Κε Νικητα γειά σου,
Διαβάζοντας για το τεστ του σκοτεινού δωματίου σε κάποιο άρθρο του κου Χατζιώτη, την ανάρτησή σου για το φτηνό (36.000;;;) BOXALL AND EDMISTON και έχοντας σπουδάσει μηχανολόγος μηχανικός, ήρθαν ξανά στην επιφάνεια διάφορα ερωτήματα που από παλιά μου είχαν δημιουργηθεί.
Συγκεκριμένα:
Γνωρίζοντας από τις σπουδές μου ότι οι σύγχρονες μηχανές CNC μπορούν να κάνουν τα πάντα ή σχεδόν τα πάντα πως δικαιολογείται η τόσο μεγάλη διαφορά των χειροποίητων όπλων από τα καλά όπλα παραγωγής από την άποψη του ζυγίσματος; Αντε στο φινίρισμα να παίζει ρόλο ο καλός τεχνίτης και η τελευταία λιμαρισιά, αλλά αυτό επηρεάζει την αισθητική του όπλου και όχι το ζύγισμα.
Αξίζει η διαφορά ζυγίσματος σε όπλο χειροποίητο τόσο που να δέχονται παραγγελίες 80χρονοι άγγλοι οπλοκατασκευαστές με προκαταβολή και προοπτική παράδοσης 20ετίας;
Πως είναι δυνατόν ένα Β25 βελγικό να έχει τόση διαφορά από το γιαπωνέζικο Β525, ώστε να αξίζει 20.000 ( και λίγα λέω) παραπάνω; Και δεν μιλάω για τις σπέσιαλ εκδόσεις με τα περίτεχνα σκαλίσματα και τα εξεζητημένα ξύλα αλλά για τις πιο απλές. Και το φέρνω σαν παράδειγμα δεδομένου ότι τα 2 όπλα μηχανικά είναι ίδια, το μέταλλο της βάσης ίδιο και όμοια επεξεργασμένο οπότε τι έχει το Β25 που το κάνει να έχει το καταπληκτικό ζύγισμα που καταλαβαίνει ο πρωτομάστορας στο σκοτάδι; Και πόσο μπορεί να κοστολογείται ένα customizing εξ αποστάσεως; Εδώ κάνουμε μόνοι μας τα κοντάκια, δοκιμάζοντάς τα συνεχώς για να ταιριάζουν στα χαρακτηριστικά μας και πάλι μας ξεφεύγουν κάποιες λεπτομέρειες.
Και τελειώνω με έναν ακόμα προβληματισμό. Πόσοι είναι αυτοί που θα πάρουν στον κυνηγότοπο ένα όπλο 20.000 και θα το ταλαιπωρήσουν; Τελικά μήπως αυτές οι τέλειες κατασκευές απευθύνονται μόνο σε συλλέκτες; Γιατί προσωπικά λυπάμαι να βασανίσω με κλαδιά, αγκάθια, υγρασία, βροχή κλπ ακόμα και το φτωχικό μου Βαικαλ από την στιγμή που το έφερα στην μορφή που βλέπεις. Παρεμπιπτόντως θα ήθελα την άποψή σου δεδομένου ότι το συγκεκριμένο όπλο, πέρα από τις ρίγες, το διαμόρφωσα μόνος – με τις συμβουλές σου – με πολύ κόπο και εργασία και τελικά το αποτέλεσμα με ικανοποιεί τόσο που δεν μου πάει η καρδιά να το ταλαιπωρήσω ( θα το κάνω όμως για να έχω την ευκαιρία να το ξαναφτιάξω).
Συγνώμη για το μακροσκελές του μηνύματος αλλά τα παραπάνω με απασχολούν εδώ και καιρό και θα ήθελα την άποψή σου σαν παλιός της οπλογνωσίας που είσαι και που με τόση επιτυχία μοιράζεσαι τις γνώσεις σου με εμάς.
Ευχαριστώ
Κυρατζίδης Δημήτρης
Ροδοχωρι Βοίου Κοζάνης
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Ωραίο θέμα άνοιξες!
