ΟΜΟΙΑ ΚΑΙ ΑΝΟΜΟΙΑ

“Μην αρχίσετε να μου συγκρίνετε Αμερικές και άλλα ανόμοια πράγματα. Εκεί δεν έχουν τις συνθήκες που έχουμε εδώ. Εδώ, για αυτή τη χώρα θέλω προτάσεις.” Αυτά δήλωσε με έντονο ύφος ανώτατο ηγετικό στέλεχος του κυνηγετικού συνδικαλισμού μας, και όπως συνηθίζει, λόγω προσωπικού στυλ, δεν άφησε κανέναν να σταυρώσει κουβέντα και να αρθρώσει προτάσεις.

Ας είναι. Αφού δεν τα καφέραμε εκεί ας κάνουμε κάτι εδώ.

Πρώτον, οι “συνθήκες” δεν είναι τόσο ανόμοιες μεταξύ Αμερικής και Ελλάδας. Εμείς και οι Αμερικανοί είμαστε δύο από τις λίγες χώρες που εφαρμόζουν την αρχή του ελεύθερου δημοκρατικού κυνηγίου. Δηλαδή βγάζεις άδεια και κυνηγάς όπου επιτρέπεται το κυνήγι, και αυτό περιλαμβάνει όλες σχεδόν τις δημόσιες εκτάσεις (πολιτειακές και ομοσπονδιακές) και μεγάλο ποσοστό της ιδιωτική γης. Αν αυτό δεν είναι ομοιότητα τι είναι!

Και πάμε στα παραπέρα, στις διαφορές εδώ και εκεί. Το κύριο πρόβλημα του ελληνικού τρόπου κυνηγίου, η μέγιστη “πρόκληση” για τους αρμόδιους, κυβερνητικούς και συνδικαλιστικές, ήταν και παραμένει ένα: η ρύθμιση της θηρευτικής πίεσης ανά θήραμα ανά κυνηγότοπο. Σε αυτό όντως διαφέρουν οι Αμερικανοί, αλλά δεν είναι θέμα συνθηκών, είναι θέμα αποδοχής της κοινής και της επιστημονικής λογικής.

Για να γίνει κατανοητό το θέμα ας δούμε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα του πρόσφατου παρελθόντος, το καταφύγιο Πέρδικα στην Αίγινα.

 έÁ´¹º±, ‘ί³¹½±, 1996

Πέρδικα, Αίγινα, 1996, κατάφερα και φωτογράφισα πέρδικα από απόσταση 20 μέτρων, καταμεσήμερο. Από τον πληθυσμό της πέρδικας καταλάβαινε κανείς πως η Πέρδικα πήρε το όνομα της. Τώρα έχει μαιζονέτες.

Στην καταφύγιο Πέρδικα η πυκνότητα πέρδικας ήταν εκπληκτική. Δεν μελετήθηκε η πυκνότητα αλλά από προσωπική πείρα και εμπειρία μπορώ να πω ότι συναντούσες ένα κοπάδι πέρδικες ανά 100 μέτρα διαδρομής.

Για εξωκυνηγετικούς λόγους κάποιοι ήθελαν να αποχαρακτηριστεί το καταφύγιο, και έπεισαν δασικούς και κυνηγούς να συναινέσουν στον αποχαρακτηρισμό. Επεσε σύρμα ότι ανοίγει η Πέρδικα και όλος αυτός ο θηραματικός πλούτος χάθηκε σε ένα πρωινό. Ετσι κατανοούμε εμείς τις λέξεις “ελεύθερο” και “δημοκρατικό”. Η περιοχή αμέσως μετά μπήκε σε φάση “οικιστικής ανάπτυξης”. Μας λείπουν οι εξοχικές μαιζονέτες βλέπετε!

Τι γίνεται στην Αμερική σε παρόμοιες περιπτώσεις; Οι επιστήμονες καταμετρούν τα θηράματα, βλέπουν τον χώρο και βγάζουν ένα συνολικό όριο θηραμάτων που μπορούν να θηρευτούν χωρίς να επηρεαστεί η παραγωγική δυνατότητα του απομένοντος πληθυσμού να παράγει τα ίδια πλεονάσματα την επόμενη χρονιά, και όλες τις επόμενες χρονιές. Αυτό το θηρεύσιμο σύνολο διαιρείται δια της επιτρεπόμενης ημερήσιας κάρπωσης, πχ τρεις πέρδικες ανά κυνηγό, και αυτό δίνει το σύνολο των κυνηγετικών εξορμήσεων για τον συγκεκριμένο κυνηγότοπο. Βάσει αυτών των δεδομένων βγαίνουν οι άδειες που μπορεί να είναι ημερήσιες, εποχιακές με ανάλογη κάρπωση ανά ημέρα και με συνολικά όρια κατοχής.

Αν η ζήτηση για κυνήγι είναι μεγάλη, τότε γίνεται κλήρωση για τις άδειες. Οσοι συμμετέχουν στην κλήρωση δεν δικαιούνται να συμμετέχουν ξανά για μεγάλο χρονικό διάστημα, σε μερικά θηράματα με μεγάλη ζήτηση ο αποκλεισμός είναι δεκαετής και σε πολύ σπάνια ο αποκλεισμός είναι δια βίου.

