ΑΝΑΤΡΟΠΗ- ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΔΙΑ ΑΡΠΑΚΤΙΚΩΝ

Το τελευταίο ζαρκάδι δεν θα το φάει ο τελευταίος λύκος, λέει μια παλιά βιολογική ρήση. Το νόημα ήταν ότι η σχέση θύτη και λείας είναι συμβιωτική και αυτορυθμιζόμενη από κάποια “μαγική σοφία” της “μητέρας Φύσης”.

Ωστόσο η πραγματικότητα δεν ακολουθεί και δεν υπακούει σε σοφές ρήσεις. Μια ακόμη μελέτη, από την Αυστραλία αυτή τη φορά, επιβεβαιώνει ότι ένα αρπακτικό μπορεί, και μάλιστα εύκολα, να εξαφανίσει την λεία του.

Σύμφωνα με μελέτες Αυστραλιανών επιστημόνων που αναφέρονται στα διεθνή μέσα ενημέρωσης σήμερα (11 Φεβρουαρίου 2015, ΑΡ), τα εισαγόμενα αρπακτικά, και ειδικά οι αλεπούδες και οι γάτες, έχουν εξαφανίσει 11 τοις εκατό των 273 ενδημικών ειδών της Αυστραλίας. Επίσης απειλούνται, από τα ίδια αρπακτικά, 21 τοις εκατό των ενδημικών ειδών.

Από τότε που οι γάτες και οι αλεπούδες μεταφέρθηκαν στην Αυστραλία, πριν 150 χρόνια, και αναπαραγώμενα χωρίς φυσικό εχθρό, μειώνονται τα ενδημικά είδη, κυρίως μικρά μαρσιποφόρα ζώα, και μερικά σήμερα συναντώνται μόνο σε νησιά που δεν πήγαν οι αλεπούδες και οι γάτες.

Αυτή η διαπίστωση ότι ένα είδος μπορεί να εξαφανίσει ένα άλλο δεν είναι μοναδική. Εχουν γίνει αναφορές για την επίδραση των αρουραίων σε πληθυσμούς πουλιών σε νησιά όπως τα Rat Island, Campbell Island και άλλα. Πιο κοντά, στην Ευρώπη, είναι καταγραμμένη η εξαφάνιση της μουστελίδας των αμμόλοφων της Ολλανδίας από αλεπούδες. Και ακόμη πιο κοντά μας, στην Ελλάδα, βλέπουμε την επίδραση αρπακτικών στα ενδημικά είδη, όπως στην πετροπέρδικα, το λαγό και σε κάθε προσπάθεια εμπλουτισμού που κάνουμε. Η κυνηγετική κοινότητα έχει αναφέρει επανελειμμένα την παρατηρούμενη επίδραση των αρουραίων, κορακοειδών, των αδέσποτων σκύλων και γάτων. Η Ορνιθολογική έχει τονίσει την καταστροφική δράση αδέσποτων στις προστατευόμενες περιοχές. Ολες οι παρατηρήσεις και προτάσεις πέφτουν πάνω στον ανυπέρβλητο τοίχο της ζωολατρικής ιδεοληψίας και δεν πάμε πουθενά. Ως χώρα και ως κοινωνία έχουμε μεγάλα κολλήματα.

Leave a Reply