ΔΑΣΗ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ

Στην μεταπολιτευτική Ελλάδα δημιουργήθηκαν διάφορα πολιτικο-δικαστικά φετίχ, κυριότερα από αυτά το δάσος.

Ισως διότι δεν υπήρχε πραγματική διάθεση, ίσως να έλειπε η γνώση ότι τα δάση δημιουργούνται, οποιο τέλος πάντων να ήταν το αίτιο, δώσαμε στη λέξη δάσος μια δυσανάλογα μεγάλη δύναμη. Αρκεί να ακούσετε ένα δελτίο ειδήσεων με θέμα τα δάση για να γίνει κατανοητή η δύναμη του φετίχ.

Δείτε τώρα το βίντεο. Είναι η νήσος Ασένσιον, νήσος της Αναλήψεως, στην μέση του Ατλαντικού. Οταν οι Αγγλοι εξερευνητές ανακάλυψαν το νησί κατέγραψαν μόλις ΕΝΑ δέντρο. Στα μέσα του 19ου αιώνα κατέφθασε ο Αγγλος φυσιοδίφης Τζον Χούκερ και έφερε στο νησί δέντρα και ζώα από την Ευρώπη.

Η βλάστηση θέριεψε και σήμερα το νησί της Αναλήψεως είναι καταπράσινο. Υπήρχε βλέπετε η διάθεση να δημιουργηθεί δάσος, και η γνώση για το πως αυτό δημιουργείται, και δημιουργήθηκε.

Θυμάστε την πρόταση του πρώην υπουργού Μάνου, κάπου το 2001 ήταν, ότι πρώτα αποφασίζουμε που θέλουμε να είναι δάσος και μετά το φτιάχνουμε;

Αν ναι, τότε θα θυμάστε και την λυσσαλέα αντίδραση που εξέφρασαν πολιτικοί, οικολόγοι, δημοσιογράφοι και λοιποί διαμορφωτές της κοινής γνώμης στο άκουσμα της άποψης του Μάνου.

Αναμενόμενη αντίδραση από ανθρώπους που δεν ξέρουν τι σημαίνει δημιουργία και κατά συνέπεια επικεντρώνονται στην προστασία απομειναριών. Δεν ξέρουν ότι το δάσος δημιουργείται, αρκεί να υπάρχει γνώση, διάθεση και τα χρήματα που θα πάνε στο έργο και όχι στις τσέπες επιτηδείων για “μελέτες”.