Τουρκικό μονόκαννο, πιστή αντιγραφή του ιταλικού πρότυπου χωρίς μια έστω πρωτοτυπία.
Οταν αναφέρομαι στα τουρκικά όπλα και γράφω ότι επιδεικνύουν μια γενικότερη είκόνα της βιομηχανίας της γείτονος, οι συνομιλητές μου τονίζουν ότι η αρνητική μου άποψη πηγάζει από την κυπριακή μου καταγωγή και ειδικότερα στην Αμμοχωστιανή εντοπιότητα.
Τρίχες! Διαβάστε την δήλωση του καθηγητή Σερντάρ Παζί που θεωρείται αυθεντία στην οικονομία της γείτονος:
“Η ανάπτυξη της χώρας θυμίζει αυτήν της Ισπανίας πριν μια δεκαετία, βασίζεται κυρίως στις εισαγωγές, εξωτερικό δανεισμό, μια τεράστια ημι-δημόσια κατασκευαστική βιομηχανία που πριμοδοτείται από μεγάλα έργα υποδομών και την ανάπτυξη της τουριστικής βιομηχανίας.”
Ανατρέξτε στα άρθρα και δείτε πόσες φορές τόνισα τις ομοιότητες μεταξύ τουρκικής και ισπανικής εμπειρίας.
Ο καθηγητής βλέπει την γενικότερη εικόνα της τουρκικής οικονομίας. Προσωπικά εξάγω συμπεράσματα από τις λεπτομέρειες που είμαι σε θέση να γνωρίζω για μια βιομηχανία, αυτή των όπλων. Αυτό που διαφαίνεται είναι ακόμη χειρότερο από την Ισπανία του 2000. Θυμίζει περισσότερο Ισπανία του 1985.
Τότε, το 1985 οι Ισπανοί έκαναν ότι κάνουν σήμερα οι γείτονες μας, κατασκεύαζαν πάμφθηνα όπλα που νόμιζαν ότι ήθελε η αγορά. Οι πρόσκαιρες πωλήσεις σε μεγάλες αγορές τείνουν να επιβεβαιώσουν την άποψη αυτή. Ομως ξαφνικά διαλύθηκε η ισπανική οπλοκατασκευή και από εκατοντάδες βιοτεχνίες επιβίωσαν καμιά δεκαριά εταιρείες.
Τα συμπτώματα είναι ίδια με τότε: έλλειψη εγχώριας εφευρετικότητας, (δεν υπάρχει ούτε ένα όπλο σχεδιασμένο στην Τουρκία, όπως δεν υπάρχει ούτε ένα ισπανικής έμπνευσης). Η τεχνολογία είναι εισηγμένη από το εξωτερικό, ενώ η κατασκευή βασίζεται στα φτηνά εργατικά, στην ελλιπή περιβαλλοντική νομοθεσία, στην επιδότηση εξαγωγών. Αν ίσχυαν οι κανόνες της Ευρωπαϊκής Ενωσης που απαγορεύουν τις επιδοτήσεις εξαγωγών και ίσχυαν οι ίδιοι περιβαλλοντικοί όροι στην Τουρκία το κόστος των τουρκικών όπλων θα ήταν μγαλύτερο από των αντίστοιχων ιταλικών.
Είναι εύκολο να συγκρίνει κανείς επιφανειακά ένα ιταλικό εργοστάσιο, της Benelli για παράδειγμα, που κατασκευάζει 300 000 καραμπίνες το χρόνο, με κάποιο τουρκικό αντίστοιχο. Ομως στην Benelli δεν περνά στο περιβάλλον ούτε ένα γραμμάριο ανεπιθύμιτου υλικού. Κάθε μηχανή έχει κλειστό κύκλωμα ψυκτικών υγρών, τα γρέζια συλλέγονται αυτόματα, στις βαφές οι αναθυμιάσεις φιλτράρονται πριν γίνει εξαγωγή του αέρα. Το εργοστάσιο είναι ηχομονωμένο και δεν ακούγεται τίποτε στον έξω χώρο. Ολα αυτά τα δαπανηρά μέτρα είναι άμεση απόρρεια της ιταλικής περιβαλλοντικής νομοθεσίας που επιβάλλεται από οδηγίες και κανονισμούς της ΕΕ.
Είναι και κάτι άλλο: η “διάγνωση” της αγοράς. Εδώ τρανό παράδειγμα της σωστής “διάγνωσης” της αγοράς είναι το πολωνικό κοκοροτούφεκο της Pioneer Arms. Δείτε το άρθρο εδώ:
http://www.oplognosia.com/opla/opla73.php
Οπως θα δείτε εκεί οι Πωλονοί διάβασαν σωστά την αμερικανική ζήτηση για ένα ΚΑΛΟ όπλο με κοκόρια που ικανοποιεί τις ανάγκες ενός νέου αθλήματος. Η κατσκευή του Pioneer, παρότι παλαιού μηχανισμού προσφέρει σημαντικές καινοτομίες. Σε δέκα χρόνια τα όπλα Pioneer θα θεωρούνται συλλεκτικά, κάτι που μάλλον δεν θα γίνει με τα φτηνά κοκοροτούφεκα της “οκκάς”.
Είναι όλα τα τούρκια όπλα στην κατηγορία των φτηνών ισπανικών της δεκαετίας του 1980;
Οχι! Ηδη από τώρα ξεχωρίζουν εταιρείες όπως η Armsan, Huglu και άλλες. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πως θα εξελιχθεί το τοπίο και ποιοι θα είναι οι αντίστοιχοι της ΑΥΑ στην γείτονα σε λίγα χρόνια, λίγα διότι όπως τονίζει ο καθηγητής Παζί για το μέλλον:
“Η ανάπτυξη [της Τουρκίας] θα μειωθεί από το σημερινό 11% στο 5 με 6% και θα μείνει εκεί για μια δεκαετία.”