ΣΚΟΠΕΥΤΡΑ ΚΑΙ ΣΚΟΠΕΥΣΗ

Πριν μερικές μέρες ο επισκέπτης Χρήστος Ζ. έθεσε το θέμα της εστίασης κατά την σκόπευση.

Το θέμα είναι ενδιαφέρον.

Στο λειόκαννο έχουμε ένα σύννεφο από σκάγια, με διάμετρο δραστικής κατανομής που μπορεί να φτάσει τα 75 εκατοστά, και χρησιμοποιείται κατά κινούμενων στόχων. Συνεπώς η σκόπευση με το λειόκαννο δεν είναι μια υπόθεση ακρίβειας όπως το ραβδωτό.

Το λειόκαννο δεν ευθυγραμμίζεται με την χρήση τριγωνομετρικών οργάνων οπως το ραβδωτό. Προτείνται προς το στόχο. Το κοντάκι, όταν εφαρμόζει στο σώμα του σκοπευτή, τοποθετεί το μάτι του στην σωστή θέση έτσι ώστε το όπλο να «βλέπει» το σημείο όπου θα πάνε τα σκάγια.

Ο σκοπευτής (με το λειόκαννο που ταιριάζει) μπορεί να εστιάσει στον στόχο, να ξεχάσει το όπλο, και η τουφεκιά του θα πάει στο σημείο που εστιάζει. Σε αυτή την άποψη, που είναι περίπου γενικευμένη ανάμεσα σε δασκάλους σκοποβολής και σκοπευτές, πρέπει να προστεθούν μερικές βιολογικές αλήθειες.

1- Το μάτι μας δεν μπορεί να εστιάσει σε δύο διαφορετικές αποστάσεις ταυτόχρονα.

2- Το μάτι ενστικτωδώς εστιάζει στο πιο ταχύ αντικείμενο στο οπτικό πεδίο.

3- Η αλλαγή εστίασης από μια απόσταση σε άλλη απαιτεί χρόνο, λίγο χρόνο, αλλά κρίσιμο χρόνο στον κινούμενο στόχο.

4- Δεν υπάρχει εστίαση σε άδειο φόντο, το μάτι χρειάζεται στόχο για να εστιάσει.

Μια ματιά στα μαθήματα των δασκάλων Gil & Vicky Ash στο Youtube προσφέρει πολύτιμα διαδάγματα για την τεχνική σκόπευσης με λειόκαννο που εκμεταλλεύεται τις παραπάνω βιολογικές αλήθειες.

Σε αυτό το βίντεο ο Gil Ash εξηγεί πως είναι αδύνατο να ευθυγραμμίζεται το όπλο με το μάτι αν η εστίαση είναι στο στόχο. Λογικό, διότι αν το μάτι εστιάζει στον στόχο, και το όπλο πρέπει να «βλέπει» πιο μπροστά για να έχει προσκόπευση, τότε το μάτι βλέπει στόχο και το όπλο προσκοπεύει.

ΚΙΝΟΥΜΕΝΟΣ ΜΕ ΡΑΒΔΩΤΟ

Ωστόσο υπάρχει και ο κινούμενος στόχος που πλήττεται με ραβδωτό όπλο. Σε αυτά τα αθλήματα ο σκοπός δεν είναι απλά μια συνάντηση του στόχου με τα σκάγια. Το ένα και μοναδικό βλήμα πρέπει να βρει την ζώνη βαθμολογίας στο στόχο. Ενα παράδειγμα είναι ο κινούμενος χοίρος που έχει ζώνες βαθμολογίας στην σιλουέτα. Σε αυτό το άθλημα ο σκοπευτής καλείται να βάλει το βλήμα, το ένα και μοναδικό, στην ζώνη με την μέγιστη βαθμολογία.

