Το Smith and Wesson Elite Gold. Προσέξετε την βίδα στη μέση της βάσης. Η βίδα είναι υπομόχλιο του οπλιστήρα-μοχλού, κάτι που δεν συνάδει με ένα καθαρόαιμο μηχανισμό Blitz.
Αγαπητε κ. Κυπριδημε,
Παντα διαβαζω (Εθνος Κυνηγι) και διαβαζα (Κυνηγι και Σκοποβολη) με μεγαλο ενδιαφερον τα αρθρα σας.
Αφορμη για την επικοινωνια μου αυτη ειναι το σχολιο “Τουρκικα οπλα και αλλα συναφη” που εχετε κανει στην ιστοσελιδα σας, οπου σωστα (κατα την γνωμη μου) κανετε την συγκριση μεταξυ οπλο-βιομηχανιας (και οχι μονο) της Τουρκιας με αυτην της Ισπανιας πριν απο αρκετα χρονια.
Σε ενα παλαιοτερα αρθρο του κ. Κραλλη στο Εθνος Κυνηγι, αναφεροταν σε μια κυνηγετικη του εξορμηση στις ΗΠΑ, οπου ετυχε να κυνηγησει με ενα πλαγιοκαννο Smith & Wesson, διαμετρηματος 20, παπιες και μπεκατσινια και μαλιστα χρησιμοποιωντας φυσιγγια με ατσαλινα σκαγια (υποχρεωτικά στις ΗΠΑ για υδρόβια). Το αρθρο συνοδευοταν με μια φωτογραφια του οπλου και ηταν πραγματικα εντυπωσιακο! Η γραμμη του, τα ξυλα του, η εφαρμογη ξυλου/μεταλλου, στρογγυλεμενη βαση…ολα ηταν εξαιρετικα ή τουλαχιστον ετσι εδειχναν στην φωτογραφια.
Διαβαζοντας οτι το οπλο ηταν Τουρκικο, εξεπλαγην. Αποφασισα να μαθω περισσοτερα. Η Smith and Wesson αποφασισε, μετα απο μακρά απουσια από το κυνηγετικό όπλο (είχε παλαιότερα όπλα κατασκευασμένα στην Ιαπωνία), να κανει προσπαθεια στα κυνηγετικα οπλα, τα οποια θα σχεδιαζε η ιδια (συμφωνα παντα με την εταιρεια). Λογω ομως της υψηλης ποιοτητας που αποζητουσε, αν τα οπλα κατασκευαζονταν στην Αμερικανικη αγορα, λογω του υψηλου κοστους εργατικων των εκει τεχνητων, θα επρεπε να πωλουνται περιπου $5.000 – $6.000 (υπολογισμοι τιμολογησης που αναφερονται στη ιστοσελιδα της εταιρειας και που αφορουν το πλαγιοκαννο Smith and Wesson μοντελο Elite Gold. Γι’αυτο αποφασισε να μεταφερει την κατασκευη των οπλων στην Τουρκια! Συμφωνα με την S&W, αποφασισαν να επενδυσουν στην κατασκευη ενος καινουργιου εργοστασιου εκει, πανω στα στανταρ της εταιρειας επειδη δεν ηθελαν να χρησιμοποιησουν καποια “φασον” εργοστασια (UTAS, AKUS, κλπ.).
To Elite αποσυναρμολογημένο. Η βάση δεν έχει μεσαία γέφυρα, κάτι που μειώνει το κόστος κατασκευής.
