ΡΗΞΗ ΚΑΝΝΗΣ-B

Νέες φωτογραφίες έφτασαν από τον αναγνώστη σχετικά με τη ρήξη κάννης σε σουπερποζέ. Οι φωτογραφίες δείχνουν καλύτερα την κατάσταση του όπλου και των καννών στο σημείο της ρήξης. Αξίζει να τις δούμε όλοι με προσοχή.

Κυριε Νικητα σας στελνω μερικες ακομα φωτογραφιες διοτι δεν μπορεσα να τις στειλω μαζι με το προηγουμενο μυνημα!δηλαδη θεωρειται οτι το φυσιγγι ηταν υπευθυνο?η διαβρωση αυτη φαινεται σαν να εχει γινει μακροχρονια,γιατι ομως ειναι διαβρωμενο μονο εκει που πρωτοερχεται σε επαφη με τα σκαγια?οπως και το χρωμιο αν φαινεται στις φωτογραφιες αυτες συνεχιζει μεχρι τους εξωλκεις!(αν καταλαβαινω σωστα το χρωμιο ειναι το χαρακτηριστικο ασημι χρωμα εσωτερικα)? προσπαθησα κατα καιρους να δωσω μια εξηγηση γιατι συνεβη αυτο,και διαβαζοντας και διαφορα αρθρα απο το internet αλλα δε εβγαλα ακρη!ο κωνος προσαρμογης ειναι σαν να εχει πονταριστει περιμετρικα εκει που ανοιγει ο καλυκας ενω το υπολοιπο χρωμιο απ οσο φενεται εκτος απο μολυβδωσεις δεν εχει σκασιματα η σκουριες!τι μαρκα μπορει να ειναι το οπλο αυτο,αναγνωριζετε κατι?
ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Το σημείο που τελειώνει η θαλάμη και αρχίζει ο κώνος προσαρμογής είναι το πιο “στρεσαρισμένο” σημείο σε μια κάννη λειόκαννου. Οι Αγγλοι κατασκευαστές που χρησιμοποιούν πιστοποιημένο νικελιούχο ατσάλι, είναι σχολαστικοί στην κατασκευή, δίνουν ελάχιστο πάχος σε αυτό το σημείο τα 2,5 χιλιοστά.

Αν το ατσάλι είναι χαμηλότερης αντοχής τότε ανεβαίνει το ελάχιστο όριο και το πάχος ανεβαίνει στα 3 χιλιοστά. Στο συγκεκριμένο όπλο φαίνεται η φθορά από τα αέρια στον κώνο. Επίσης διακρίνεται αμυδρά και εξωτερική οξείδωση, και μάλιστα φαίνονται και ίχνη οξείδωσης και κάτι που μοιάζει με τρύπα στην εξωτερική μεριά της κάτω, δηλαδή της άσκαστης, κάννης.

Εκτός από το πάχος ρόλο παίζει και η επιμέλεια σε μερικά άλλα σημεία κατά την κατασκευή, πχ η αποφυγή απότομης ψύξης των καννών αμέσως μετά τη συγκόλληση της ρίγας ή των καννών στο μονομπλόκ. Αποφυγή χαράξεων των καννών από λίμες κλπ κατά την τελική λείανση και συγκόλληση ρίγας, και άλλα σημεία που θέλουν προσοχή. Η εικόνα δείχνει ότι δεν υπήρχε και πολλή προσοχή στην συγκόλληση αυτών των καννών.

Το 1982 ήμουν το Γκαρντόνε και είδα ζεστές κάννες από την συγκόλληση ρίγας να στιβάζονται έξω από μια μικρή βιοτεχνία στη βροχή, και οι στάλες της βροχής να εξατμίζονται βίαια και με δραματικό ήχο! Η απότομη ψύξη σκληραίνει το ατσάλι και το καθιστά εύθραυστο.

Τυχαία, αυτή η βιοτεχνία έφτιαχνε σουπερποζέ τύπου No Name που έφταναν στην Ελλάδα κατά την δεκαετία του 1980 με την ένδειξη Acciaio Breda στις κάννες και χωρίς άλλη ένδειξη για τον κατασκευαστή. Το σουπερποζέ της φωτογραφίας είναι παρόμοιο σε σχήμα με αυτά τα όπλα, παρότι η σφραγίδα FSC δείχνει ως κατασκευαστή τον Felix Sarasqueta και δοκιμή στην Τράπεζα Δοκιμών του Εϊμπάρ της Ισπανίας.


Δεν φταίει πάντα το όπλο βέβαια. Η συνεχής χρήση φυσιγγίων “δυναμιτών”, η αμέλεια στη συντήρηση (οι εξωτερικές οξειδώσεις στις κάννες λένε πολλά) συμβάλλουν. Η διάβρωση στον κώνο της θαλάμης της ανοιγμένης κάννης δείχνει τόσο το είδος των φυσιγγίων που πέρασαν από αυτό το όπλο όσο και την έλλειψη συντήρησης.