“Μα ποιος θα κάνει και θα εφαρμόσει τέτοια συστήματα στην Ελλάδα, δεν βλέπεις τι γίνεται στην δημόσια διοίκηση!” Αυτή η ατάκα (από τους ίδιους που ζητούν απόψεις) έχει μια σύντομη απάντηση: το μηχάνημα στο οποίο δακτυλογραφείται το κείμενο που διαβάζετε, και το οποίο μηχάνημα στη συνέχεια το μορφοποιεί και το στέλνει στον σέρβερ στο Τέξας από όπου το διαβάζετε. Το μηχάνημα λέγεται υπολογιστής, και αν η ηγεσία μας δεν υπέφερε από την νόσο της δημόσιας διοίκησης, την τεχνοφοβία, θα ήξερε ότι με έναν φτηνό υπολογιστή των 400 Ευρώ μπορεί να ελέγχεται όλη η κυνηγετική δραστηριότητα όλης της Ελλάδας και όχι μοναχά αυτή της Πέρδικας στην Αίγινα.

Το θέμα είναι αλλού. Κανένας, και αυτό σημαίνει κυριολεκτικά κανένας, αρμόδιος (υπηρεσιακός ή συνδιαλιστής) δεν θέλει να επωμιστεί το βάρος της δημόσιας δήλωσης της κοινής λογικής. Οτι δηλαδή χρειαζόμαστε ένα σύστημα κατανομής του θηραματικού πλούτου που θα είναι μεν δημοκρατικό και ελεύθερο αλλά θα είναι και βιολογικά σωστό. Επίσης κανένας αρμόδιος δεν θέλει να παραδεχτεί ότι το υπάρχον σύστημα δεν είναι ούτε δημοκρατικό ούτε ελεύθερο, είναι μια ελληναράδικη εκδοχή του “εμπάτε σκύλοι αλέστε”.

Τρανό παράδειγμα των παραπάνω ήταν η εμπειρία με το αγριόγιδο της Πίνδου. Στην Αυστρία, με εμβαδόν μικρότερο της Ελλάδας, θηρεύουν ετησίως 35000 αγριόγιδα. Εμείς το προστατεύουμε από το 1935 αν δεν κάνω λάθος και δεν έχουμε προκοπή. Οταν ήταν υπουργός γεωργίας ο κύριος Τζουμάκας ανέθεσε μελέτη του αγριόγιδου για να βολιδοσκοπηθεί η πιθανότητα ανοίγματος του κυνηγίου του. Οι μελετητές του είπαν το βιολογικά σωστό: ο πληθυσμός αγριόγιδου αντέχει έναν Χ αριθμό ζώων κάθε χρόνο και βάσει αυτού του αριθμού θα βγαίνουν και οι ανάλογες άδειες.

“Αποκλείεται!” Ηταν η απάντηση του υπουργού. Δεν μπορείς να αποκλείσεις κανέναν από το κυνήγι ενός τόσο ποθητού θηράματος, είπε. Είτε όλοι είτε κανείς. Και βέβαια το αποτέλεσμα είναι κανείς, τουλάχιστον κανείς νόμιμος, διότι οι λαθραίοι δεν περιμένουν κανέναν Τζουμάκα και καμία μελέτη για να πάρουν αυτό που οι ίδιοι κρίνουν ότι τους ανήκει. Ελεύθερα και δημοκρατικά, όπως τόσα άλλα στην Ελλάδα!

Το παράδοξο της υπόθεσης είναι οτι ο υπουργός Τζουμάκας έχει κυνηγήσει στην Νέα Υόρκη, ως επισκέπτης κυνηγός, και έχει βγάλει ανάλογη άδεια. Αρα ΞΕΡΕΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ο κύριος Τζουμάκας πως ρυθμίζεται η κυνηγετική πίεση ντόπιων και ξένων κυνηγών σε ένα δημοκρατικό σύστημα. Αλλά αυτό δεν θέλησε να το εσάγει στην πατρίδα του, διότι ούτε αυτός δεν είχει το πολιτικό θάρρος να πει το πασιφανές: κανένα θήραμα δεν αντέχει ανεξέλεγκτη πίεση. Και έτσι μείναμε στο ίδιο μονοπάτι και μέχρι σήμερα ψαχνόμαστε για το μέλλον του κυνηγίου και αναρωτιόμαστε γιατί έχουμε πρόβλημα μείωσης αδειών.

Οποιος τολμήσει να θέσει το θέμα διαβάλλεται, ενίοτε με συκοφαντίες του τύπου “ρεζερβάκιας” ή το χειρότερο “ελιτιστής”. Και αυτοί που τα λένε αυτά ενίοτε κυνηγούν στην Βουλγαρία και στα Σκόπια, και μερικοί μακρύτερα, φτάνοντας μέχρι και Αργεντινή διότι δεν ικανοποιούνται από τα ψιχία του “ελεύθερου” και “δημοκρατικού” κυνηγίου στα οποίο καταδικάζουν εμάς τους υπόλοιπους.

Ξυπνήστε ρεεεεεεεεε!

Leave a Reply