ΤΡΙΣΔΙΑΣΤΑΤΗ ΠΡΟΣΘΕΤΙΚΗ- ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΛΛΟΤΕΧΝΙΑ

Ενα τεράστιο βήμα στην εξέλιξη τρισδιάστατων εκτυπωτών παραγωγής μετάλλου έχει ανακοινώσει η εταιρεία Desktop Metal. Η είδηση είναι φρέσκια, όταν διαδοθεί ευρύτερα θα φέρει τα πάνω κάτω στις μεταλλικές κατασκευές και ειδικά στα μικρά μεταλλικά αντικείμενα, άρα και στα όπλα.

Τονίζονται οι λέξεις παραγωγής και μετάλλου. Τρισδιάστατους εκτυπωτές κατασκευής πρωτοτύπων έχουμε εδώ και κάποια χρόνια. Το μη λετιουργικό πρωτότυπο δίκαννου που περιγράφεται σε αυτό το άρθρο:

κατασκευάστηκε κυρίως από μηχανήματα τρισδιάστατης εκτύπωσης σε πλαστικό.

Τα μηχανήματα της Desktop Metal κατασκευάζουν αντικείμενα (προσχεδιασμένα σε σχεδιαστικά προγράμματα) από μέταλλο, ακόμη και ατσάλι 4140, δηλαδή το κατ’εξοχήν “οπλικό” υλικό. Ούτε αυτό όμως είναι το επαναστατικό στοιχείο της εφεύρεσης. Η επανάσταση έγκειται στο ότι το μηχάνημα μπορεί να είναι συνδεδεμένο με πολλούς κλιβάνους επεξεργασίας και να παράγει πολλά αντίγραφα του ίδιου αντικειμένου ταυτόχρονα. Οι κλίβανοι θερμαίνουν το μέταλλο με μικροκύματα αντί για τα λέηζερ των συμβατικών εκτυπωτών 3D.

Επιπλέον η πρώτη ύλη για τα νέα μηχανήματα είναι σε φθηνή μορφή ράβδων μετάλλου και όχι σε σκόμη όπως είναι η μέχρι τώρα μορφή μετάλλου για τους λίγους τρισδιάστατους εκτυπωτές που μπορούν να τυπώσουν μεταλλικά αντικείμενα.

Στα παραπάνω πλεονεκτήματα προτίθεται και το χαμηλό κόστος των νέων μηχανημάτων, μόλις 360 000 δολλάρια. Ακούγεται ψηλό το κόστος όταν το συγκρίνουμε με τους ερασιτεχνικούς τρισδιάστατους εκτυπωτές πλαστικού που κοστίζουν γύρω στα 1000 Ευρώ. Ομως το κόστος φαίνεται ελάχιστο αν συγκριθεί με μια φρέζα CNC. Οσο για το κόστος κατασκευής αυτό πέφτει στο ένα δέκατο συγκρινόμενο με συμβατικό εκτυπωτή 3D ενώ η ταχύτητα παραγωγής πολλαπλασιάζεται επί 100!

Τι σημαίνει αυτό για την μεταλλοκατασκευή γενικά και για τα όπλα ειδικά;

Σημαίνει οτι περιφερειακά και κατσκευαστικά δύσκολα μέρη, όπως πχ το σίδερο της πάπιας, σκανδάλες, εξολκείς, ρίγες και ότι δεν δέχεται πιέσεις από την καύση πυρίτιδας μπορεί να κατασκευάζεται όταν χρειάζεται στις ποσότητες που χρειάζεται χωρίς φύρα υλικού. Αυτό είναι το πλεονέκτημα της λεγόμενης “προσθετικής” κατασκευής.

Η παραδοσιακή επεξεργασία μετάλλου, είτε αυτή γίνεται με λίμα ή εργαλειομηχανή αφαιρεί υλικό από ένα υπερμεγέθες κομμάτι. Σε απλή γλώσσα η παραδοσιακη μηχανουργική επεξεργασία “λαξεύει” το μέταλλο και έτσι έχει αρκετή φύρα σε ρινίσματα και γρέζια, και μεγάλη κατανάλωση ενέργειας.

Η προσθετική κατασκευή ξεκινά από το μηδέν και προσθέτει μέταλλο, στις ακριβείς ποσότητες που δείχνει το σχέδιο και “κτίζει” το αντικείμενο χωρίς να αχρηστεύει υλικό.

Δεν υπάρχουν ακόμα λεπτομέρειες για την τελική συνοχή του μετάλλου ή για την δεκτικότητα θερμικής επεξεργασίας που θα το καταστήσει ανθεκτικό για χρήση σε βάση και κάννες. Ωστόσο είναι βέβαιο ότι το νέο σύστημα μπορεί να αποδώσει όλα τα περιφερειακά τμήματα ενός μηχανισμού, όσα δηλαδή δεν δέχονται μεγάλες καταπονήσεις.

Η επανάσταση στην μεταλλοκατασκευή τώρα αρχίζει. Τα επόμενα χρόνια θα είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα! Ειδικά για χώρες που δεν δεσμεύονται από τεράστιες επενδύσεις σε συμβατικές βαριές βιομηχανίες και δεν διακατέχονται από την αντίληψη ότι η κατοχή ενός ακριβού μηχανήματος επιβάλλει γδάρσιμο του πελάτη.