ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΜΕΤΡΟΛΗΨΙΑ

Ρωτά ο αναγνώστης κύριος Νίκος Μ.

“Κυριε Νικητα γεια σας

Στις προηγουμενες απαντησεις μου απαντησατε σε ερωτηση μου για την μετροληψια κοντακου. Θελω να δωσω συνεχεια στην απορια μου που μαλλον ειναι αφορμη για ενα αφιερωμα στο περοδικο. Πως παιρνουν μετρα οι οπλουργοι στη Ελλαδα? Ποσοι χρησιμοποιουν μετροληπτικο μεσο? Ειναι μετροληψια να επωμιζεις και με ενα χαρακα να γυριζει γυρω-γυρω ο οπλουργος και να μετραει? Χρειαζεται νομιζω να κανετε ενα αφιερωμα στο περιοδικο γιατι εχουμε αγνοια γυρω απο αυτο το θεμα, και αν ειναι δυνατον να αναφερθουν και καποιοι που διαθετουν καποιο μεσον για μετροληψια κατι σαν αυτο που ειχατε κατασκευασει εσεις η καποιο εργοστασιακο.

Γεια σας και ευχαριστω Νικος”

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Θα αρχίσουμε με την παραδοσιακή μετροληψία όπως γίνεται στην αγγλική και στην ιταλική σχολή. Μετά θα πάμε στην προσωπική μου αντιμετώπιση του θέματος και τελικά θα δούμε το τι γίνεται στην Ελλάδα.

Στην παραδοσιακή αγγλική μετροληψία γίνεται μια πρόχειρη εξέταση του πελάτη στο κατάστημα. Το είδα το σκηνικό σε αρκετά πρωτοκλασάτα καταστήματα στο Λονδίνο και το περιγράφω με ακρίβεια νομίζω.

Στην Cogswell and Harrison στο Piccadilly 113 θυμάμαι τον εφαρμοστή να εμφανίζεται με μια άσπρη μπλούζα, σαν φαρμακοποιός, και να ζητά από τον πελάτη να επωμίσει και να σκοπεύσει στο μάτι του. Αυτή η πρώτη φάση εξακρίβωνε ένα “περίπου” της κάθετης και οριζόντιας κλίσης του κοντακιού. Μετά από αυτό ακολουθεί μια “συνεδρία”, ένα session με το μετροληπτικό και πραγματικά πυρά στον πίνακα και αυτό γίνεται σε σκοπευτήριο βέβαια. Αφού το μετροληπτικό ρυθμιστεί στα περίπου μέτρα, αυτά που είχαν διαπιστωθεί στο κατάστημα, ο πελάτης ρίχνει σε έναν στόχο, συνήθως στις 16 υάρδες, γίνονται διορθώσεις και ξαναρίχνει και το τελικό ζητούμενο είναι τα σκάγια να πηγαίνουν εκεί που βλέπει καθώς προτείνει το όπλο στο στόχο. Προτείνει και όχι σκοπεύει όπως στο ραβδωτό. Υπάρχει διαφορά μεταξύ πρότασης ή κατάδειξης του στόχου και σκόπευσης. Το λειόκαννο προτείνεται, το ραβδωτό σκοπεύεται.

Οι Ιταλοί έχουν βρει μιαν άλλη μεθοδολογία στην εφαρμογή όπου ο εφαρμοστής προβαίνει σε μικρές επεμβάσεις, δηλαδή ακουμπά το όπλο ενώ ο πελάτης επωμίζει, και κάνει μικροδιορθώσεις. Αυτές οι μικροδιορθώσεις μπορεί να είναι μια πίεση στο στόμιο, για να δει την φορά του όπλου προς τα πίσω και να ρυθμίσει την κλίση πέλματος, για παράδειγμα.

Σε σύγχρονες ιταλικές μονάδες κατασκευής, υπάρχει εσωτερική σήραγγα δοκιμαστικών βολών, απόλυτα ασφαλής και με κατάλληλο εξαερισμό για να είναι σύννομη με την αυστηρή περιβαλλοντική νομοθεσία της Ιταλίας. Εκεί ο πελάτης ρίχνει με το κοντάκι που παρήγγειλε και έχει περάσει την κρίση του μετρολήπτη. Γίνονται όποιες διορθώσεις δείξουν οι βολές, επιτόπου από τον κοντακά πριν κριθεί ότι το κοντάκι είναι έτοιμο και πάει για φινίρισμα.

ΑΝΑΔΡΑΣΤΙΚΟ ΚΥΚΛΩΜΑ

Για να γίνει μια σωστή εφαρμογή κοντακιού ο πελάτης πρέπει να επωμίζει και να ρίχνει φυσιολογικά, χωρίς να κάνει διορθώσεις στην επώμιση.