Τελικα η S&W λανσαρει το Elite Gold, με αγγλε κοντακι grade III, στρογγυλεμενη βαση, 66 ή 70 εκατοστα καννη με σταθερα τσοκ (1/4 και 1/2), ταρταρουγα, μονοσκανδαλο, αυτοματους εξωλκεις και ελαφρυ σκαλισμα στη βαση. Το σημαντικοτερο, η εταιρεια δινει εγγυηση ζωης (“heirloom warranty”) – η οποια μεταβιβαζεται ακομη και σε κληρονομους του οπλου – μια κινηση που σκοπο ειχε να απομακρυνει την οποια επιφυλακτικοτητα υπηρχε σχετικα με την χωρα κατασκευης του οπλου. Η τιμη που πωλουνταν το οπλο κυμαινονταν μεταξυ $2.200 – $2.550 και οι Αμερικανοι κυνηγοι φτερωτων υποδεχτηκαν το οπλο με ανοικτες αγκαλες, βασισμενοι στο εξαιρετικο μαρκετινγκ της εταιρειας, η οποια “τοποθετησε” (marketing positioning) το οπλο στην αγορα σαν ενα τουφεκι Αγγλικων προτυπων αλλα σε προσιτη τιμη! Το 2007 το οπλο κερδιζει την διακριση του περιοδικου Field and Stream “best of the best” ( http://www.smith-wesson.com/wcsstore/SmWesson/upload/other/Elite%20Gold%20Best%20of%20the%20Best%20Final.pdf) ενω την ιδια χρονια οι οργανωσεις Pheasant Forever, Quail Forever και Ducks Unlimited το ονομαζουν “οπλο της χρονιας”. Η εταιρεια ανακοινωνει οτι θα λανσαρει και αλλα μοντελα ανωτερης ακομη ποιοτητας και αμεσα λανσαρει το Elite Gold με δισκανδαλο μηχανισμο (οι bloggers ειχαν ηδη εκφρασει παραπονα για την μονη σκανδαλη, που υστερουσε λογω ελλειψης επιλογεα και βαρους/ελξης – για την πρωτη καννη η ελξη ειχε μετρηθει στις 6 λιβρες ενω για την δευτερη στις 4 λιβρες), αγγλε ή ημι-πιστολε κοντακι και καννες 66 ή 70 εκατοστων με εναλασσομενα τσοκ. Οι Αμερικανοι κυνηγοι φτερωτων για ακομη μια φορα υποδεχθηκαν ζεστα το “νεο” μοντελο και ανυπομονουσαν να δουν και τα υπολοιπα μοντελα που θα ακολοθουσαν.
Στα μεσα του 2008, οι Cabelas & CDNN ξαφνικα αρχιζουν να διαφημιζουν το Elite Gold με τιμη που κυμαινονταν απο $990 – $1350! Τα blogs παιρνουν φωτια! Ολοι σπευδουν να αγορασουν το οπλο, που πλεον θεωρειται ευκαρία. Η S&W ξεστοκαρει και αμεσως μετα ανακοινωνει το τελος παραγωγης του οπλου και την “εξοδο”της απο την συγκεκριμενη αγορα. Οι κατοχοι των οπλων ενημερωνονται οτι η S&W θα μεινει πιστη στην υποσχεση της περι εγγυησης ζωης – αλλωστε δεν θα ηθελαν ποτε να ρισκαρουν το ονομα της εταιρειας που θα συνεχιζε να παραγει πυροβολα οπλα και πιστολια – αλλα μεσω συμβεβλημενων με αυτη οπλουργων.
Οι Αμερικανοι bloggers αρχιζουν να αναρρωτιουνται τι να απογινε το εργοστασιο στην Τουρκια; Ωσπου καποιοι απο αυτους (bloggers) ανακαλυπτουν οτι στα προσπεκτους μιας Τουρκικης εταιρειας εμφανιζονται πλαγιοκαννα οπλα τα οποια ειναι πανομοιοτυπα με τα Elite Gold της Smith & Wesson. Η εταιρεια ειναι η Commando Arms (http://www.commando-arms.com/) και τα οπλα κατασκευαζονται απο την Τουρκικη οπλο βιομηχανια UTAS. Οι bloggers τωρα αρχιζουν να αναρρωτιουνται αν η S&W κατασκευασε ποτε δικο της εργοστασιο ή απλα κατασκευασε μια πολυ καλη ιστορια μαρκετινγκ…η οποια ομως τελικα δεν “επιασε” αφου στα μεσα του 2008 η εταιρεια δεν ειχε καταφερει να πιασει της προβλεψεις πωλησεων που ειχε κανει το μαρκετινγκ της.
