Oσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια, μου διαμήνυσε ένας επσκέπτης μετά απ΄όσα έχω γράψει για τα ακριβά πρωτοκλασάτα όπλα και ειδικά τα ποζέ Boss.
Καλέ μου άνθρωπε! Δεν είναι θέμα χρημάτων! Αν είχα τα λεφτά δεν θα αγόραζα Boss. Το θεωρώ κατασκευαστικά ένα κάλλιστο όπλο. Πρακτικά δεν έχει αποδείξει την αντοχή του και την αποτελεσματικότητα του εκεί που τα όπλα δοκιμάζονται σκληρά, στα σκοπευτήρια.
Το ίδιο ισχύει για όλα σχεδον τα υπερ-ακριβά πρωτοκλασάτα όπλα. Σε αντίθεση, τα όπλα που έχουν αναδειχθεί για την αντοχή τους, έχοντας ρίξει εκατοντάδες χιλιάδες φυσίγγια σε προπόνηση και αγώνες, τα Perazzi και Beretta, δεν είναι φτηνά, αλλά δεν είναι πανάκριβα. Η σύγκριση μεταξύ 12000 και 200 000 λέει πολλά. Και αφού ρίξουν χιλιάδες φυσίγγια αυτά τα σκοπευτικά όπλα ανακαινίζονται με λίγα χρήματα και προχωρούν να ρίξουν άλλες τόσες χιλιάδες φυσίγγια. Ο πρωταθλητής Νίκος Μαυρομάτης μου είπε ότι το Perazzi του έχει ρίξει 750 000 φυσίγγια. Στην αποθήκη του ομίλου ΟΦΚΟ είχαμε ένα Browning B25 για γενική χρήση. Οντας κοινόχρηστο το Β25 δεν καθαρίστηκε ποτέ. Υπολογίζω ότι όταν έφτασε στα χέρια μου είχε ρίξει 100 000 φυσίγγια χωρίς καμία συντήρηση ή φροντίδα αλλά δούλεψε άψογα. Δεν ξέρω αν κάποιο από τα πρωτοκλασάτα όπλα θα άντεχε παρόμοια μεταχείριση.
Δηλαδή η προτίμηση μου είναι προς ένα από τα σκοπευτικά σε κυνηγετική μορφή;
Ελληνική καρυδιά από το Χελμό για το κοντάκι του ΙΖ18.
Προσωπικά μεταξύ ενός καινούργιου Boss και ενός Β25 ασκάλιστου Α1 μοντέλου (παντα 20άρι) θα επέλεγα το Α1. Οπως θα προτιμόυσα το Α1 από τα σκαλιστά ανώτερα μοντέλα του Β25. Μεταξύ του Β25 και ενός Perazzi ΜΧ20, ασκάλιστου πάντα, εκεί θα δυσκολευόμουν στην επιλογή. Η υπόθεση είναι υποθετική πάντα διότι κανένα από τα παραπάνω δεν μπορεί να με αποσπάσει από το προσωπικό μου Baikal ΙΖ18 μονόκαννο 20άρι που έχω διασκευάσει και για το οποίο έφτιαξα κοντάκι από ελληνική καρυδιά (από το Χελμό) δώρο από τον συνονόματο Νικήτα Παντελεάκο που διατηρούσε αποθήκη ξυλείας στην Οδό Λιοσσίων. Στέγνωνα το κοντάκι από το 1982 μέχρι το 2009 που το εφάρμοσα στο ΙΖ18 με τα χεράκια μου. Πιο προσωπικό, πιο bespoke που λένε οι αφισιονάδος των αγγλικών όπλων δεν γίνεται.
Σε εξόδους το ΙΖ18 ταξιδεύει σε μια επίσης ιδιοκατασκευασμένη θήκη. Οταν δουν τη θήκη ρωτάνε τι περιέχει.
“Ενα μονόκαννο Baikal” λέω και αρχίζουν τα ειρωνικά σχόλια και μορφασμοί. Οταν βγει από τη θήκη σχεδόν πάντα ακούγεται η ερώτηση:
“Το πουλάς;”.
Η ερώτηση έχει πλάκα όταν προέρχεται από άτομο που εκείνη τη στιγμή κρατά στα χέρια του πρωτοκλασάτο αγγλικό όπλο. Το τι τραβά το μάτι στα όπλα, τι ανοίγει την όρεξη, είναι μεγάλο θέμα που πάει πέρα από το όνομα και τη φήμη του κατασκευαστή. Και αυτό το κάτι τις δεν είναι πάντα θέμα κόστους.