σε κίνηση, αυτό το σημείο δίνει και την απαιτούμενη προσκόπευση. Που εστιάζει λοιπόν αυτός ο σκοπευτής κινούμενου στόχου; Στο σημείο σκόπευσης, στην ακή ή το σταυρόνημα του όπλου του, ή σε έναν από τους δύο μαύρους κύκλους ένθεν και ένθεν το σημείου σκόπευσης;

Κινούμενη σιλουέτα αγριόχοιρου με ραβδωτό, ένα βλήμα, και σκοπευτικά τύπου Aim Point. Το μάτι, για να δει την κουκίδα πρέπει να δει μέσα από το στόαχαστρο, άρα εξ ορισμού δεν μπορεί να εστιάσει στο στόχο που είναι εκτός «οθόνης».

Στην ακή ή στο σταυρόνημα βέβαια ενώ τα κρατά πάνω στο κινούμενο σημείο σκόπεσης ανάμεσα στους δύο κύκλους. Η προτροπή «εστίασε στο στόχο» εδώ δεν περνά!

Τα παραπάνω, το σχόλιο του Blakely, συν τα στοιχεία που βγαίνουν από τον σταθερό στόχο δείχνουν ότι η προτροπή «εστίασε στο στόχο» δεν είναι η πιο κατάλληλη, ειδικά για έναν πρωτόβγαλτο σκοπευτή. Στον κινούμενο στόχο απαιτείται ταυτόχρονη αντίληψη τόσο του στόχου όσο και του σκόπευτρου για να υπάρχει κάποια προσκόπευση. Παραπέμπω στα γραφόμενα περί ήπιας εστίασης στο άρθρο και τον σύνδεσμο (Link) που αναφέρονται πιο πάνω.

Θυμάμαι κινηματογραφικά το πρώτο μου σπάσιμο σε πιάτο στο Σκητ. Ηταν από τον βατήρα 1 στην Καισαριανή, σε πιάτο εισερχόμενο, με ένα πλαγιόκαννο Zabala, με την αριστερή κάννη φουλ τσοκ. Ειχα στο οπτικό μου πεδίο, αλλά και στην αντίληψη μου, το πιάτο και το στόχαστρο ταυτοχρονα, και με προσκόπευση που μου φαινόταν γύρω στα 30 εκατοστά. Αυτό που είδα ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με όσα με συμβούλευαν να κάνω. Αν εστίαζα αποκλειστικά στο στόχο και δεν έδινα σημασία στο στόχαστρο θα αστοχούσα όπως είχα κάνει δεκάδες φορές πριν. Εκανα του κεφαλιού μου και το έσπασα.

Τα περισσότερα αθλήματα πήλινου στόχου έχουν πάρει τη μορφή ενός ιδιότυπου χορού. Οι έμπειροι αθλητές διαβάζουν την πορεία του στόχου, βρίσκουν το σημείο όπου θα τον σκοπεύσουν, το σημείο όπου θα τον εγκλωβίσουν και το ζητούμενο είναι η ικανότητα τους να επαναλάβουν αυτή την διαδικασία ξανά και ξανά. Οι σύγχρονοι σκοπευτικοί αγώνες είναι πιο πολύ αγώνες αντοχής παρά σκόπευσης. Αν αμφιβάλλετε δείτε διάφορα βίντεο δασκάλων σκοποβολής στο Youtube και ακουστε πως οι συμβουλές τους για το κάθε πιάτο που μοιάζουν με χορογραφία.

Αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν οι πορείες των πιάτων ήταν εντελώς απρόβλεπτες, και αντί για έναν στόχο έβγαιναν ΔΥΟ, ένας επιτρεπόμενος με χρώμα πχ πορτοκαλί, και ένας απαγορευμένος με χρώμα άσπρο. Αν ο σκοπευτής αγγίξει τον άσπρο μηδενίζεται. Τότε θα βλέπαμε σκοποβολή και όχι αντοχή! Διότι σε έναν τέτοιο αγώνα ο σκοπευτής πρέπει πρώτα να αναγνωρίσει τον στόχο, στη συνέχεια να διαβάσει την πορεία του (που θα είναι απρόβλεπτή και μοναδική), και μετά να τον σπάσει.