Η πλήρης σιλουέτα το Elite Gold. Δείτε το περίγραμμα και συγκρίνετε με το πρότυπο, το Dickson.
Τα οπλα σημερα εισαγονται στην Αμερικη ως Dickinson Arms απο την εταιρεια IAC Imports of Billerica MA (η οποια ομως εχει εδρα στην California) και ειναι παραρτημα της Interstate Arms Corporation. H IAC εισαγει τα οπλα αυτα απο την AKUS Silah Sanay η οποια κι αυτη διαφημιζει αυτα τα οπλα στους καταλογους και την ιστοσελιδα της ακριβως οπως η Commando Arms. Τα οπλα πωλουνται στην τιμη των $1.100 απο διαφορα οπλοπωλεια αλλα κυριως μεσω του Cabelas. Η αποδοχη των οπλων στην Αμερικανικη αγορα συνεχιζει να ειναι σε καλα επιπεδα και οι κυνηγοι των roughed rouse, ορτυκιων, μπεκατσας και φασιανου, φαινεται να ειναι φανατικοι κατοχοι!
Τα ιδια οπλα μολις εκαναν την εμφανιση τους στην Αγγλικη αγορα, με ονομασια (μαρκα) Jenson. Ο εισαγωγεας (ladds guns) αποφευγει να διαφημισει την προελευση των οπλων και γι’αυτο δεν γινεται καμια αναφορα στην χωρα προελευσης. Η τιμη των οπλων με σταθερα τσοκ ειναι περιπου £1.200 και με εναλασσομενα φτανει τα £1.450. Τα οπλα πωλουνται με 2 χρονια εγγυηση καλης λειτουργιας.
Τωρα θα μου πειτε ωραιες ολες αυτες οι πληροφοριες, ομως που αποβλεπει το μακροσκελες μηνυμα μου; ειχα την ευκαιρια να δω απο κοντα το τουφεκι αυτο στη Αγγλια (το οπλο που φαινεται στις φωτογραφιες που επισυναπτω στο μηνυμα μου) και πραγματικα ενυπωσιαστηκα απο το φινιρισμα του! Δεν ειμαι ειδικος περι οπλων και οι γνωσεις μου ειναι πολυ περιορισμενες. Δεν ειχα την ευκαιρια να δω το μηχανισμο του οπλου και ετσι ο εντυπωσιασμος μου ειναι βασισμενος μονο πανω στα εξωτερικα χαρακτηριστικα του οπλου.
Το Dickinson, με έντονη ταρταρούγα, κυματιστή ένωση κοντακιού-βάσης, και τιμή 1100 δολλάρια.
Το οπλο αυτο λοιπον με εκανε καλως ή κακως να ξανασκεφτω την γνωμη μου περι των Τουρκικων οπλων. Με εκανε να αναρρωτηθω αν τελικα οι “γειτονες” (οσο και αν με ποναει αυτο που θα πω) εχουν “ξυπνησει” – βλεπε Πολωνικο παραδειγμα που αναφερεται στο σχολιο σας και εχουν αφουγκραστει τις αναγκες που εχουν οι Αμερικανοι και αλλοι κυνηγοι και καταφερνουν βελτιωνοντας την ποιοτητα των οπλων τους να μπουν δυνατα σε αγορες που παραδοσιακα βασιλευαν οι Ιταλοι και Ισπανοι;
Εμεις αραγε ποτε θα ξυπνησουμε;
Με εκτιμηση,
Πανος Αλεξακος
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Κύριε Αλεξάκε ευχαριστώ για την επιστολή σας που ανοίγει μια ενδιαφέρουσα, πιστεύω, συζήτηση.
“ΕΠΕΝΔΥΣΗ”
Το Ruger Gold Label. Πλησίασε το αρχέτυπο του Dickson περισσότερο από κάθε άλλο αλλά δεν μπήκε σε παραγωγή.
