ΟΙΚΟ-ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ

Πρόσφατα πήγαμε για ρεπορτάζ του Εθνος Κυνήγι στην Κωπαϊδα. Το αντικείμενο του ρεπορτάζ ήταν οι καταστροφές που προξενούν οι αγριόχοιροι στις καλλιέργειες της περιοχής. Μιλήσαμε με καλλιεργητές, θηροφύλακες, τον Βαγγέλη Δράκο της Κυνηγετικής Ομοσπονδίας. Μετά κάναμε μια μεγάλη διαδρομή στην Κωπαϊδα για αυτοψία στις ζημιές και φωτογράφιση. Δεν είδαμε πουθενά έναν έστω εκπρόσωπο της επίσημης πολιτείας. Οχι στο γραφείο του, αλλά εκεί έξω που υπάρχει το πρόβλημα. Ούτε έναν.

Παλιά ιστορική ρήση λέει ότι αν δεν το μετράς δεν το ελέγχεις. Και καθώς μιλούσαμε με τους πληγέντες στην Κωπαϊδα αυτή η φράση ερχόταν ξανά και ξανά στη σκέψη. Οταν ο Κώστας Τσιλομήτρος απαριθμούσε τις ζημιές στα οικογενειακά κτήματα και έδειχνε την αλληλογραφία που είχε με γραφεία της επίσημης πολιτείας άρχισα να συγκρίνω. Σε μια ευνομούμενη χώρα ιδίου μεγέθους, πχ την Αυστρία, μια αναφορά για ζημιά από γεωργό θα προσελκούσε κάποια επίσημη παρουσία, κάποια καταγραφή. Εδώ τίποτε.

Καθώς η κουβέντα προχωρούσε και άλλοι παριστάμενοι περιέγραφαν τις ζημιές που έπαθαν από τα γουρούνια και τους αρουραίους, θυμήθηκα την αντίδραση των Αγγλων στην πρώτη εμφάνιση αρουραίων ανθεκτικών στα κοινά δολώματα. Σήμανε συναγερμός στις υπηρεσίες του υπουργείου γεωργίας και οι καταγραφές των ζημιών πέρασαν από στατιστική ανάλυση: σε χρόνο μηδέν οι Αγγλοι υπολόγισαν ότι κάθε αρουραίος κοστίζει 12 λίρες το χρόνο στην αγροτική οικονομία.

Πριν κάτι χρόνια πέρασα από το Ανσμπαχ στη Γερμανία. Ζαρκάδια έβοσκαν το καταμεσήμερο στα όρια της πόλης, όρια απαραβίαστα, χωρίς ένα κτίσμα, αυθαίρετο ή μη, εκτός ορίων. Ρώτησα για τα ζαρκάδια. Ο τοπικός θηροφύλακας τα είχε μετρημένα, είχε συντάξει έκθεση για την αναπαραγωγική περίοδο και οι αρχές ήξεραν πόσα θα έπρεπε να θηρευτούν για να κρατήσουν τον αριθμό τους σε επίπεδο που οι ζημιές στην γεωργία της πόλης να είναι ανεκτές.

Στην Τανζανία το κυνήγι μεγάλων θηραμάτων βασίζεται σε υπολογισμούς που γίνονται μετά από καταγραφή του αριθμού των ζώων και αυτό σε μια χώρα που έχει πολλαπλάσιο μέγεθος από την Ελλάδα, φτωχές υποδομές και είναι ανεξάρτητη μόλις πενήντα χρόνια.

Σε αυτά προσθέστε την άναρχη δόμηση, όπου το κράτος δεν μπορεί να ελέγξει παραβατικότητα διαρκείας, ένα αυθαίρετο παίρνει κάτι εβδομάδες να στηθεί, άρα είναι ορατό αν κάποιος κάνει στοιχειώδεις περιπολίες στο χώρο και βλέπει τι γίνεται γύρω του. Οπως ορατή είναι η σταδιακή και πανελλαδική κατάρρευση των αντιδιαβρωτικών πεζούλων, ή εγκατάλειψη καλλιεργειών, η παρουσία σκύλων και γάτων, που ζουν και αναπαράγονται πλέον σαν αγρίμια και όχι ως αδέσποτα, τα δήθεν ελεύθερης βοσκής ζώα που ανεπιτήρητα κατατρώγουν βλάστηση σε διαβρωμένες πλαγιές. Αυτά και πολλά άλλα συνθέτουν μια εικόνα, αυτή της αδιαφορίας και εγκατάλειψης.

Αραγε πως ερμηνεύουν αυτή την εικόνα εγκατάλειψης αυτοί που επιβουλεύονται τον εθνικό χώρο; Πόσο υπολογίσημη δύναμη είναι μια πολιτεία που δεν συλλέγει στοιχεία για το χώρο της και κυριολεκτικά δεν ξέρει τις της γίνεται; Πόσο σοβαρά μπορεί οποιοσδήποτε ξένος να πάρει μια χώρα στην οποία υπουργός καλεί ξενόφερτες ΜΚΟ να συντάξουν πολιτικές για το περιβάλλον και παραπονιέται που δεν υπάρχουν αρκετές τέτοιες οργανώσεις για να “βοηθήσουν”!