ΕΠΙΚΑΙΡΟ!

Το κείμενο που ακολουθεί είναι από τον Δρα Γιάννη Μυριτζή. Αν και αφορά παλαιότερη επιστολή προς εφημερίδα παραμένει επίκαιρο, εδικά μετά την πρόσφατη στοχοποίηση κυνηγών και άλλων πολιτών από εξτρεμιστικά στοιχεία.

Διαβάστε το προσεκτικά έχοντας υπόψη ότι προέρχεται από επιστημονικό δάσκαλο ειδικό σε θέματα περιβάλλοντος και γνώστη καταστάσεων.

 

“Αγαπητέ κύριε Κυπρίδημε

Με αφορμή τη σχετική σας ανάρτηση και το ερώτημα περί ψαρέματος στους «οικολόγους», σας στέλνω επιστολή μου προς την «Καθημερινή» το 2001. Παρότι καταφερόμουν εναντίον συνεργάτιδας της εφημερίδας, είναι προς τιμήν της ότι δημοσίευσε το γράμμα μου. Θα το υπέγραφα και σήμερα. Το μόνο που με ενοχλεί ότι οι περισσότεροι αναγνώστες σας δεν θυμούνται ποιος ήταν ο Βαρβιτσιώτης …

Κύριε Διευθυντά

Στο φύλλο της 4ης Νοέμβριου, η κυρία Τάνια Γεωργιοπούλου με άρθρο της επισημαίνει τους κινδύνους για την πανίδα της χώρας μας από τους 350.000, όπως λέει, κυνηγούς. Ο πραγματικός αριθμός είναι 250.000, αλλά αυτή δεν είναι η μοναδική ανακρίβεια της κυρίας Τ.Γ. Στο άρθρο της συνυπάρχουν τα γνωστά αντικυνηγετικά κλισέ για τη δημιουργία εντυπώσεων μαζί με ακριβή στοιχεία κυρίως για ζητήματα νομοθεσίας, σύμφωνα με όλους τους κανόνες της προπαγανδιστικής τέχνης. Μικρό απάνθισμα:

Στη λεζάντα της εικόνας αναφέρεται ότι «Κάθε χρόνο 350.000 κυνηγοί, πολλοί με στολές εκστρατείας και με επαναληπτικές καραμπίνες, εξορμούν επί μήνες σε ολόκληρη τη χώρα…», αλλά η φωτογραφία είναι παρμένη σε κυνηγετική ρεζέρβα με εκτρεφόμενα θηράματα, φασιανούς για την ακρίβεια. Αναφερόμενη στους περιορισμούς για τη θήρα που ισχύουν στη χώρα μας (τους αυστηρότερους στην Ευρώπη), η κυρία Τ.Γ. αναρωτιέται «Ποιος όμως όταν βγει για κυνήγι και δει μπροστά του ένα λαγό δεν θα σηκώσει το όπλο επειδή είναι Πέμπτη, και κυρίως ποιος θα τον ελέγξει»; Επειδή λοιπόν υπάρχουν κάποιοι λαθροκυνηγοί, πρέπει να τα βάλουμε και με τους νομοταγείς κυνηγούς. Μήπως θα έπρεπε να ληφθούν μέτρα κατά των τίμιων εμπόρων επειδή υπάρχουν λαθρέμποροι; Η κυρία Τ.Γ. αναφέρεται και στο σώμα των θηροφυλάκων που (διορθώνω) έχουν προσληφθεί με αδιάβλητες διαδικασίες, υπάγονται στα κατά τόπους Δασαρχεία και πληρώνονται από τους ίδιους τους κυνηγούς. Είναι πράγματι πρωτοφανές μια κοινωνική ομάδα να πληρώνει για την ίδια την αστυνόμευση της, πράγμα που δείχνει για το ποιος πράγματι ενδιαφέρεται για τη διατήρηση της πανίδας στη χώρα μας. Ας φανταστούμε να χρηματοδοτείται με εισφορές των ίδιων των καθηγητών μέσης εκπαίδευσης ειδικό σώμα για την σύλληψη εκείνων που κάνουν ιδιαίτερα μαθήματα!

Ίσως κάποιοι θυμούνται μια φωτογραφία του κ. Βαρβιτσιώτη με πλήρη καταδυτικό εξοπλισμό στο εξώφυλλο γνωστού περιοδικού όταν διεκδικούσε την προεδρία της Ν.Δ. Στη συνέντευξη του στις εσωτερικές σελίδες εξηγούσε το πάθος του για το ψαροντούφεκο, κάτι που δεν σοκάρει κανέναν Έλληνα. Αλήθεια, τις στολές των ψαροντουφεκάδων η κυρία Τ.Γ. θα τις αποκαλούσε στολές υποβρυχίων καταστροφών κατ’ αναλογία με το, «στολές εκστρατείας»; Το παράδειγμα δείχνει ότι η οικολογική μας ευαισθησία είναι επιλεκτική και παρακολουθεί τις επιταγές του συρμού.

Γιατί όμως το ψάρεμα θεωρείται κοινωνικά αποδεκτή δραστηριότητα, ενώ το κυνήγι είναι στο στόχαστρο των οικολογούντων; Τα τελευταία χρόνια αυξάνει η ανησυχία μας για την υποβάθμιση του περιβάλλοντος. Η αντιμετώπιση όμως των ουσιωδών περιβαλλοντικών προβλημάτων έχει τεράστιο κόστος και οι πραγματικοί ρυπαίνοντες δεν είναι διατεθειμένοι να το πληρώσουν. Οι έχοντες λοιπόν συμφέροντα από την λεηλασία του πλανήτη, αναγκάζονται μπροστά στην αυξανόμενη ευαισθησία των πολιτών να προτείνουν τεχνικές λύσεις (ήπιες μορφές ενέργειας, βιολογικές καλλιέργειες, ανακύκλωση), στάχτη στα μάτια της κοινής γνώμης, που μοιάζουν με ασήμαντα σακιά χώμα που βάζουμε για να αντιμετωπίσουμε την πλημμύρα ενός πελώριου ποταμού. (Αυτό δεν σημαίνει ότι απαρνιόμαστε τις παραπάνω προσπάθειες, απλά τις τοποθετούμε στις σωστές τους διαστάσεις). Στην προσπάθεια τους να μας παραπλανήσουν βρίσκουν αρωγούς (αμισθί άραγε;) πλήθος κονδυλοφόρων του Τύπου και ποικιλώνυμων «οικολογικών» οργανώσεων. Αυτοί βαφτίζουν οικολογική τη συνθετική γούνα, αυτοί κατασκευάζουν τεχνητούς εχθρούς του περιβάλλοντος (βλ. κυνηγοί και άλλες μειοψηφίες), αυτοί νέμονται τα κοινοτικά κονδύλια περιβαλλοντικής πολιτικής.

Η υποβάθμιση του περιβάλλοντος είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Δεν κατέχω κάποιο θαυματουργό φάρμακο, όμως σίγουρα οι υποκριτικές δραστηριότητες που προαναφέρθηκαν, ΔΕΝ οδηγούν στη λύση.

Με εκτίμηση

Γιάννης Μυριτζής”