ΑΤΟΜΙΚΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΜΕ ΘΕΡΜΑΝΣΗ!

Συχνά μια μικρή επινόηση μπορεί να δώσει λύσεις και να σε κάνει να αρωτιέσαι πως και δεν το είχες σκεφτεί αντί να βολοδέρνεσαι με ετοιματζίδικες επιλογές . Μια τέτοια επινόηση είναι η χρήση του στρατιωτικού αδιάβροχου, του πόντσο, σε συνδυασμό με την μονωτική του φόδρα και μια μικροσκοπική λάμπα κεριού για να στηθεί ένα θερμαινόμενο ατομικό καταφύγιο από το κρύο και τη βροχή.

Οταν είδα την πατέντα στο βίντεο αμέσως θυμήθηκα τα νεανικά μου ταξείδια στη Γαλλία όπου κόντεψα να αφήσω τα κοκκαλάκια μου στο κρύο της Ωβέρνης. Τότε ήταν της μόδας τα ατομικά αντίσκηνα, με ενσωματωμένο αδιάβροχο “πάτωμα”. Αν δεν είχες τέτοιο αντίσκηνο δεν σε θεωρούσαν σοβαρό ταξιδιώτη (σε αντιδιαστολή με τον τουρίστα). Ομως το αντίσκηνο δεν έχει μόνωση και στα καλοκαιρινά βράδια της Ωβέρνης οι θερμοκρασίες πέφτουν κοντά στο μηδέν λόγω υψομέτρου. Η μάλλινη κουβέρτα δεν ήταν αρκετή, και η θερμότητα έφευγε από το πορώδες ύφασμα του αντίσκηνου κάνοντας τις μασέλες να κτυπούν σαν καστανιέτες.

Πρώτο δίδαγμα στην διανυκτέρευση στην ύπαιθρο είναι η μόνωση του σώματος από το έδαφος. Το φουσκωτό μαξιλάρι είναι το πιο αποτελεσματικό μέσο. Αν δεν υπάρχει μαξιλάρι, ένα στρώμα από κλαδιά μπροστά από κάποιο αντιανεμικό ανάχωμα είναι το πρώτο πράγμα για μια άνετη θέση για ξεκούραση και ύπνο.

Στη συνέχεια εφαρμόζεται η μονωτική φόδρα στο πόντσο. Το πόντσο περνά στο σώμα σαν χωνί μέσα στο οποίο παγιδεύεται η θερμότητα του σώματος. Αν συνδυαστεί με κάποιο κασκόλ που φράζει τελείως το πέρασμα το λαιμού προς το κεφάλι τότε ο θερμός αέρας παγιδεύεται γύρω από τον κορμό ακόμη πιο αποτελεσματικά. Η κουκούλα του ποντσο είναι το κλειδί. Πρώτον επειδή περιβάλλει το κεφάλι που είναι σημαντικό σημείο απώλειας θερμότητας, και δεύτερον επειδή δημιουργεί ένα καπάκι στο πόντσο και δεν αφήνει την θερμότητα να φύγει. Δεν είναι τυχαία η ομοιότητα με την παραδοσιακή στολή των Εσκιμώων, αυτοί κάτι ξέρουν από επιβίωση στο κρύο.

Φορώντας το πόντσο και καθήμενος πάνω στο μονωτικό στρώμα, με την πλάτη ακουμπημένη στο αντιανεμικό φράγμα (δέντρο, τοίχο ή κάτι άλλο), είσαι ήδη αρκετά προστατευμένος από την απώλεια σωματικής θερμοκρασίας. Εκεί είναι που μπαίνει το σύστημα θέρμανσης για να κάνει τα πράγματα ακόμη πιο άνετα. Με την μικροσκοπική λάμπα κεριού, κάτι που βρίσκεται αρκετά εύκολα στα καταστήματα που πουλούν είδη κατασκήνωσης, το εσωτερικό του πόντσο αποκτά “κεντρική θέρμανση”. Η χρήση της λάμπας μέσα στο πόντσο δεν είναι επικίνδυνη. Η φλόγα του κεριού είναι κλεισμένη σε γυάλινο περίβλημα, και αν στερεωθεί “μεσίστια” σε ένα κλαδί καρφωμένο στο έδαφος τότε κρατιέται σε αρκετή απόσταση από το ύφασμα του πόντσο καθώς και από το σώμα. Επίσης το κλαδί κρατά το πόντσο ψηλά, δημιουργώντας έναν θόλο.

Σίγουρα η καθιστή θέση δεν είναι όσο ξεκούραστη όσο η ξάπλα, αλλά όταν η επιλογή είναι μεταξύ ξάπλας στους μηδέν βαθμούς ή καθιστά στους 28, προφανώς είναι προτιμητέα η καθιστή θέση!

Το αντίσκηνο στην Πάνω Ωβέρνη, Ιούλιος 1969. Το σημείο με το παγκάκι ήταν το μοναδικό επίπεδο μέρος όταν άρχισε να πέφτει η νύχτα. Πολύ κρύο αδερφέ, αλλά η θέα το πρωί άξιζε την ταλαιπωρία!

Μετά την Ωβέρνη κατέληξα στα έλη του Καμάργκ στη νότιο Γαλλία. Εκεί το πρόβλημα δεν ήταν η θερμοκρασία. Εκεί, στο Καμάργκ, τα κουνούπια ήταν ένας πραγματικός εφιάλτης. Η σκηνή σε έπνιγε από τη ζέστη, αλλά με το πρώτο άνοιγμα για να πάρεις αέρα γινόσουν βορά εκατοντάδων κουνουπιών. Δεν ξέραμε τότε οτι μαζί με τα πόντσο οι στρατοί έδιναν και ατομικές κουνουπιέρες. Το αντίδοτο της στιγμής ήταν το άναμα φωτιάς από πεσμένα αρμυρίκια. Ο φλοιός έβγαζε έναν πυκνό καπνό που κρατούσε μακριά τα έντομα, αλλά έκαιγε και τα μάτια σαν πιπέρι!

Σκέφτομα πόσο πιο άνετη θα ήταν η περιοδεία στη Γαλλία με ένα πόντσο, την μονωτική του φόδρα και την ατομική κουνουπιέρα. Εκτός του ότι είναι πιο φτηνά από το αντίσκηνο, είναι και συνολικά πιο ελαφριά και λιγότερο ογκώδη. Στερνή μου γνώση…

Το βίντει δείχνει τη χρήση του πόντσο σαν καταφύγιο. Εξυπακούεται ότι συνιστάται μόνο η μικρή λάμπα κεριού, και ΚΑΝΕΝΑ άλλο είδος φωτιάς μέσα στο πόντσο!

Leave a Reply