Σαν ενθουσιώδης οπαδός του πλαγιόκαννου με κυρτή βάση, “τσίμπησα” όταν ανακοινώθηκε το Elite Gold. Η ανακοίνωση ότι το όπλο αυτό θα κατασκευαζόταν σε “ιδιόκτητο” εργοστάσιο της Smith and Wesson (S&W) και ότι προστατευόταν από πατέντες ήταν ιντριγκαδόρικη!
Ο μηχανισμός δεν παρουσίαζε καμία καινοτομία, όλα είχαν δοκιμαστεί σε προγενέστερα όπλα όπως το Dickson, Lancaster, και άλλα. Η αγορά του πλαγιόκαννου στην Αμερική δεν είναι τόσο μεγάλη ώστε να δικαιολογεί την δημιουργία εργοστασίου μόνο για αυτό.
Το ότι εκείνη την εποχή η S&W είχε τότε περιέλθει στα χέρια επενδυτικού Hedge Fund, φεύγοντας από τα χέρια μηχανικών, ίσως να εξηγεί εν μέρει τα δύο παραπάνω.
ΠΙΘΗΚΙΣΜΟΣ;
To RBL της CSMC. Διακρίνετε κάποια εμφανισιακή ομοιότητα με το Dickinson;
Κατά την ίδια περίπου περίοδο, αρχές της δεκαετίας του 2000, στην Αμερική, εμφανίστηκαν δύο πλαγιόκαννα που ίσως να έδωσαν την ιδέα στους “επενδυτές” της S&W ότι ένα πλαγιόκαννο με κυρτή βάση θα ήταν ένα κερδοφόρο πρότζεκτ.
Το πρώτο ήταν το Ruger Gold Label. Το δεύτερο είναι το RBL της Connecticut Shotgun Manufacturing Company.
Το Ruger ήταν βασισμένο ανοικτά και δηλωμένα στο θρυλικό Dickson Round Action. Το γεγονός ότι η Ruger έχει δείξει εξαιρετική ικανότητα κατασκευής όπλων με μια μοναδική “ατμόσφαιρα” που αποκτούν πολλούς θιασώτες-αγοραστές, μάλλον επηρέασε τους “επενδυτές” της S&W.
Το RBL τυχαίνει, προφανώς εντελώς συμπτωματικά, να ακολουθεί κατά γράμμα τις προδιαγραφές ενός όπλου με μισές φωτιές που είχα γράψει σε άρθρο μου στην αμερικανική ετήσια έκδοση Gun Digest με τίτλο Perfecting the Boxlock. Ενσωματώνει μέχρι και την χρήση του συστήματος Self Opening τύπου Holland and Holland, κάτι που είχα συζητήσει μέσω αλληλογραφίας με τον αείμνηστο Gough Thomas. Η ιδέα συζητήθηκε από τον GT στην στήλη του στο περιοδικό Shooting Times.
Το Gold Label καθώς και το RBL μπήκαν στην αμερικανική αγορά με τιμή κάτω από 3000 δολλάρια. Αυτό δείχνει ότι όσα λέγονται για το υψηλό κόστος κατασκευής στην Αμερική δεν είναι ακριβή.
Το Elite Gold συνδύασε τα χαρακτηριστικά των δύο όπλων, την κυρτή βάση συν τον μηχανισμό στην πλάκα της σκανδάλης και έβγαλε αυτό που νόμιζε ότι θα ήταν μια μεγάλη επιτυχία σε ελάχιστα χαμηλότερη τιμή από τα δύο παραπάνω δίκαννα.
DUMPING (ΞΕΦΟΡΤΩΜΑ)
Το Elite Gold δεν είχε την επιτυχία που περίμεναν οι Hedge Fund Managers. Τα απούλητα όπλα άρχισαν να εμφανίζονται με μειωμένες τιμές, από τα 2700 δολλάρια που ήταν η αρχική τιμή έπεσαν στα 1100 σήμερα. Ολοι μπορούμε να φανταστούμε πως θεωρούν αυτή την μείωση οι αρχικοί αγοραστές, και όσοι αρέσκονται να λένε ότι τα καλά όπλα είναι “επένδυση”!