Να το εξηγήσουμε γιατί ακούγεται παράδοξο.

Η σωστή επώμιση και πρόταση του λειόκαννου είναι μια δυναμική διαδικασία. Το σώμα μπαίνει στην κατάλληλη θέση υποδοχής του κοντακιού ΠΡΙΝ το όπλο κλειδώσει στον ώμο. Ωστόσο οι περισσότεροι άνθρωποι τείνουν να επωμίζουν το όπλο και μετά να μετακινούν το κεφάλι στο κοντάκι για να φτάσουν σε αυτό που οι ίδιοι κατανοούν ως σωστή σκοπευτική εικόνα. Αυτή η διόρθωση στην συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων έχει γίνει συνήθεια υποσυνείδητη και ο πελάτης δεν ξέρει ότι την κάνει. Οταν λοιπόν του λέει ο εφαρμοστής “μην διορθώνεις” ο πελάτης δεν καταλαβαίνει τι του λένε διότι ο ίδιος δεν έχει αντίληψη ότι διορθώνει.

Η διόρθωση γίνεται με οπτικά κριτήρια, δηλαδή ο πελάτης βλέπει ρίγα-στόχαστρο-στόχο και διορθώνει. Αυτή η διαδικασία εξουδετερώνει την προσπάθεια εύρεσης μέτρων αφού τα μέτρα αποσκοπούν στην εύρεση των διαστάσεων που θα καταστήσουν το όπλο αυτόματα ευθυγραμμιζόμενο με το σώμα και το μάτι, χωρίς καμία πρόσθετη προσπάθεια ευθυγράμμισης από το μάτι του σκοπευτή.

Επίσης, όταν ο πελάτης διορθώνει, ουσιαστικά εκμηδενίζει την όποια ρύθμιση μέτρων διότι τότε ΣΚΟΠΕΥΕΙ όπως με ένα ραβδωτό και δεν προτείνει το όπλο όπως αρμόζει σε ένα λειόκαννο.

Η λύση στο πρόβλημα της ασυνείδητης διόρθωσης είναι να σπάσει το κύκλωμα του οπτικού feedback, της ανάδρασης.

Ολοι σχεδόν οι καλοί εφαρμοστές κοντακιών έχουν κάποιο τρυκ που σπάει το κύκλωμα. Το πιο διάσημο τέχνασμα είναι αυτό του αείμνηστου Χάρρυ Λώρενς, διευθυντού της Purdey, με τα φυσίγγια φωτός. Εβαζε τον πελάτη σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, όπου δεν μπορούσε να δει τις κάννες, και του ζητούσε να επωμίσει και να ρίξει σε έναν φωτεινό στόχο. Χωρίς οπτική αναφορά ο πελάτης επώμιζε και έριχνε αναγκασμένος να εμπιστευθεί την σωματική αίσθηση της επώμισης και όχι την οπτική.

ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΝΟΥΜΕΡΟ

Η προσωπική μου προσέγγιση, εκτός από ένα ειδικό τρυκ για την εξουδετέρωση του αναδραστικού οπτικού κυκλώματος, περιέχει και ένα ακόμα βήμα: την θεμελίωση στην αντίληψη του σκοπευτή ότι τα μέτρα που βρέθηκαν είναι όντως σωστά. Εδώ είναι που χρησιμεύει το μετροληπτικό. Αφού βρεθούν τα μέτρα, ακολουθεί το “παιχνίδι” με το μετροληπτικό στο οποίο ο σκοπευτής αρχίζει με τα δικά του μέτρα και είναι ελεύθερος να αλλάξει διαστάσεις και έτσι να αποκτήσει την σωματική αίσθηση της αλλαγής κάθε μέτρου, πχ να δει πως είναι η αύξηση της κάθετης κλίσης, ή η αλλαγή της κλίσης πέλματος.

Η διαδικασία είναι όμοια με αυτήν που μερικοί επιλέγουν όταν αγοράζουν παπούτσια και επιμένουν να δοκιμάζουν ένα νούμερο μικρότερο και ένα μεγαλύτερο από αυτό που τους λέει ο πωλητής ότι είναι το νούμερο τους. Τότε πραγματικά κατανοούν ότι το επιλεγμένο νούμερο είναι το σωστό και έχουν εμπιστοσύνη στην επιλογή τους.

