ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟ CHAPUIS
Γερμανικό τρίκαννο όπλο σε προφίλ. Προσέξτε το μάγουλο, τον κεράτινο υποφυλακτήρα, το περίπλοκο σχήμα της βάσης. Ολα είναι δείγματα της γερμανικής Baroque σχολής.
Εδώ και μερικά χρόνια βρίσκομαι σε μια φάση μινιμαλισμού. Ισως να φταίει η πώρωση λόγω επαφής με πολλά διαφορετικά όπλα, περίπου δύο την εβδομάδα για παρουσιάσεις και άλλα τόσα όπλα αναγνωστών. Ισως να φταίει η ηλικία. Ότι και να φταίει η προτίμηση ρέπει προς το απλό, όσο πιο απλό γίνεται σε μηχανισμό, σχήμα και διακόσμηση. Προσοχή όμως, απλό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ευτελές και φτηνιάρικο.
Από αυτό το σημείο εκκίνησης βλέπω την άλλη όψη, τους Baroquistas. Η εποχή του Baroque στην τέχνη σηματοδοτήθηκε από την πρόσθεση άχρηστων διακοσμητικών στοιχείων. Αυτό φαίνεται από τα περιττά αγαλματίδια στις προσόψεις κτιρίων μέχρι την διακόσμηση μαχαιροπήρουνων με παραστάσεις. Μοιραία η τάση μεταφέρθηκε και στα όπλα όπου υλοποιείται με ψεύτικες «διακοσμητικές πλάκες» που υποτίθεται ότι κάνουν το όπλο με μισές φωτιές να φαίνεται σαν να έχει ολόκληρες (κάτι σαν τις αεροτομές σε αυτοκίνητα των 1000 κυβικών!), στο εκτεταμένο σκάλισμα, ξύλα με νερά και εξωτικά χρώματα, και διάφορα άλλα που κοστίζουν αλλά δεν συμβάλλουν στην λειτουργικότητα του όπλου. Δεν συμβάλλουν ούτε στην ομορφιά , αλλα αυτό δεν το κατανοεί το ευρύ κοινό.
Αυτή η κρυφή “πόρτα” είναι για έξτρα φυσίγγια. Αξιζε τον κόπο τόση προσπάθεια για πέντε φυσίγγια; Είναι από τα μυστήρια της γερμανικής σχολής.
Με ενδιαφέρον βλέπω κυνηγούς, υποσυνείδητους Baroquistas, να εξετάζουν ένα όπλο. Το ψάχνουν από εδώ, το ψάχνουν από εκεί και μη βρίσκοντας ουσιαστικό λειτουργικό πρόβλημα, δηλώνουν με δισταγμό: «καλό φαίνεται, αλλά πολύ λιτό ρε γ…..!» Λιτό σε αυτή την περίπτωση σημαίνει χωρίς περιττή διακόσμηση. Περιττή διότι η εγγενής ομορφιά δεν εξαρτάται από κανένα πρόσθετο στολίδι. Η μορφή που παίρνει ένα αντικείμενο, όταν το υλικό περιορίζεται στο ελάχιστο που απαιτεί η λειτουργεία, έχει μιαν ιδιαίτερη λιτή ομορφιά. Δείτε για παράδειγμα μια καραμπίνα αερίων με κυρτή βάση στην απλούστερη εργοστασιακή μορφή, χωρίς κανένα σκάλισμα και ίσως με συνθετικό κοντάκι. Οι γραμμές, το σχήμα και οι διαστάσεις είναι αρκετές για να μιλήσουν και να πουν αν το όπλο είναι όμορφο ή όχι.
Οι συνειδητοί Baroquistas ψάχνουν το κιτς, το τραβάει ο οργανισμός τους. Ενα κοτόπουλο με μακριά ουρά γδαρμένο στο πλάι ενός όπλου, ειδικά αν είναι χρυσό, αμέσεως γίνεται “παράσταση φασιανού στο ξεπέταγμα”. Πάρτε έναν μεγεθυντικό φακό και κοιτάξτε τις παραστάσεις στα όπλα, και θα εκτιμήσετε ότι στα περισσότερα το σκάλισμα είναι παρωδία παράστασης.
Γερμανικό τρίκαννο όπλο Χάιμ. Πολύ βαρυστολισμένο βρε αδερφέ!