Ταυτοχρονα φάνηκε και η άλλη έκδοση του Elite Gold με ονομασία Dickinson.
Η συγγένεια των ονομάτων Dickson και Dickinson κεντρίζει και οδηγεί σε συνειρμούς. Ολοι ξέρουμε το φαινόμενο του πλανώδιου “ναυτικού” που προσπαθεί να μας πουλήσει ένα γνήσιο ρολόι SFIKO.
Κάνετε ένα σύντομο πείραμα: βάλτε την φράση Dickinson Shotgun σε μια μηχανή αναζήτησης στο Διαδίκτυο. Η δεύτερη ή τρίτη ένδειξη που θα δείτε είναι John Dickson Shotguns. Δεν χρειάζεται άλλο σχόλιο.
Υπάρχει και ένα άλλο θέμα σε ότι αφορά τα όπλα και άλλα προϊόντα από την γείτονα: οι επιδοτήσεις εξαγωγών. Οι επιδοτήσεις είναι τόσο γενναίες που καθιστούν συμφέρουσα την πώληση σε τιμή κόστους ή ακόμη και χαμηλότερα. Αυτή η τακτική της πώλησης σε τιμή κόστους, πλησιάζει τα όρια του Dumping και θεωρείται αθέμιτη τακτική στο διεθνές εμπόριο.
ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΑΚΙΑ
Αυθεντική κυρτή βάση στο Dickson. Μελετήστε τις καμπύλες και τις γραμμές και θα δείτε ότι κανένας επίδοξος αντιγραφέας, από καμία χώρα δεν έχει καταφέρει να πιάσει το σχήμα αυτού του όπλου.
H Ruger είδε ότι η αγορά για το πλαγιόκαννο δεν είναι αρκετά μεγάλη και σταμάτησε το Gold Label.
Η CSMC έχει άλλη τακτική μάρκετινγκ. Ανακοινώνει ειλικρινά και ανοικτά ότι για τον πρώτο χρόνο η τιμή νέων μοντέλων θα είναι χαμηλή και ότι θα ανέβει σε κάποια προκαθορισμένη στιγμή, και έτσι γίνεται. Το RBL προσφέρθηκε αρχικά στις 3000 δολλάρια και μετά ανέβηκε στις 5000 δολλάρια. Αυτή η τακτική καθιστά τα όπλα της πραγματική επένδυση.
Οι Αμερικανοί αγοραστές δεν είναι όσο αγαθοί όσο νομίζουμε, δεν είναι “Αμερικανάκια”. Ξέρουν πότε τους δουλεύουν και πότε τους προσφέρουν μια πραγματική ευκαιρία. Το Elite Gold δεν ήταν ευκαιρία στα 2700, είναι καλή αγορά στα 1100. Αλλά ακόμη και σε αυτό το επίπεδο δεν έχει σπάσει ρεκόρ πωλήσεων.
Στα 1100 δολλάρια πρέπει κανείς να αναρωτηθεί για το κόστος κατασκευής και πως αυτό επιτυγχάνεται. Το φτηνό κόστος δεν δικαιολογείται μόνο από το χαμηλό εργατικό κόστος. Στην εποχή των μηχανών CNC το εργατικό κόστος είναι ένα κλάσμα από ότι ήταν στο παρελθόν.
ΕΥΚΑΙΡΙΑ;
Και μια πνοή καθαρού αέρα! Dickson με πλαϊνό μοχλό ανοίγματος, διότι η ζωή είναι πολύ μικρή, δεν αξίζει να κυνηγάς με άσχημα όπλα!
Ο θαυμασμός μου για το πλαγιόκαννο με κυρτή βάση είναι γνωστό “ελάττωμα”.
Ως μελετητής όλων περίπου των όπλων αυτής της κατηγορίας διακρίνω τι προσπάθησαν να πετύχουν οι σχεδιαστές του Elite Gold/Dickinson.