Πρώτα να τονιστεί ότι για τα 36000 Ευρώ του Boxall & Edminston είπα ότι είναι “τιμή έκπληξη” με μια δόση ειρωνείας. Σε καμία περίπτωση δεν είναι φθηνό.
Η λέξη ζύγισμα είναι παραπλανητική. Στην αγγλική υπάρχει ο όρος balance, ισορροπία, και ο όρος handling που εμείς θα λέγαμε ευχρηστία. Οι Αγλλοι χρησιμοποιούν και τους δύο όρους στην περιγραφή των όπλων. Ενα όπλο μπορεί να είναι τέλεια ζυγισμένο, δηλαδη να ισορροπεί στον πίρο, ή όπου άλλου θέλουμε, και να είναι δύσχρηστο, να μην ανταποκρίνεται στην βούληση του χειριστή του.
Η ισορροπία και η ευχρηστία στα χειροποίητα όπλα είναι δουλειά του λεγόμενου Finisher. Αυτός είναι ο τεχνίτης που θα δουλέψει όλα τα σημεία του όπλου ώστε να έχουν την απαιτούμενη αίσθηση στα χέρια. Από τον μοχλό ανοίγματος μέχρι το ζύγισμα. Αν χρειαστεί θα λιμαριστούν εξωτερικά οι κάννες για να φύγει μέταλλο, θα τρυπηθεί το κοντάκι για να φύγει ξύλο, έτσι ώστε το όπλο να ζυγίζει όπως ακριβώς το θέλει ο πελάτης. Αν ο πελάτης δεν έχει ιδιαίτερη απαίτηση τότε ο Finisher θα το ζυγίσει σύμφωνα με τα παραδοσιακά κριτήρια.
Στα εργοστασιακά όπλα λείπει ο Finisher. Αντί αυτού τα εργοστάσια έχουν συναρμολογητές και ελεγκτές ποιότητας, και δεν είναι καθόλου ίδια η δουλειά τους με αυτήν του Finisher.
Η σύγκριση μεταξύ Β25 και ιαπωνικών Browning δείχνει την έλλειψη του Finisher με μεγάλη ακρίβεια. Τα δύο όπλα είναι μηχανικά όμοια. Στο Β25 έχει επενδυθεί χρόνος για να πάρει αυτή την αίσθηση του ζωντανού στα χέρια, στα ιαπωνικά όχι. Οποιος πιάσει ένα απλό Α1 κυνηγετικό Β25 στα χέρια του αμέσως καταλαβαίνει την διαφορά.
Το προσωπικό μου παράπονο είναι ότι αυτή η αίσθηση μπορεί να δοθεί χωρίς τον Finisher, αν οι σχεδιαστές αφήνονταν από τους διευθυντές μάρκετινγκ να κάνουν την δουλειά τους και να ενσωματώσουν τα επιθυμιτά χαρακτηριστικά στα όπλα μαζικής παραγωγής. Αλλά έλα που η μεγαλύτερη αγορά, η Αμερική, θέλει όπλα με θαλάμες μάγκνουμ και ανάλογα πάχη καννών!
Να πάμε και σε μιαν γαλλοαγγλική λέξη: Connoisseurship, ήτοι η καλλιέργεια της γνώσης περί αντικειμένων. Το κοινό σήμερα δεν ξέρει τι εστί εύχρηστο και καλοζυγισμένο όπλο. Να το θέσουμε αλλιώς, η πλειονότητα των κυνηγών δεν έχει την απαίτηση να αισθανθεί την απόλαυση που δίνει ένα εύχρηστο όπλο. Καλύπτεται με το εργοστασιακό, λένε οι διευθυντές μάρκετινγκ, και έτσι εξοικονομούνται λεφτά στην παραγωγή.
Ο αντίλογος είναι ότι δεν σου λείπει κάτι που δεν γνώρισες ποτέ. Αλλά σε αυτό έχουμε το παράδειγμα της καραμπίνας Beretta A304. Ηταν το απόγειο της σειράς 300, και ίσως η καλύτερα ζυγισμένη καραμπίνα που βγήκε ποτέ στην αγορά. Το ζύγισμα της οφειλόταν εν μέρει στην κάννη με θαλάμη 70 χιλιοστών. Οταν την πρωτοδοκίμασα προέβλεψα λαμπρό μέλλον, διότι συνδύαζε την ευχρηστία με το τελειοποιημένο σύστημα αερίων της Α303 χωρίς το βλακώδες κουμπάκι στην πάπια.
