ΑΝΤΙΕΜΠΟΡΙΚΩΣ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΙ

“Κυπρίδημε το πρόβλημα σου είναι ότι είσαι αντιεμπορικός”. Αυτό το άκουσα πολλές φορές από τον Μάρτιο του 1985 που ξεκίνησα το περιοδικό Κυνήγι και Σκοποβολή, κυρίως από φίλους. Με εκπλήσσει η άποψη, διότι θεωρώ τις ιδέες μου για το κυνήγι και την σκοποβολή εξόχως εμπορικές. Τα ίδια είχαμε και στο Εθνος όπου με κρατούσαν μακριά από τα ρεπορτάζ αγοράς διότι δεν ήμουν υπέρμαχος της ανταποδοτικότητας.

Προφανώς οι φίλοι που έχουν την άποψη περί αντιεμπορικότητας σκέφτονται τα απλήρωτα ρεπορτάζ αγοράς, που συχνά δημοσίευαν προϊόντα που ποτέ δεν διαφημίστηκαν επί πληρωμή. Ηταν προϊόντα από εταιρείες εκτός του στενού κυνηγετικού χώρου, όπως πχ τα στρατιωτικά αδιάβροχα, άρβυλα, τσάντες κλπ. Γιατί δημοσιεύονταν πράγματα εταιρειών που ποτέ δεν θα έδιναν δεκάρα τσακιστή για διαφήμιση;

Επειδή συνέφερε η δημοσίευση τους τον αναγνώστη που ΑΓΟΡΑΖΕ το περιοδικό. Τόσο απλό και εμπορικό!

Αντίστοιχα αρνήθηκα να αναφέρω στρατιωτικού τύπου όπλα και αντικείμενα που φέρουν την αμφίβολη διάκριση του “τάκτικαλ” διότι η εμφάνιση τους και μόνο σε κυνηγετικό περιοδικό δίνει τροφή στους αντί και ζημιώνει το κυνήγι, άρα όλους μας, εμπορικά.

Οι “εμπορικά σκεπτόμενοι” επιχειρηματίες που τόσο εύκολα μου κολλούσαν το “αντιεμπορικός” κάνουν την πάπια στα πραγματικά εμπορικά θέματα του χώρου μας, τα ιδιωτικά σκοπευτήρια και τις μικρές ιδιωτικές ρεζέρβες. Αυτοί παρακάθησαν σε γεύμα της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας κατασκευαστών κυνηγετικών ειδών και άκουσαν τα στοιχεία που παρατέθηκαν σε εκείνο το δείπνο.

Το δείπνο έγινε στον Πύργο το Λονδίνου. Το γεγονός ότι η αγγλική κυβέρνηση παραχώρησε ένα εθνικό μνημείο για να γίνει γεύμα κυνηγετικών παραγόντων από μόνο του λέει πολλά για την οικονομική σημασία του κυνηγίου και της σκοποβολής σε μια εξόχως οπλοφοβική χώρα όπως η Αγγλία.

Τι είπαν στους “εμπορικά σκεπτόμενους” σε εκείνο το δείπνο; Οτι στην Αγγλία η κατανάλωση φυσιγγίων ήταν 63 εκατομμύρια φυσίγγια ετησίως, και ότι 80 τοις εκατό αυτής της κατανάλωσης γινόταν σε σκοπευτήρια. Τους είπαν επίσης ότι η συντριπτική πλειονότητα των σκοπευτηρίων της Αγγλίας είναι ΙΔΙΩΤΙΚΑ. Είναι κερδοσκοπικές επιχειρήσεις.

Μάλλον είχαν την οξυδέρκεια οι “εμπορικά σκεπτόμενοι” να καταλάβουν την σημασία της ύπαρξης ιδιωτικών σκοπευτηρίων όπου γίνεται χρήση των όπλων και κατανάλωση φυσιγγίων. Ελπίζω να κατάλαβαν ότι όπλα που χρησιμοποιούνται φθείρονται και έτσι απαιτούν τις υπηρεσίες οπλουργών, ανταλλακτικά, καθαριστικά και τελικά αντικατάσταση με νέα όπλα, δηλαδή ότι τα ιδιωτικά σκοπευτήρια αυξάνουν τα κέρδη των εμπόρων.

Είχαν όμως και την οξυδέρκεια να καταλάβουν ότι ενόσω περνούν οι τσίχλες και επιτρέπεται το κυνήγι τους δεν υπάρχει λόγος να ασχοληθούν με τα περίπλοκα.

Μερικοί από τους “εμπορικά σκεπτόμενους” κλήθηκαν να συμμετάσχουν σε κυνήγια σε βόρειες χώρες, όπου το κυνήγι θεωρείται “ρεζερβοποιημένο”. Επέστρεψαν διηγούμενοι την απόλαυση τους. Οταν όμως εδώ γίνεται κουβέντα για την αλλαγή του καθεστώτος ιδιωτικών ρεζερβών σιωπούν. Είδαν πόση δουλειά και πόση επένδυση χρειάζεται για να στηθεί κυνηγετική χρήση σε ένα αγρόκτημα και δεν θέλουν να μπλέξουν, άλλωστε υπάρχουν πάντα οι τσίχλες.