Επιασαν την κυρτότητα της βάσης. Δεν έπιασαν συνολικά την γραμμή του Dickson, όπως βέβαια δεν την έπιασαν ακριβότερα δίκαννα όπως τα ιταλικά Famars και Ferlib. Πρόκειται για λεπτομέρεια που έχω περιγράψει επανελειμμένα και είναι το κύριο συστατικό της κομψότητας του Dickson.
Να το θέσω αλλιώς: αν πιάσεις την γραμμή το όπλο θα είναι κομψό έστω και αν δεν έχει κυρτή βάση. Αν δεν πιάσεις την γραμμή το όπλο θα είναι άχαρο και ας έχει κυρτή βάση.
Αυτή την παρατήρηση εξέφρασα μόλις είδα τις φωτογραφίες του φίλου μου Νίκου Κράλλη από το Elite Gold. Η απάντηση του ήταν ότι η επιφύλαξη μου οφείλεται στην Αμμοχωστιανή καταγωγή μου. Διαλέγετε και παίρνετε.
Πέρα από τα αισθητικά, το αν ένα δίκαννο είναι καλό εξαρτάται από αόρατα στοιχεία, όπως πχ την θερμική επεξεργασία που έχει υποστεί. Αυτά τα αόρατα είναι που καθορίζουν την αντοχή του στό χρόνο. Η άλλη μέθοδος διαπίστωσης είναι ένα εξαντλητικό τεστ αντοχής. Προς το παρόν δεν ξέρουμε την αντοχή του συγκεκριμένου δίκαννου. Ο χρόνος θα δείξει.
ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ
Εχοντας βολιδοσκοπήσει την δυνατότητα κατασκευής όπλων στην Ελλάδα ξέρω δύο πράγματα.
Το πρώτο είναι ότι αν μας άφηναν θα κατασκευάζαμε πολύ καλύτερα όπλα από τους γείτονες, όλους τους γείτονες.
Μέχρι εκεί που μας επιτρέπουν, στις κατασκευές τμημάτων όπως κοντάκια, τσοκ, βελτιώσεις αεροβόλων και άλλα, έχουμε ξεπεράσει ακόμη και τους “πρώτους” του κόσμου. Ιδού μερικά απτά παραδείγματα: το σύστημα Μανγκούστα του Γιώργου Γκουτή είναι ανάμεσα στα τελειότερα Tuning αεροβόλων παγκοσμίως, οι βελόνες των αρχικών Benelli βελτιώθηκαν από τους οπλουργούς Κούτρα και Δεστέφανι, το Franchi Assos βελτιώθηκε από τον Κώστα Κουρουνιώτη, η διασκευή των Baikal IZ27 από τον Ντίνο Παπατσαρούχα. Και βέβαια να μη ξεχνάμε δείγματα από παλαιότερες εποχές, όπως τα μονόκαννα Φαβορί και Ζιγκλίνας.
Το δεύτερο είναι ότι το σύστημα όπως είναι αγγίζει τα όρια του κωμικού. Παράδειγμα: ένα όπλο έχει μέρη που κατασκευάζονται από τρίτους, πχ ξυλόβιδες πέλματος κοντακιού, βερνίκωμα ξύλου, επιμεταλλώσεις κλπ. Στην Ελλάδα έχει ακουστεί η άποψη, από επίσημη πηγή, ότι κάθε εξωτερική επιχείρηση που αναλαμβάνει οποιοδήποτε μέρος της κατασκευής, δεν καλύπτεται από την άδεια του κατασκευαστή. Δηλαδή θα πρέπει να ζητήσουν και να πάρουν άδεια κατασκευής όπλων όλες οι περιφερειακές επιχειρήσεις που θα αγγίξουν το υπό κατασκευή όπλο ή μέρη αυτού. Αυτή η απαίτηση αυξάνει μεν τα παράβολα αδειών, αλλά σκοτώνει την όποια ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων.
Κατά τα άλλα η πολιτεία θέλει να “βοηθήσει” όπως μας είπε η υπουργός κυρία Αποστολάκη. Με τέτοιες απόψεις σαφώς και βοηθά. Βοηθά την Τουρκία να εξάγει όπλα στην Ελλάδα!