ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΠΡΙΝΓΚΕΡΑΔΕΣ

Οι φίλοι του Σπρίνγκερ Σπάνιελ και του Κόκερ έχουν ένα δικό τους όμιλο. Δικό τους με την έννοια ότι οι άνθρωποι κάνουν πραγματική δουλειά στο πεδίο χωρίς να αναλώνουν δεκάδες ώρες σε αντιθέσεις για επουσιώδη θέματα. Σε μια από τις συναντήσεις του ομίλου κλήθηκα πρόσφατα για να πω μερικά πράγματα περί όπλων.

Η έξοδος στο βουνό που προηγήθηκε της ομιλίας ήταν το σημαντικό κομμάτι της ημέρας.

Οταν βλέπεις δύο κουτάβια Κόκερ, τεσσάρων μηνών, να εκτελούν έρευνα σε πυκνό, να υπακούουν σε εντολές φωνής και σφυρίχτρας, μένεις άναυδος.

Οσο για τα Σπρίνγκερ που βγήκαν εκείνο το απόγευμα στο βουνό, η ορμή τους στην έρευνα και στο απόρτ, τυφλό και μη, έδειξε την αξία που έχει ένα πραγματικά εκπαιδευμένο και συνεργάσιμο κυνηγετικό σκυλί. Το πιο εντυπωσιακό, για μένα, είναι το τυφλό απόρτ όπου το σκυλί στέλνεται να απορτάρει ακολουθώντας τις εντολές του κυναγωγού, εντολές που μπορεί να είναι με φωνή, σινιάλο ή σφυρίχτρα. Σε τέτοιες αποστολές η συνεργασία ανθρώπου και ζώου είναι εκπληκτική, καθώς ο σκύλος γυρνά κάθε τόσο να κοιτάξει τον κυναγωγό να δει προς τα που θα πάει και όταν φτάσει εκεί που πιάνει την αναθυμίαση του ντάμμυ ρίχνεται με εκπληκτική ορμή για να απορτάρει. Μέχρι και σε δέντρα ανέβηκαν σκυλιά για να απορτάρουν.

Μετά την προπόνηση πήγαμε στο σπίτι του Γιάννη Νικολακόπουλου για “κάνα μεζεδάκι” που σήμαινε τον περίδρομο, με συνοδεία τσίπουρου και καλής παρέας.

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας τόνισα το ένα πράγμα που θα έπρεπε να κρατήσουν στη μνήμη τους οι παριστάμενοι, έστω και αν ξεχνούσαν τα υπόλοιπα. Να δούμε πόσοι θα το θυμηθούν στην επόμενη συνάντηση.