“Ενα καλό σχέδιο με κακή εκτέλεση είναι πάντα καλύτερο από ένα κακό σχέδιο με καλή εκτέλεση.”
Αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα σκέψη που αξίζει να την αναλύσουμε.
Ποια κυνηγετικά όπλα προσφέρουν καλό σχέδιο και κακή εκτέλεση;
Πολλά! Δείτε τα φτηνά ισπανικά και βέλγικα όπλα του 20ου αιώνα που είναι βασισμένα σε δύο πολύ καλά σχέδια, το δίκαννο Ανσον Ντήλυ και το δίκαννο Holland. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εκτέλεση σε αυτά τα φθηνά δίκαννα είναι κακή, με φθηνά υλικά και ελλειπή έως πλημμελή θερμική επεξεργασία και φινίρισμα.
Βελγικό δίκαννο βασισμένο στο αγγλικό πρότυπο Ανσον Ντήλυ. Η ποιότητα δεν είναι αγγλικού επιπέδου αλλά το σχέδιο αποδίδει ένα όπλο που άντεξε δεκαετίες χρήσης.
Λιγότερα όπλα παρουσιάζουν κακό σχέδιο και καλή εκτέλεση. Ισως επειδή λίγοι κατασκευαστές θα θυσίαζαν υλικά και χρόνο στην προσφορά ενός κακού σχεδίου, όμως το φαινόμενο δεν είναι άγνωστο. Ενα μοντέλο της Lang προσέφερε εξαιρετική ποιότητα κατσκευής αλλά ήταν ζημιάρικο λόγω των μικρών διαστάσεων τμημάτων που δέχονται μεγάλες δυνάμεις, όπως πχ οι οπλιστήρες.
Η αγορά τείνει να ξεπερνά γρήγορα την κακή σχεδίαση. Τα όπλα τύπου Λεφωσέ με τον μοχλό ανοίγματος στην πάπια, δεν κατάφεραν να επιβιώσουν όταν εμφανίστηκε ο συμβατικός μοχλός ανοίγματος. Το ίδιο ισχύει και για τα φυσίγγια με περόνη. Φυσίγγι που έχει μια περόνη που εξέχει δύο εκατοστά από τον κάλυκα, δεν μπορεί να σταθεί όταν υπάρχει το πιο βολικό κεντρικό καψύλι.
Πως λοιπόν εξηγείται η επιβίωση του πρώτου συνδυασμού, αυτού της καλής σχεδίασης και φτωχής κατασκευής; Ισως να εξηγείται από κάποιο ελάχιστο επίπεδο λειτουργικότητας που εγγυάται μια καλή σχεδίαση. Το καλά σχεδιασμένο όπλο δεν είναι ζημιάρικο ούτε επικίνδυνο εκτός και αν η κατασκευη είναι εγκληματικά ελλειπής.
Ιταλικό κοκοροτούφεκο της δεκαετίας του 1960, το σχέδιο είναι παλιό αλλά το όπλο δεν έχει συλλεκτική αξία. Ομως αντέχει στο χρόνο και είναι μια καλή επιλογή για χρήση.
Τι σημαίνουν αυτά για τον αγοραστή κυνηγετικού όπλου σήμερα;
Στην αγορά μεταχειρισμένου όπλου σημαίνει πολλά. Η σύντομη συνταγή είναι αποφεύγετε τα παράξενα σχέδια, όπως κάποιες παράξενες καραμπίνες που βγήκαν σε ελάχιστα κομμάτια και μετά έσβησαν. Μια τέτοια ήταν η καραμπίνα BRNO. Κατασκευαστικά είναι καλή, σχεδιαστικά ήταν ένα παράξενο κατασκεύασμα, και δεν κράτησε για πολύ καιρό.
Τα παράξενα σχέδια τείνουν να είναι και σπάνια, άρα βάζουν τους πωλητές στον πειρασμό να τα αποκαλέσουν “συλλεκτικά” και να τα προωθήσουν με αυτό τον μανδύα. Αν δεν είστε στην αγορά ως συλλέκτης, αλλά ψάχνετε για ένα λειτουργικό όπλο, προσοχή στην λέξη “συλλεκτικό”!
Αμερικανικό δίκαννο Ithaca Flues, είναι συλλεκτικό, αλλά δεν είναι αρκετά δυνατό για σύγχρονα φυσίγγια.
Η σωστή σχεδίαση με μέτρια κατασκευή, και εδώ τρανό παράδειγμα είναι τα ιταλικά κοκοροτούφεκα των δεκαετών 1950-1970, είναι χαρακτηριστικά δείγματα. Αυτά συνήθως είναι ανθεκτικά και λειτουργικά όπλα που δεν είναι συλλεκτικά. Είναι όμως ικανά να προσφέρουν πολλά χρόνια κυνηγετικής χρήσης.
Σε ότι αφορά τις επισκευές, η φτωχή σχεδίαση πληρώνεται. Ενα φτωχά σχεδιασμένο όπλο είναι δύσκολο στην επισκευή του διότι δεν προβλέπει την επισκευασιμότητα. Η δυσκολία επισκευής σημαίνει ότι ο αγοραστής θα μπει σε περιπέτειες αν το όπλο παρουσιάσει πρόβλημα. Αντίθετα, ένα καλοσχεδιασμένο όπλο, έστω και αν δεν είναι καλής κατασκευής, όπως πχ ένα πλαγιόκαννο συστήματος Ανσον-Ντήλυ, επισκευάζεται εύκολα. Οι οπλουργοί κατέχουν τις λεπτομέρειες της επισκευής και την έχουν δοκιμάσει αρκετά ώστε να μπορούν να προσφέρουν διόρθωση σε λογική τιμή.
Προσοχή λοιπόν σε παράξενα σχέδια και σπάνια όπλα. Αν δεν είστε συλλέκτης ενδέχεται να πέσετε σε αχρείαστες περιπέτειες.