ΤΕΧΝΙΚΗ ΣΚΟΠΕΥΣΗΣ- ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΙΔΕΕΣ

Εικόνα λειόκαννου με την εστίαση στο στόχο, όπως λένε οι ειδικοί ότι πρέπει να είναι.

Η τεχνική σκόπευσης με το λειόκαννο επιβάλλει την εστίαση των ματιών στον στόχο. Οταν εστιάζεις στον στόχο οι κάννες είναι φλου, θαμπές επειδή είναι εκτός εστιακού βάθους. Και όπως ξέρουμε από την βιολογία και από εμπειρία τα ανθρώπινα μάτια δεν μπορούν να εστιάσουν σε πάνω από μια συγκεκριμένη απόσταση.

Σε αντίθεση, όταν σκοπεύεις με ραβδωτό το μάτι εστιάζει πάνω στην ακή, το μπροστινό στόχαστρο, και το κλισιοσκόπιο και ο στόχος είναι φλου. Μέχρι εδώ όλα κατανοητά.

Εικόνα σκόπευσης ραβδωτού, η εστίαση είναι στην ακή, ο στόχος είναι φλου.

Τι γίνεται όμως όταν σκοπεύεις με ραβδωτό σε κινούμενο στόχο; Εχουμε δει βίντεο όπου κυνηγοί οπλισμένοι με ραβδωτά ρίχνουν σε αγριόχοιρους σε πλήρη καλπασμό. Επίσης είχαμε πρόσφατα ένα φιλμάκι από σκοποβολή σε σιλουέτα κινούμενου αγριόχοιρου με ραβδωτό καθώς και με λειόκαννο με μονόβολο όπου ισχύει η ίδια τεχνική.

Πως λοιπόν σκοπεύει ο χειριστής ραβδωτού εφοδιασμένου με κλισιοσκόπιο και ακή, (τα πιο συνήθη σκοπευτικά όργανα ραβδωτού), όταν ο στόχος κινείται;

Να μην ξεχνάμε ότι με το ραβδωτό, όπως και το μονόβολο, υπάρχει μόνο ένα βλήμα και αυτό πρέπει να τοποθετηθεί με ακρίβεια πάνω στο στόχο ή στο ζώο, σε αυτό που λέμε ευάλωτο σημείο. Για να υπάρχει ακριβής τοποθέτηση του βλήματος με σκοπευτικά όργανα πρέπει να υπάρχει σκόπευση, και αυτό μάλλον δείχνει ότι η σκόπευση γίνεται με την εστίαση στην ακή. Και αυτό είναι παράδοξο όταν το συγκρίνουμε με την ρήση «σε κινούμενο στόχο η εστίαση είναι στον στόχο».

Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ BARLOW

Ο Roger Barlow ήταν ενθουσιώδης κυνηγός, σκοπευτής και επαγγελματίας εικονολήπτης. Τα πάθη του και η δουλειά του τον οδήγησαν σε πειράματα με την ανθρώπινη όραση σε ότι αφορά την σκόπευση.

Ο Barlow είχε προβληματιστεί με την προσκόπευση σε συνδυασμό με την εστίαση.

Ο τυπικός στόχος του κυνηγού και του σκοπευτή που ρίχνει με λειόκαννο κινείται με φόντο τον ουρανό. Οταν λοιπόν η διαταγή είναι «εστιάσου στον στόχο» το ανθρώπινο μάτι έχει πρόβλημα να εστιάσει στον στόχο και μετά να δώσει την απαιτούμενη προσκόπευση.

Φωτογραφία που χρησιμοποιεί ο δάσκαλος του Σκητ Αλ Σκούλερ για να εμπεδώσει στον μαθητή την σωστή εικόνα προσκόπευσης σε κάθε βατήρα του Σκητ. Προσέξετε πως τόσο ο στόχος όσο και το όπλο είναι σε καθαρή εστίαση. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί στην πράξη διότι το μάτι μπορεί να εστιάσει σε ένα αντικείμενο κάθε φορά και όχι σε δύο. (http://www.skeetbyscooler.com/sightpicsim.htm)