Στην σκόπευση με ραβδωτό όπλο, τουφέκι και πιστόλι, η τεχνική είναι διαφορετική από το λειόκαννο. Το μάτι καλείται να ευθυγραμμίσει τρία σημεία σε τρεις διαφορετικές αποστάσεις: κλισιοσκόπιο, ακή, στόχο. Επειδή το μάτι δεν μπορεί να εστιάσει σε όλα τα σημεία ταυτόχρονα επιλέγεται ένα, και αυτό, έχει δείξει η πείρα, είναι η ακή. Το κλιοσκόπιο και ο στόχος είναι εκτός εστίασης, φλου όπως λένε οι φωτογράφοι για την θολερότητα.

Η τεχνική προφανώς είναι αντίθετη με την προτροπή των δασκάλων του λειόκαννου να εστιάζουμε στο στόχο. Και είναι εξίσου προφανής η ικανότητα σκοπευτών ραβδωτού να βάζουν μια σφαίρα, σε απόσταση 50 μέτρων, στην ζωτική περιοχή της σιλουέτας αγριόχοιρου, περιοχής που έχει μέγεθος λίγο μεγαλύτερο από μια φάσσα ή πέρδικα.

Σε αυτό το ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ βίντεο της Blaser, αν και στην γερμανική γλώσσα, φαίνεται καθαρά η σκόπευση (με διόπτρα βέβαια, εκεί δεν είχαν τον Παπουτσή υπουργό!). Δείτε την προσκόπευση με το φυσίγγι διαμετρήματος 20 σε κινούμενο στόχο, είναι 145 εκατοστά στα 50 μέτρα!

Θέτω αυτή την διαφορά τεχνικής σε διάφορα «φόρα», είτε προφορικά είτε στο Διαδίκτυο. Οι απαντήσεις είναι ενδιαφέρουσες! Ισως να είναι σύμπτωση αλλά μέχρι τώρα δεν έτυχε να το απαντήσει κανένας δάσκαλος σκοποβολής. Οι υπόλοιποι κάνουν τον…. Κινέζο!

Σε αυτό το βίντεο του NRA, τμήμα ερευνών, δίνεται η ακριβής διαδικασία σκόπευσης με ραβδωτό, πιστόλι μεν αλλά ραβδωτό δε, και είναι σαφής η σκόπευση με εστίαση στην ακή.

Μερικοί λένε πως αλλάζουν εστίαση από το στόχο στην ακή και τούμπαλιν μερικές φορές καθώς σκοπεύουν, κάτι που βιολογικά δεν στέκει. Αλλοι λένε ότι φρόντισαν να ταιριάξουν τα κοντάκια τους τόσο καλά που το μάτι τους ευθυγραμμίζεται αυτόματα με τα σκοπευτικά του ραβδωτού, κάτι που δεν είναι πάντα εγγυημένο. Αλλοι αναφέρουν πως εστιάζουν στο στόχο, με ραβδωτό πάντα, και την τελευταία στιγμή πριν πιέσουν την σκανδάλη ελέγχουν την ευθυγράμμιση, αλλά που βλέπει η ακή δεν λένε. Αν το στόμιο είναι μπροστά από τον στόχο, και στον κινούμενο στόχο δεν μπορεί να είναι αλλού, τότε το μάτι αυτόματα θα εστιάσει σε κάτι, ειδικά αν το φόντο είναι μια ομοιογενής επιφάνεια, πχ αμμος ή χαλίκι που συχνά βάζουν για τερματισμό βλημάτων.

Γιατί τόση συζήτηση για το ραβδωτό στον κινούμενο στόχο; Διότι δείχνει ότι είναι δυνατή η σκόπευση ακριβείας, σε κινούμενο στόχο, με εστίαση στο σκόπευτρο και όχι στο στόχο. Για μερικούς ανθρώπους που έχουν πρόβλημα κυρίαρχου ματιού ή κάποιο άλλο πρόβλημα, η εστίαση στο σκόπευτρο είναι χρήσιμη επιλογή.

Αφήστε μια απάντηση