ΟΙΚΟ ΕΚΒΙΑΣΜΟΙ- ΜΙΑ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Τι είναι και πως δουλεύει ο οικο-εκβιασμός είναι μεγάλο θέμα. Τα παραδείγματα πολλά, αλλά θα θέσω ένα που το έχω ζήσει.

Αρχές δεκαετίας του 1980 εργαζόμουν ως διευθυντής διοικητικού σε μια μεγάλη αμερικανική εταιρεία, από τις πολύ μεγάλες, με 128 000 υπαλλήλους παγκοσμίως.

Η εταιρεία μετακόμισε σε νεόκτιστο γνωστό κτίριο και μερικά μέλη του προσωπικού άρχισαν να παραπονιούνται για ζαλάδες και δυσφορία.

Οι Αμερικανοί δεν αγνοούν τέτοια προβλήματα καθώς μια αγωγή στην έδρα της εταιρείας, στην Αμερική, μπορούσε να προβεί δαπανηρή, αν υπήρχε πραγματικό αίτιο και η εταιρεία το αμελούσε.

Άρχισαν οι έρευνες για το αίτιο. Έστειλαν μερικά μέλη του προσωπικού στο Υγεία για αιματολογικό έλεγχο και τυχόν παρουσία μολύβδου. Όσοι πήγαμε βρεθήκαμε καθαροί. Είπαμε να αναλύσουμε τον αέρα του κτιρίου και αποτανθήκαμε σε ΜΚΟ που αυτοπροβαλλόταν ως οικολογική τεχνική οργάνωση. Ήλθαν για την ανάλυση.

Αντί να στήσουν την θορυβώδη αντλία αέρα στα γραφεία στον 1ο την έστησαν στο ισόγειο, ακριβώς δίπλα από την πόρτα πολυσύχναστης τράπεζας. Κότσαραν και ένα πανό με το λογότυπο τους και χειρόγραφο πλακάτ για την έρευνα που διεξήγαγαν εντός του κτιρίου.

Σε μια εβδομάδα ήλθε η “γνωμάτευση”. Βρήκαν, έλεγαν βαρέα μέταλλα, χωρίς να λένε ποια, “πιθανότατα καρκινογόνα” στον αέρα του κτιρίου.

Φρίκαραν οι Αμερικάνοι και έφεραν από την Αμερική συνεργείο ελέγχου του αέρα. Συνεργείο από αμερικανική εταιρεία ειδικευμένη στην ανάλυση ενδοκτιριακών συνθηκών. Οι τεχνικοί έστησαν αθόρυβη αντλία και συνέλεξαν αέρα από διάφορα σημεία του κτιρίου. Χωρίς πανό και πλακάτ. Έγινε επί τόπου ανάλυση των φίλτρων, η οποία επιβεβαιώθηκε και από αναλύσεις στα εργαστήρια στην Αμερική. Ο αέρας ήταν απολύτως εντάξει. Στην λεπτομερή καταγραφή των στοιχείων που εγκλώβισαν τα φίλτρα αναφερόταν το κάθε στοιχείο, η ευρεθείσα ποσότητα ανά κυβικό μέτρο, η ανώτατη επιτρεπόμενη ποσότητα βάσει αμερικανικών και ευρωπαϊκών νόμων. Όλα ήταν μέσα στα φυσιολογικά όρια.

Ο αέρας λοιπόν δεν ήταν το αίτιο των ζαλάδων. Το βρήκαμε αργότερα και ήταν κάτι πολύ απλό: το πάτωμα δεν ήταν ίσιο. Το μπετόν είχε μια κυματοειδή επιφάνεια, που δεν φαινόταν λόγω μοκέτας. Αυτά τα αόρατα, αλλά αισθητά “κύματα” μπετόν ήταν το αίτιο της αστάθειας και ζαλάδας.

Και άρχισαν τα τηλέφωνα από την ΜΚΟ!

Όταν πληροφορήθηκαν ότι έγινε και δεύτερος έλεγχος, από πραγματικούς ειδικούς, τα πήραν κρανίο. Αξίωναν και δεύτερη, πιο ακριβή, δειγματοληψία αλλιώτικα θα έδιναν τα “στοιχεία” τους στον τύπο, και συγκεκριμένα σε δικό τους άνθρωπο στην οικολογική εφημερίδα της εποχής. Ήταν σίγουροι ότι το ρεπορτάζ θα ήταν “κίτρινο” σε στυλ “αμερικανικός κολοσσός δηλητηριάζει υπαλλήλους” κλπ.

“Αν δώσετε εσείς τα δικά σας τότε θα δώσουμε και εμείς τα δικά μας. Η σύγκριση των εγγράφων δεν σας κολακεύει,” είπα στον υπεύθυνο.

Επανήλθαν με νέες απαιτήσεις και εφόσον η εταιρεία κάλυπτε το ένα δέκατο του κτιρίου, τα υπόλοιπα 9 δέκατα ανήκαν σε άλλες εταιρείες συν την τράπεζα απείλησαν και αυτές. Γνωστοποιήθηκε λοιπόν η αξίωση της ΜΚΟ και οι απειλές της στους υπόλοιπους ένοικους. Πέσαν κάτι τηλέφωνα και κάτι χριστοπαναγίες από την κατασκευάστρια και από μερικούς άλλους ένοικους. Αυτοί δεν ήταν αμερικανάκια και δεν επέδειξαν αγγλοσαξωνική αβρότητα.

“Ποιος είσαι ρε σκουλήκι που θα μου βγάλεις το κτίριο άχρηστο…” ήταν η αρχή μιας τηλεφωνικής συνδιάλεξης. Το υπόλοιπο δεν κάνει να γραφτεί σε δημόσια ιστοσελίδα! Ως δια μαγείας η ΜΚΟ ξέχασε τις απειλές και δεν επανήλθε, άλλωστε είχε βρει άλλους στόχους.

Τα παραπάνω τα έζησα. Στα χρόνια που ακολούθησαν άκουσα, από αξιόπιστους μάρτυρες, πράματα και θάματα και κατάλαβα ότι ο οικοεκβιασμός εξελίχθηκε σε μπίζνα και μάλιστα χοντρή.

Ν.Κ.