ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΔΕΙ ΜΙΝΙΜΑΛΙΣΤΗΣ

“Ο Κυπρίδημος την έχει δει μινιμαλιστής και συμβουλεύει τον κόσμο να μην αγοράζει καλά χειροποίητα όπλα”. Αυτή η “συμβουλή” πέρασε σε παράγοντα του εμπορίου πρόσφατα από ανθρώπους που ΔΕΝ διάβασαν τα άρθρα από τα οποία άντλησαν αυτή την δήθεν άποψη.

Πάμε λοιπόν από την αρχή.

Αυτό που έγραψα είναι ότι το νομικό καθεστώς που διέπει τα όπλα στην Ευρώπη σήμερα πρακτικά αφαιρεί τα δικαιώματα καταναλωτού από τον νόμιμο αγοραστή λειόκαννων όπλων.

Αυτό επειδή η αποστολή ενός προβληματικού όπλου πίσω στον κατασκευαστή χρειάζεται ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΑΔΕΙΕΣ συν την δυσκολία εύρεσης μεταφορέα, συν τα ασφάλιστρα. Ναι, θεωρητικά είναι δυνατή η αδειοδότησης της μεταφοράς, πρακτικά κάθε άδεια παίρνει μήνες να βγει (παλλπλασιάστε το μήνες επί τέσσερα!). Ναι, οι αεροπορικές εταιρείες μεταφέρουν συσκευασμένα όπλα, πρακτικά οι περισσότερες αρνούνται. Το ίδιο ισχύει και για ασφαλιστικές εταιρείες σε ότι αφορά την μεταφορά του όπλου. Το ρεζουμέ είναι οτι οι νόμοι αφαιρούν από τον αγοραστή όπλου τα δικαιώματα που έχουν οι καταναλωτές άλλων αντικειμένων.

Δεν είναι μόνο θέμα προβλημάτων κατασκευής. Υπάρχει και το σέρβις.

Το καλό χειροποίητο όπλο χρειάζεται σέρβις από τον κατασκευαστή τουλάχιστον μια φορά ανά δύο χρόνια. Μόνο αυτοί που το κατασκεύασαν μπορούν να το ελέγξουν και να το επισκευάσουν, για αυτό το λέμε και χειροποίητο. Οταν δεν μπορείς να το στείλεις για σέρβις στον κατασκευαστή τότε χάνει αξία το όπλο που προωθείται ως “επένδυση”. Αυτή η λεπτομέρεια διέφυγε των εμπορικά σκεπτόμενων μη μινιμαλιστών.

Ούτε φρόντισε κανένας εισαγωγέας να οργανώσει κάποια ετήσια επίσκεψη ειδικών από την μητρική εταιρεία για σέρβις των χειροποίητων μοντέλων στην Ελλάδα. Κάτι που θα διευκόλυνε τόσο τους αγοραστές όσο και την εταιρεία και μάλλον θα αύξανε τις πωλήσεις των χειροποίητων.

Δεν είναι θεωρία.Παραθέτω δύο παραδέιγματα από τα πολλά που έχω δει. Ο φίλος Γ. αγόρασε ένα πρωτοκλασάτο Beretta S3. Εκανε τακτικά σέρβις στην Ελλάδα αλλά κάποτε αποφάσισε να το πάει στην μαμά Beretta για σέρβις. Αναγκάστηκε να ταξιδέψει με το όπλο, και να μείνει στο Γκαρντόνε κατά την διάρκεια του σέρβις.

Το S3 του φίλου Γ. τελειωμένο από την Beretta, με νέο κοντάκι, φρεσκοβαμμένες κάννες και συνολική επανεφαρμογή του μηχανισμού.

Λοιπόν, σε αυτό το όπλο που εδώ του έλεγαν ότι όλα είναι εντάξει, η Beretta άλλαξε μια ντουζίνα εσωτερικά μέρη με ανεπανόρθωτη φθορά, έκανε συνολική επανεφαρμογή του μηχανισμού, και έβαψε τις κάννες. Τελικά άλλαξε και κοντάκι αλλά αυτό δεν ήταν θέμα αναγκαίας επισκευής, ήταν επιλογή δική του. Οι κάννες Boehler λόγω υψηλής περιεκτικότητας σε χρώμιο και νικέλιο απαιτούν ειδική βαφή για να μην πάρουν ένα περίεργο βαζανί χρώμα, ουσιαστικά βάφονται μόνο στην Beretta. Το κόστος της δουλειάς ήταν λογικότατο, αλλά κοντά σε αυτό προσθέστε τα εισιτήρια συν τα ξενοδοχεία.

Η “συλλογή” τμημάτων που αλλάχθηκαν στο όπλο του φίλου Γ. Ανάμεσα στα ελαττωματικά μέρη ήταν και μπόλικες βίδες οι οποίες αφορούν χειροποίητο μοντέλο και δεν υπάρχουν ως ανταλλακτικά.

Σε άλλον γνωστό έτυχε μια αναποδιά με σχαστηρία χειροποίητου σουπερποζέ με ολόκληρες φωτιές, όχι Beretta. Δεν αναφέρω το όνομα λόγω δικομανίας του εισαγωγέα. Τυχαίνει σε πολλά καλά όπλα με ολόκληρες φωτιές να παρουσιαστεί αλλαγή του βάρους σκανδάλης μετά το στρώσιμο.

Το όπλο πήγε στον αντιπρόσωπο που έκρινε ότι η δουλειά ήταν απλή. Προσπάθησαν και το αποτέλεσμα ήταν ανεπανόρθωτη ζημιά στην σφύρα. Αναγκαστικά το όπλο ταξίδεψε με πρωτοβουλία του κατόχου του στην χώρα κατασκευής. Πήρε ενάμιση χρόνο και αρκετά λεφτά η υπόθεση αυτή.

Λόγω των παραπάνω αντικειμενικών καταστάσεων είναι σαφές ότι όπλα που είναι συντηρήσιμα και επισκευάσιμα στην χώρα πώλησης, δηλαδή δεν χρειάζονται επιστροφή στον κατασκευαστή, είναι η καλύτερη αγορά για τον μέσο αγοραστή. Μέσος αγοραστής είναι αυτός που δεν έχει το χρήμα και τα μέσα για να επισπεύδει άδειες και να πληρώνει κόμιστρα και ασφάλειες.

Ολοι οι κατασκευαστές που αντιπροσωπεύονται στην Ελλάδα έχουν τέτοια μοντέλα. Αρα δεν κόβεται η δουλειά τους αν ο αγοραστής μάθει την επικρατούσα κατάσταση. Απλά επιλέγει ένα μοντέλο που μπορεί να συντηρηθεί και να επισκευαστεί στην Ελλάδα από τον ίδιο κατασκευαστή.

Ο “δυνατός” αγοραστής και ο συλλέκτης δεν επηρεάζεται από την έκφραση αυτής της εμπεριστατωμένης άποψης. Ούτως ή άλλως, αυτές οι δύο κατηγορίες αγοραστή ξέρουν την κατάσταση. Οι συλλέκτες συνειδητά επιλέγουν να αγοράσουν όπλα των οποίων οι κατασκευαστές δεν υπάρχουν πια, ξέροντας τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουν στην συντήρηση και τυχόν επισκευή. Οι δε οπλουργοί μας είναι ικανοί να επισκευάσουν αυτά τα όπλα. Το θέμα δεν είναι τα παλιά, αλλά τα τρέχοντα χειροποίητα μοντέλα σημερινών κατασκευαστών και πως αυτά συγκρίνονται ως αγορές με τα χαμηλότερα μοντέλα των ίδιων πάντα κατασκευαστών.