Αυτή την διαδικασία εφάρμοζε ο αξέχαστος Τζοβάνι Μετέλλι της Beretta όταν εφάρμοζε κοντάκια σε πρωταθλητές σκοποβολής, άτομα για τα οποία η πεποίθηση είναι σημαντικός παράγοντας στην επίδοση. Ο Τζοβάνι μου εξήγησε πως ρύθμιζε, εν γνώσει του σκοπευτή, το κοντάκι με υπερβολικά μέτρα σε μια κατεύθυνση, και έδινε στον σκοπευτή να ρίξει μια πούλα για να δει το αποτέλεσμα των λανθασμένων μέτρων. “Αν δεν ξέρεις πως και γιατί αστοχείς, τότε μάλλον δεν ξέρεις πως και γιατί ευστοχείς” μου είχε πει, και συμφωνώ. Η διάγνωση της ευστοχίας και της αστοχίας είναι εκ των ούκ άνευ στο ραβδωτό, αλλά άγνωστη διαδικασία στο λειόκαννο.

Και βέβαια υπάρχουν κάποια ψυχολογικά που δεν χωρούν αμφισβήτηση στην δική μου σκέψη. Ο πελάτης εμφανίζεται μόνος, με κλειστό κινητό, και αφιερώνει τουλάχιστον δύο ώρες στην διαδικασία. Μόνος, διότι φίλοι, φίλες, φιλενάδες, σύζυγοι κλπ αποτελούν ακροατήριο στους οποίους ο πελάτης θέλει να δείξει τον καλύτερο του εαυτό. Λάθος άποψη. Στον εφαρμοστή κοντακιού πάμε όπως στην εξομολόγηση και αποκαλύπτουμε τις αδυναμίες και τους φόβους μας, και αυτά γίνονται όταν δεν υπάρχουν κριτές. Στην εφαρμογή κοντακιών ισχύει ο στίχος από το τραγούδι το Μπιθικώτση “ο τρίτος δεν χωράει μες τους δυό”.

Επιπλέον υπάρχει και η ψυχολογική καταπίεση στον ίδιο τον εφαρμοστή όταν βλέπει μια κυρία να δυσανασχετεί, να κοιτάζει ανυπόμονα το ρολόι της καθώς ο σύντροφος της υφίσταται την διαδικασία μέτρησης. Εκτός από την μέτρηση ο εφαρμοστής τότε θα πρέπει να φροντίζει την φιλοξενούμενη κυρία, ή χειρότερα, παιδάκια που αρχίζουν να ατακτούν διότι δεν καταλαβαίνουν τι κάνει ο μπαμπάς. Μιλάμε για μαρτύριο που δεν αφήνει να γίνει σωστή δουλειά!

Το κλειστό κινητό εξυπακούεται. Η συνεχής ροή τηλεφωνικών διακοπών σε μια διαδικασία που απαιτεί συγκέντρωση και προσπάθεια είναι καταστροφική.

Οσο για το τρυκ της διακοπής του οπτικόυ feedback, έχω το δικό μου κόλπο, και όπως όλοι οι εφαρμοστές δεν θα το πω. Οχι διότι είναι μυστικό, αλλά αν γίνει γνωστό τότε θα είναι εύκολο να το υπερβεί ο μαθητής και θα χάσει την επίδραση του.

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ

Στην Ελλάδα η εφαρμογή κοντακιών είναι μάλλον πρόχειρη και περισσότερο αφορά την επίδειξη του εφαρμοστή παρά την εφαρμογή του κοντακιού.

Σε ένα κατάστημα γεμάτο κόσμο ο εφαρμοστής λέει στον πελάτη “ρε φίλε, πως σκοπεύεις έτσι, είσαι όλος γυρισμένος αριστερά” και καλεί τους παριστάμενους να επαληθεύσουν την παρατήρηση του, καταρρακώνοντας έτσι την όποια πεποίθηση είχει ο δύσμοιρος πελάτης για τις ικανότητες του.

Σε άλλη φάση είδα τον εφαρμοστή να επιμένει να σταματήσει ο πελάτης την ασυνείδητη και αυτόματη διόρθωση, κάτι που ο πελάτης δεν καταλάβαινε ότι το έκανε. “Αν επιμένεις να το κάνεις μάλλον θα πρέπει να πας σε έναν καλό οφθαλμίατρο, αυτό δεν είναι φυσιολογικό” και πάει περίπατο η αυτοπεποίθηση του πελάτη.

Το κόλπο με τον χάρακα δεν το ξέρω, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι αποτελεσματικό. Ο κάθε μάστορας έχει τα δικά του μέσα να φτάνει σε ένα αποτέλεσμα. Αν το αποτέλεσμα είναι ουσιαστικό τότε το μέσο αποδεικνύει την χρησιμότητα του.

Leave a Reply