Κάποτε ένας φίλος Baroquistas μου φήμιζε ένα δίκαννο με το πιο κομψό σχήμα που είχε δει στη ζωή του. Τελικά με έπεισε να πάω 40 χιλιόμετρα να δω το “κομψοτέχνημα” που δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα Simson με έναν τόσο, με το συμπάθειο, υποφυλακτήρα από κέρατο. Τι το κομψό είδε σε ένα υποφυλακτήρα πάχους 30 χιλιοστών μόνο ο φίλος μου ξέρει!
Βλέποντας πιο βαθιά, στον μηχανισμό και την απλότητα ή την περιπλοκότητα του μηχανισμού, η τάση φαίνεται να ακολουθεί την εξωτερική μορφή. Οι κατασκευαστές που τείνουν προς το Baroque, κυρίως της κεντρικής Ευρώπης, επιδεικνύουν και μια πολυπλοκότητα στον μηχανισμό. Φωτιές με πολλές βίδες, κοντάκια με μάγουλα, και «όλα τα εξτρά» αντανακλούν την γενικότερη Baroque τάση της κουλτούρας στην οποία ζουν και εργάζονται οι οπλοκατασκευαστές. Βέβαια στην εξωτερική διακόσμηση τα σκήπτρα του Baroque κατέχουν οι Αμερικανοί που είναι πιστοί στο ρητό “αν το λίγο είναι καλό το πολύ είναι καλύτερο”. Ετσι βλέπουμε αμερικανικά όπλα με βαθύ σκάλισμα, χρυσά ένθετα ανάγλυφα, παραστάσεις από την ζωή του κατόχου (μέχρι και ανάγλυφες παραστάσεις του σκύλου τους) όλα σε δύο πλευρές ενός όπλου με μισές φωτιές!
Πρόσφατα εξέτασα σε βάθος ένα δίκαννο Chapuis. Οντας γαλλικό διαφέρει από το πλήθος. Η εσωτερική μηχανική λειτουργεία δίνει την γραμμή για το εξωτερικό σχήμα που είναι ημίκυρτο, δηλαδή κυρτό αλλά όχι όσο κυρτό όσο ένα Dickson. Ο μηχανισμός στηρίζεται με μόλις πέντε άξονες, χωρίς καμία βίδα αλλά καταφέρνει να προσφέρει αυτόματη ανάσυρση στις σφύρες. Η βάση είναι εξαιρετικά ανθεκτική χωρίς μεσαία γέφυρα που επιβάλλει περίπλοκη εφαρμογή και αυξημένο κόστος.
Μετά από τόσα και τόσα Baroqui-κά δίκαννα το Chapuis ήταν μια ανάσα φρέσκου αέρα. Αλλά δεν ήταν μόνο η τρέχουσα φάση προς μια Σπαρτιάτικη λιτότητα που με έκανε να συμπαθήσω το συγκεκριμένο δίκαννο. Είναι προφανές ότι η απλότητα κάνει το Chapuis άμεσα κατανοητό σε όποιον το ανοίξει (και αυτό γίνεται εύκολα) και βέβαια το καθιστά άμεσα επισκευάσιμο από όποιον κατέχει τα ελάχιστα περί όπλων. Το ίδιο δεν ισχύει για τις περιβόητες φωτιές πέντε (ή περισσότερων) πίρων, τα περιβόητα Five Pin Locks.
Οι φωτογραφίες του Chapuis είναι δουλειά του φίλου Γρηγόρη Χρυσοχοϊδη. Δείχνουν λεπτομέρειες αυτού του εξαιρετικού πλαγιόκαννου που θα δούμε και στην έκθεση Diana 2011.
Στον κατάλογο των επιλογών διακόσμησης που προσφέρει η Chapuis, θα τον δείτε στο Site της εταιρείας, υπάρχουν και διακοσμήσεις Baroque. Τι να κάνει ο άνθρωπος, αφού πουλά και στην Αμερική συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις της αγοράς! Όμως ακόμη και εκεί, το περιττό Baroque δαμάζεται από την γαλλική αίσθηση του μέτρου. Στην πιο απλή μορφή, το μοντέλο UGP όπου τίποτε το περιττό δεν προσφέρεται, το δίκαννο βρίσκει μια από τις πιο όμορφες εκφάνσεις του. Και η τιμή στα 2880 δεν είναι καθόλου άσχημη.