Επεσα έξω κατά 85 τοις εκατό, τόση ήταν η υπεροχή της θεόβαρης και αζύγιστης 390 έναντι τις ντελικάτης 304, οι πωλήσεις ήταν 5 προς 1.
Τα κυνηγούν τα ακριβά τουφέκια; Ναι! Εκατοντάδες χιλιάδες κυνηγοί ανά τον κόσμο κυνηγούν με αυτό που σήμερα ονομάζουμε ακριβά χειροποίητα δίκαννα. Μερικοί επειδή στις χώρες τους αυτά ήταν τα όπλα που είχαν από παλιά, πχ Νότιος Αφρική και Αυστραλία. Αλλοι τα επιλέγουν επειδή έχουν αναπτύξει το απαιτούμενο Connoisseurship.
Υπάρχει βέβαια διαφορά μεταξύ του καλού όπλου που φτιάχτηκε για χρήση, και του πολυστολισμένου συλλεκτικού αντικειμένου. Οπλα όπως το σουπερποζέ του κιθαρίστα Eric Clapton μάλλον δεν πάνε κυνήγι διότι για άλλο λόγο φτιάχτηκαν.
Και φτάνουμε στα δικά μας… καμώματα. Αν δεχτούμε ότι η ειδοποιός διαφορά μεταξύ ενός συνηθισμένου όπλου και ενός “καλού” είναι πρωτίστως η αίσθηση στα χέρια, σε αντιδιαστολή με την διακόσμηση και το ακριβό ξύλο, και το γεγονός ότι το καλό όπλο πάντα προσαρμόζεται σε ΕΝΑΝ πελάτη. Με αυτά υπόψη είναι δυνατή η διαμόρφωση ενός εργοστασιακού ώστε να γίνει καλό, έως και εξαιρετικό κυνηγετικό όπλο για τον ΚΑΤΟΧΟ του . Αυτό κάνουμε όσοι μετασκευάζουμε Baikal. Και αναφέρεται αυτή η ταπεινή και φτηνή μάρκα διότι αποτελεί αξιόλογο θεμέλιο για μια διασκευή.
Οσοι έχετε πιάσει στα χέρια σας Baikal IZ43 ή ΙΖ27 διασκευασμένο από το οπλουργείο Ηφαιστος θα ξέρετε τι κάνει αυτή η διασκευή. Για τους υπόλοιπους αρκεί να πούμε ότι δίνει αίσθηση ζυγίσματος και ευχρηστία πανομοιότυπη με αγγλικά όπλα που κοστίζουν δεκάδες χιλιάδες Ευρώ.
Σε αυτό το σημείο να προσθέσω και μιαν άλλη διάσταση. Επειδή στο κυνήγι πάμε να χαλαρώσουμε και όχι να νταντεύουμε ακριβά κειμήλια, τα διασκευασμένα φτηνά όπλα, αυτά που δεν φοβάσαι να τα ταλαιπωρήσεις, πλεονεκτούν σε σύγκριση με τα κειμήλια. Σου επιτρέπουν να χαλαρώσεις. Και όπως διαπιστώνεις και εσύ, αν τα χαλάσεις είναι στο χέρι σου να τα φτιάξεις.
Και φτάνουμε στο μεταφυσικό πρόβλημα: να το χρησιμοποιήσω τώρα που το έκανα κούκλα;
Η απάντηση προέρχεται από την καθαρίστρια σε ένα κέντρο δακτυλογραφήεων που χρησιμοποιούσα για τα πρώτα τεύχη του περιοδικού Κυνήγι και Σκοποβολή στην δεκαετία του 1980.
Η συμβουλή της εν λόγω καθαρίστριας προς τις κοπέλες του γραφείου ήταν απλή:
“Δουλεύτε το κορίτσια, δουλεύτε το, κάποτε θα το φάει το χώμα”.