Τι σημαίνει αλλαγή του καθεστώτος ιδιωτικών ρεζερβών; Αλλαγή του βλακώδους ορίου των 5000 στρεμμάτων που ορίστηκε επίτηδες ώστε να αποτελεί εμπόδιο στην δημιουργία ρεζερβών. Η ρεζέρβα έχει νόημα όταν είναι μικρή, άρα διαχειρίσιμη, σε μικρή απόσταση από τα αστικά κέντρα, άρα θα έχει πελάτες τους αστούς κυνηγούς, σε χώρους που ήδη καλλιεργούνται εντατικά ώστε να έχει τα εργατικά χέρια που χρειάζεται η κυνηγετική διαχείριση. Αυτή η μικρή ρεζέρβα δημιουργεί κυνηγετική κίνηση εκεί που δεν υπάρχει, με θήραμα που δεν συναντάται στον ανοικτό κυνηγότοπο, δηλαδή φασιανό, και δεν ανταγωνίζεται το ελεύθερο κυνήγι.

Είναι ενδεικτικό ότι οι πολέμιοι αυτού του είδους της ρεζέρβας, αυτοί που με αποκάλεσαν ρεζερβάκια, είναι πρώτοι πελάτες των κρατικών ρεζερβών μαμμούθ, των εκατοντάδων χιλιάδων στρεμμάτων. Μερικούς τους συνάντησα την μια και μοναδική φορά που κυνήγησα σε ελληνική ρεζέρβα, στον Κόζιακα το 1996. Χρειάστηκε μάλιστα να χρησιμοποιήσω το όνομα μερικών για να βγάλω άδεια! Τέτοια κολλητηλίκια είχαν με το καταραμένο σύστημα!

Το κυνήγι αντιμετωπίζει κρίση μέσα στην κρίση. Εκτός από το γενικότερο οικονομικό πρόβλημα έχουμε το δικό μας δημογραφικό πρόβλημα και δεν λέμε να καταλάβουμε ότι χρειάζεται νέα πνοή και νέα στρατηγική για να αντιστρέψουμε το ρεύμα. Ο νέος που επηρεάστηκε από την “οικολογική” δήθεν εκπαίδευση δεν θα βγει εύκολα στο κυνήγι. Θα πάει όμως σε ένα σκοπευτήριο για να ρίξει σε πιάτα, αν η διαδικασία είναι εύκολη και διασκεδαστική. Η Ολυμπιακή σκοποβολή δεν είναι διασκεδαστική και αυτήν και μόνο αυτήν προσφέρουν τα συλλογικά σκοπευτήρια. Δεν θα κόστιζε τίποτε σε κανέναν φορολογούμενο η μετατροπή άδειων υπόγειων χώρων στάθμευσης σε σκοπευτήρια αεροβόλου τα Σαββατοκύριακα. Ούτε θα μείωνε κατ’ελάχιστο τη “δύναμη” της ΣΚΟΕ. Θα αύξανε όμως την οικονομική δραστηριότητα του χώρου και ίσως να έφερνε και νέους αθλητές στον χώρο του αεροβόλου.

Αν υπήρχαν ρεζέρβες των 200 στρεμμάτων σε βολική απόσταση από τις πόλεις θα πήγαιναν πελάτες διότι τα έξοδα μετάβασης θα ήταν ελάχιστα, θα είχαν εγγυημένο θήραμα, θα ξόδευαν μισή μέρα για ένα άνετο και ξεκούραστο κυνήγι. Ναι, δεν είναι καθαρόαιμοι κυνηγοί όπως οι περδικάδες που διανυκτερεύουν σε στάνες στην αλπική ζώνη, είναι όμως πελάτες που θα αφήσουν περισσότερα χρήματα στις τοπικές οικονομίες και κατ’επέκταση στην εθνική οικονομία. Η ύπαρξη τους δεν μειώνει τους καθαρόαιμους, αντίθετα τους ευνοεί διότι κρατά τους “λούληδες” κοντά στις πόλεις και μακριά από τα “αδάμαστα” κυνηγοτόπια των μερακλήδων.

Η πλάκα είναι ότι όταν λέω για “πελάτες” έρχεται η επίκριση ότι το κυνήγι δεν είναι θέμα μάρκετινγκ και ότι υπάρχει ιδεολογικό υπόβαθρο και άλλα φαιδρά. Φαιδρά διότι η επίκριση προέρχεται από τους ίδιους που πιπιλίζουν την καραμέλα του “αντιεμπορικού” επειδή δεν χρέωσα τον μαγαζάτορα με τις στρατιωτικές τσάντες του ρεπορτάζ αγοράς. Αβυσσος η ψυχή του εμπορικού!