FARA, ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΜΑΤΙΑ

Τίποτε δεν προβληματίζει τους “ειδικούς” όσο το όπλο χωρίς όνομα ή το όπλο με το άγνωστο όνομα. Χωρίς το αποκούμπι του ονόματος ο “ειδικός” καλείται να κρίνει το όπλο αντικειμενικά, βασιζόμενος σε ότι βλέπει και όχι σε φήμη ή τις καταγραμμένες γνώμες άλλων επί του αντικειμένου. Το όνομα FARA, από ότι δείχνει η μέχρι τώρα έρευνα μου, ανήκει σε έναν κατασκευαστή με το όνομα Giusepe Zoli.

Αριστερά ο Giuseppe Zoli, δεξιά ο Antonio Zoli. Η σιλουέτα του ποζέ παρουσιάζει ομοιότητες με το FARA.

Πρόκειται για τον πατέρα του Antonio Zoli, γενημένου το 1905, που αργότερα ίδρυσε την γνωστή βιομηχανία που φέρει το όνομα του. Το μοντέλο FARA είναι ωστόσο καταχωρημένο στον Giuseppe Zoli. Είναι απίθανο να κατασκευάστηκε το συγκεκριμένο ποζέ όταν ακόμα ζούσε ο Giuseppe Zoli. Ισως η νομασία να ήταν μια πράξη αναγνώσρισης και μνήμης του προγόνου τεχνίτη του ιδρυτή.

Το άλλο στοιχείο που κεντρίζει το ενδιαφέρον είναι η συγγένεια που παρουσιάζει το συγκεκριμένο σουπερποζέ προς δύο διαφορετικές κατευθύνσεις, τα ποιοτικά Fratelli Gamba, και τα τα φτηνά Luciano Rota. Και στις δύο αυτές μάρκες έχουμε τα κοινά στοιχεία του κλειδιού τύπου Κέρστεν (οριζόντιο συρτάρι που κλειδώνει με τα “αυτιά” των καννών) και διακεκομμένους πίρους.

Το σχήμα θυμίζει Rota, η δουλειά όμως όχι!

Το FARA δεν έχει τα ενισχυτικά δευτερεύοντα κλειδώματα που έχει το Gamba. Αρα τείνει περισσότερο προς το φτηνό Rota, αλλά δεν έχει ούτε τα γνωρίσματα του φτηνού Rota που ξέραμε στη δεκαετία του 1980. Τα Rota είχαν φτηνή επιχρωμίωση στη βάση, τόσο φτηνή που ξεφλούδιζε μετά από ελάχιστη χρήση αφήνοντας το μέταλλο της βάσης ακάλυπτο σε διάφορα σημεία. Το όποιο σκάλισμα υπήρχε ήταν σταμπωτό, ενώ οι εφαρμογές ήταν εμφανώς προχειρες. Ωστόσο το σύστημα των Rota ήταν απλό και έξυπνο, με τους πίρους πάνω στις κάννες και το συρταρωτό κλείδωμα ψηλά, κατάφερνε να δώσει χαμηλό προφίλ σε ένα φτηνό σουπερποζέ.

Το μέταλλο της βάσης στους πίρους δρα ενισχυτικά, η λείανση του οπλιστήρα είναι επιμελημένη, η δουλειά καθαρή.

Αγνωστο παραμένει το ποιος δανείστηκε από ποιον την πατέντα που εμείς στην Ελλάδα θεωρούμε ως Rota. Ενδέχεται να ήταν εφεύρεση των Zoli. Αυτό δεν είναι του παρόντος όμως.

Το FARA υιοθετεί το ίδιο σύστημα με το Rota αλλά όχι την φτηνή δουλειά. Η βάση έχει βαφή όπλου και όχι πρόχειρη επιχρωμίωση. Το σκάλισμα είναι μεν λίγο και λιτό, αλλά χειροποίητο. Τα σημεία που δέχονται τριβές, όπως πχ ο μονός οπλιστήρας στη βάση, είναι λειασμένα σωστά. Οι ασφαλειόβιδες στις τάπες της βάσης έχουν εφαρμοστεί ώστε οι εγκοπές να είναι παράλληλες με τον άξονα των καννών. Με άλλα λόγια είναι ένα φροντισμένο απλό όπλο και αυτό είναι κάτι σχετικά σπάνιο στον κόσμο των όπλων. Συνήθως τα απλά συστήματα υιοθετούνται για φτηνά όπλα με ανάλογα φτηνό φινίρισμα.

Η λεπτομέρεια μετρά: δείτε την μικρή ασφαλειόβιδα στο καπάκι των πίρων, πως η εγκοπή είναι παράλληλη με τον άξονα των καννών.

Οι σφραγίδες δοκιμής στη βάση δείχνουν δοκιμή στις 900 πιέσεις. Αυτό το στοιχείο συν την απουσία πρόσθετων κλειδιών, δείχνουν ένα όπλο μέτριας αντοχής που δεν προορίζεται για σκληρή σκοπευτική χρήση. Είναι ένα καθαρά κυνηγετικό όπλο που θα αντέξει για πολλα χρόνια σε κανονική κυνηγετική χρήση και είναι εύκολα επισκευάσιμο αν ποτέ κουνήσει. Οι πίροι στις κάννες αλλάζουν εύκολα και τα “αυτιά” στις κάννες γεμίζουν με κόλληση αργκόν για να επανέλθει η εφαρμογή. Προσέξτε επίσης ότι τα σημεία εφαρμογής των πίρων έχουν μπροστά αρκετό μέταλλο στη βάση για αντοχή.

Στη σημερινή αγορά η αξία ενός σχετικά άγνωστου μοντέλου όπλου δύσκολα υπολογίζεται. Η οικονομική κρίση έχει ρίξει μια πληθώρα ονομαστών όπλων στην αγορά των μεταχειρισμένων με ότι αυτό συνεπάγεται για τα λιγότερο γνωστά. Αυτό δεν επηρεάζει την αντικειμενική χρηστικότητα του συγκεκριμένου σουπερποζέ, ούτε την ευχαρίστηση που αυτό δίνει στον κάτοχο του στο κυνήγι.