ΣΚΟΠΕΥΣΗ Ή ΕΝΕΔΡΑ;

 

Οι συμβουλές του προπονητή στο βίντεο προς το μαθητή είναι αποκαλυπτικές:

«Η προετοιμασία αρχίζει πριν μπούμε στο βατήρα. Παρατηρούμε την τροχιά του στόχου έτσι ώστε να ξέρουμε σε ποιο σημείο της τροχιάς θα επωμίσουμε, σε ποιο θα σπάσουμε το πιάτο….».

Το άθλημα είναι το Σπόρτινγκ, αλλά παρόμοιες συμβουλές δίνονται για όλα τα αθλήματα κινητού στόχου και ο σκοπός είναι βασικά ένας: να καταστήσουν το σπάσιμο του κινητού στόχου προβλέψιμο.

Δεν αμφισβητείται η αξία των συμβουλών. Σχεδόν όλοι οι προπονητές δίνουν παρόμοιες συνταγές. Τα βασικά σημεία είναι μια σειρά επιλογών ως προς το σημείο που θα πιεστεί η σκανδάλη, το σημείο όπου κρατιέται το όπλο πριν αρχίσει η επώμιση και το θέμα της εστίασης. Αυτά γίνονται διότι υπάρχουν δύο στοιχεία που λείπουν από το κυνήγι: η αναγνώριση του στόχου, (αν δηλαδή είναι επιτρεπόμενο θήραμα ή όχι), και η προβλέψιμη πορεία. Ακόμα και στο Τραπ όπου η γωνία του στόχου δεν είναι προβλέψιμη, ωστόσο δεν είναι άγνωστη, αφού όλες οι γωνίες εκτόξευσης είναι μέσα σε προκαθορισμένα όρια.

Η προβλέψιμη πορεία που επιτρέπει την επιλογή σημείου κρατήματος του όπλου και σημείου βολής ουσιαστικά μετατρέπει την σκόπευση σε ένα είδος ενέδρας. Ο όρος ενέδρα είναι δόκιμος, έχει κατοχυρωθεί στην εκπαίδευση ελεύθερων σκοπευτών και αφορά ένα συγκεκριμένο είδος κρατήματος του όπλου σε προεπιλεγμένο σημείο όπου προβλέπεται να βρεθεί ο στόχος. Η άλλη τεχνική είναι η παρακολούθηση του στόχου με προσκόπευση.

Η ανάλυση τεχνικών σκόπευσης από τους ίδιους τους σκοπευτές δείχνει πόσο διαδεδομένη είναι η ενέδρα στην επίσημη σκοποβολή. Σχεδόν όλοι τους αναφέρουν το διάβασμα του στόχου σε κάθε βατήρα, την επιλογή του σημείου που θα σπάσουν το πιάτο, του σημείου που θα προτείνουν το όπλο και που θα εστιάσουν την όραση τους.

Δεν κρίνεται η τεχνική, αλλά είναι βάσιμη η απορία αν η μέθοδος της ενέδρας μπορεί να μεταφερθεί στο κυνήγι αυτούσια.

Ο κυνηγός δεν έχει την βεβαιότητα ότι το πουλί που θα ξεπεταχτεί μπροστά από τον σκύλο του είναι νόμιμο θήραμα. Ο σκοπευτής δεν έχει τέτοια αναστολή, ότι βγει από τον εκτοξευτήρα πυροβολείται. Αρα ο κυνηγός έχει μια φάση που δεν υπάρχει στην σκοποβολή, την αναγνώριση του θηράματος. Αυτή προηγείται διότι αν δεν προηγηθεί υπάρχει σύλληψη, κατάσχεση, πρόστιμο και άλλα δυσάρεστα, πέρα από την προσωπική πικρία.

Μετά την αναγνώριση ακολουθούν τα υπόλοιπα και το ζητούμενο είναι μια τεχνική που θα επιτρέψει στον κυνηγό να αυξήσει τις πιθανότητες ευστοχίας σε λογικά όρια. Μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι κανένας κυνηγός δεν προσδοκά απόλυτη ευστοχία, κάτι που επιδιώκει αποκλειστικά ο αθλητής σκοπευτής. Ο κυνηγός χρειάζεται μια τεχνική που του προσφέρει την ετοιμότητα της ενέδρας αλλά με περισσότερη ευελιξία και προσαρμοστικότητα αφού οι στόχοι θα παρουσιάσουν εντελώς διαφορετική πορεία και συμπεριφορά.

Εδώ είναι που φαίνεται η αξία της μεθόδου που δίδασκε ο Ken Davies στη σχολή της Holland and Holland. Σήμερα ο Davies είναι συνταξιούχος και ασχολείται με τη συγγραφή βιβλίων και την ζωγραφική.

Η μέθοδος του Davies επιτρέπει την αναγνώριση του στόχου ενώ δίνει και τον τρόπο για την μετέπειτα παρακολούθηση του και την προσκόπευση. Δυστυχώς δεν υπάρχουν βίντεο του Davies αφού αφυπηρέτησε πριν την εποχή των διαδικτυακών βίντεο. Υπάρχει όμως το βιβλίο του, για όσους γνωρίζουν την αγγλική γλώσσα και αποτελεί μια καλή αρχή στην κυνηγετική σκόπευση.