ΟΤΑΝ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΑΞΙΑ

oswaldcarcano

Το Καρκάνο του Οσγουαλντ είναι όμοιο με δεκάδες χιλιάδες άλλα, που αξίζουν ελάχιστα, αυτό λόγω της τραγικής του ιστορίας αξίζει 2 εκατομμύρια.

Μια από τις πιο συχνές ερωτήσεις αφορά την συλλεκτική αξία των παλιών όπλων. «Πόσο αξίζει το όπλο του παππού» κατάσταση, ή κάποτε η σύγκριση μεταξύ ξερών στοιχείων που αφήνουν έξω την κρίσιμη υπόθεση της κατάστασης.

Το σχόλιο που ακολουθεί είναι από μια πρόσφατη δημοσίευση σε αμερικανική ιστοσελίδα για τα πιο πολύτιμα όπλα του κόσμου. Ενα από αυτά αγοράστηκε μεταχειρισμένο στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Ηταν σε τόσο χάλια κατάσταση που η τιμή τότε ήταν μόλις 20 δολλάρια και σε αυτή την τιμή περιλαμβανόταν και μια διόπτρα. Πρόσφατα το συγκεκριμένο τουφέκι εκτιμήθηκε στα ΔΥΟ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ δολλάρια.

Τουφέκια της ίδιας μάρκας έχουμε πολλά στην Ελλάδα, σε μουσεία, σε ιδιωτικά χέρια με άδεια κειμηλίου, ή ακόμα σε ιδιωτικά χέρια ως λάφυρα, αδήλωτα, από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Μοιραία ορισμένοι θα ρωτήσουν, το δικό μου Χ είναι ακριβώς όπως αυτό που έχετε στην φωτογραφία, και θα εφαρμόσουν την γνωστή μέθοδο των τριών, εκείνο τόσα, χρονολογία τάδε, άρα το δικό μου που είναι δύο χρόνια πιο παλιό πόσα;

Λοιπόν, το συγκεκριμένο τουφέκι είναι ένα ιταλικό Καρκάνο, αγοράστηκε το 1962 από το κατάστημα Κλάινς, προς 20 δολλάρια, αγοραστής ήταν ένα κύριος Λι Χάρβεη Οσγουαλντ, που αργότερα χρησιμοποίησε το εν λόγω όπλο για να σκοτώσει τον πρόεδρο Κέννεντυ. Αυτό το ιστορικό γεγονός καθιστά το όπλο πολύτιμο όχι μόνο για συλλέκτες, αλλά για μουσεία που πολύ θα ήθελαν να το περιλάβουν στα εκθέματα που καλύπτουν την Αμερική του 1960, την προεδρία Κέννεντυ και συναφή θέματα.

Ολα τα υπόλοιπα Καρκάνο, με ελάχιστες εξαιρέσεις, έχουν αξία κάτω από 200 Ευρώ. Οσο αυτό και αν πικραίνει τους ιδιοκτήτες τους.

Το θέμα κατάσταση είναι κάτι που συνεχίζει να προβληματίζει τους κατόχους παλιών όπλων. Μάλλον τους είναι αδύνατο να κατανοήσουν ότι υπάρχουν όπλα του 1920 που έχουν δει χρήση, και μάλιστα σκληρή χρήση, αλλά διατηρούν ακόμα το μεγαλύτερο μέρος του εξωτερικού φινιρίσματος τους και οι κάννες τους δεν παρουσιάζουν μετρήσιμη φθορά. Δηλαδή βάζεις το μετροληπτικό στην κάννη και δείχνει την διάμετρο που είχαν οι κάννες το 1920. Αυτό φαντάζει απίστευτο στην Ελλάδα όπου τα όπλα αντιμετωπίζονταν παλιά με την ίδια φροντίδα που έδειχναν μερικοί στα φτυάρια. Ε, λοιπόν, εκεί έξω είχαν άλλες αντιλήψεις. Για ένα παράδειγμα παλιού και σκληρά μεταχειρισμένου αλλά σε άριστη κατάσταση όπλου δείτε το όπλο του Corbett: http://www.oplognosia.com/opla/opla235.php

Αυτή η συντήρηση που είχε το όπλο του Corbett είναι ο κανόνας, όχι η εξαίρεση, στο εξωτερικό.

Μετά απο αυτή την εξήγηση γίνεται, ελπίζω, κατανοητή η προσφορά σε δημοπρασίες όπλων που υπάρχουν και εδώ, όπως πχ παλιών Greener, σε φαινομενικά αστρονομικές τιμές. Ναι, αλλά εκείνα τα Greener είναι τσίλικα, δεν έχουν διαβρώσεις, τα κλειδιά είναι ακούνητα, δεν έχουν σαπίσει οι ψάθες και δεν έχει φύγει όχι μόνο η ταρταρούγα αλλά και το σκάλισμα από την τριβή με χώματα.

Η κατάσταση στο εξωτερικό δεν είναι θέμα απλού χαρακτηρισμού ανάλογα με την τιμιότητα του πωλητή. Οταν έξω λένε «άριστη κατάσταση» ο όρος ακολουθείται από μέτρα και σταθμά, όπως πχ ποσοστό φινιρίσματος εξωτερικού, διάμετρο κάννης, τυχόν επισκευές που έχουν γίνει και με πόση τέχνη, τυχόν φθορές στο κοντάκι κλπ.

Στην Ελλάδα τα όπλα έχουν δύο κατηγορίες, σύμφωνα με τους περισσότερους πωλητές: «σχεδόν ατουφέκιστο» και «συλλεκτικό κομμάτι». Και αυτές οι κατηγορίες συχνά περιλαμβάνουν σαπάκια στην πρώτη και άχρηστα τελείως στη δεύτερη.

Θερμή παράκληση λοιπον όσοι ρωτάτε για αξιολόγηση των όπλων σας, έχετε υπόψη τα παραπάνω. Και δείτε και αυτή την παλαιότερη ανάρτηση: http://www.oplognosia.com/opla/opla50.php

Αφήστε μια απάντηση