Το πρόβλημα είναι ότι όταν το βλέμμα προσπεράσει τον στόχο, με φόντο τον ουρανό, δεν έχει αντικείμενο για εστίαση. Τα μάτι δεν μπορεί να εστιάσει στον ουρανό, δηλαδή στο άδειο διάστημα. Αυτό λοιπόν που κάνει ασυνείδητα, δηλαδή αντανακλαστικά, ο σκοπευτής είναι να μείνει εστιασμένος στο ένα πράγμα που έχει στο πεδίο όρασης: τον στόχο. Και το αποτέλεσμα είναι μια αστοχία πίσω από τον στόχο αφού η εστίαση στο στόχο δεν τον αφήνει να βρει την προσκόπευση και να κινήσει το όπλο μπροστά από τον στόχο.

Ο Barlow πειραματίστηκε και βρήκε μια λύση που τον βοήθησε: επέβαλε στον εαυτό του να φαντάζεται ότι ο στόχος είχε ένα μακρύ ράμφος και στόχευε στην άκρη του ράμφους. Η χρήση της φαντασίας βοήθησε τον Barlow να βρει τρόπο να «ξεκολλήσει» την εστίαση του από τον στόχο και να συγκεντρωθεί σε ένα σημείο πιο μπροστά.

Βολή σε σιλουέτα αγριόχοιρου με ραβδωτό με διόπτρα. Η διόπτρα δεν εξαλείφει το θέμα της εστίασης. Ο σκοπευτής πρέπει να επιλέξει μεταξύ του στόχου και του σταυρονήματος για να εστιάσει το βλέμα του.

Προφανώς το ίδιο καταφέρνει και ο σκοπευτής με ραβδωτό όταν εστιάζει στην ακή, που ειναι πάνω από το στόμιο της κάννης. Το θέμα είναι ποιος το καταφέρνει πιο εύκολα, ο σκοπευτής του λειόκαννου με την εστίαση στο στόχο, ή ο σκοπευτής του ραβδωτού με την εστίαση στην ακή.

Οποια συζήτηση για το θέμα της εστίασης, στο στόχο ή στο όπλο, αμέσως βρίσκει αντίθετους τους ειδικούς και τους δασκάλους της σκοποβολής. Μερικοί δεν μπορούν καν να σκεφτούν πως είναι πιθανό να υπάρχει ευστοχία αν τα μάτια εστιάσουν, στιγμιαία έστω, στο όπλο. Ομως η εμπειρία των «ραβδωτών» δείχνει ότι η εστίαση στο όπλο δεν είναι μοιραία.

Ο κυνηγός δεν ρίχνει, όμως προσέξετε τα ανοικτά σκοπευτικά που έχει στο όπλο. Αυτά επιβάλλουν εστίαση στα σκοπευτικά και όχι στον στόχο που όπως φαίνεται είναι γρήγορος!

Συζητώντας το θέμα με οπτικούς, τέθηκε το ερώτημα κατά πόσο τα μάτια μπορούν να κρατήσουν την εστίαση τους στον αδειανό ουρανό, δηλαδή στο σημείο προσκόπευσης μπροστά από τον στόχο. Μερικοί μάλιστα επιμένουν ότι όταν το όπλο προσπεράσει τον στόχο, και το μόνο ορατό πράγμα στο οπτικό πεδίο είναι το όπλο τότε τα μάτια θα εστιάσουν στο όπλο αυτόματα, χωρίς την συνειδητή προσπάθεια του σκοπευτή. Αυτή ήταν μια νέα ιδέα που δεν έχει σημειωθεί από κανέναν ειδικό ή δάσκαλο της σκοποβολής.

Παρά την επιμονή στην εστίαση στον στόχο η αγορά βρίθει από σκόπευτρα που έχουν έντονο χρώμα για να είναι ευδιάκριτα, δηλαδή τραβούν το μάτι από τον στόχο.

Αν ισχύει αυτό που παρατηρεί ο οπτικός, τότε ο σκοπευτής του ραβδωτού είναι σε καλύτερη μοίρα από τον σκοπευτή του λειόκαννου. Το θέμα απαιτεί και άλλη έρευνα και θα επανέλθουμε σύντομα.

Αφήστε μια απάντηση