Ρωτά επισκέπτης:
“Αγαπητέ Νικήτα,
Σε κάποια απάντηση σου σχετικά με την σωστή εφαρμογή των καννών σε ένα πλαγιόκαννο είχες πεί τα ακόλουθα:
Α) τέλεια επαφή των καννών στο καθρέφτη της μπάσκουλας
Β) ένα ελάχιστο κενό (δέκατο του χιλ.) ανάμεσα στη βάση των καννών με το τραπέζι της μπάσκουλας.
Γ)……
Όπως ανέφερα σε προηγούμενη ερώτηση μου (170) πρόσφατα αγόρασα ένα MERKEL 74E το οποίο ήταν τελείως αντουφέκιστο. Η εφαρμογές του ήταν εξαιρετικά σφυκτές και για να κλείσεις τον πύρο του κλειδιού Greener έπρεπε να σπρώξεις με το δάκτυλο. Όμως παρατήρησα (δες την φώτο 0186) ένα άμυδρό κενό ανάμεσα στη βάση των καννών και το τραπέζι της μπάσκουλας και κυρίως από τη μέση της μπάσκουλας και προς τον καθρέπτη. Αυτό ένα έμπειρο μάτι μπορεί να το διακρύνει και στη επισυναπτόμενη φωτό. Μίλησα με τον Ντίνο και με καθησύχασε ότι δεν είναι κάτι για το οποίο θα πρέπει να ανησυχώ.
Διάβασα όμως στη δικιά σου απάντηση οτι όχι μόνο δεν είναι σφάλμα προσαρμογής αλλά και επιθυμητό χαρακτηριστικό της άριστης εφαρμογής των καννών- κλειδιών-μπάσκουλας. Πια είναι αλήθεια, η λογική πίσω από αυτό το ελάχιστο κενό?
Μφχ
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Ολα τα μηχανικά συστήματα που δέχονται δυνάμεις παρουσιάζουν κάμψεις και προσωρινές παραμορφώσεις για να αντέξουν στις δυνάμεις. Η σωστή σχεδίαση λαμβάνει αυτά τα δεδομένα υπόψη.
Ενα πλαγιόκαννο όταν δέχεται τις δυνάμεις της πυροδότησης κάμπτεται, με άξονα της κάμψης την διατομή κάτω από τον καθρέφτη. Ο καθρέφτης οπισθοχωρεία, κατά 5 χιλιοστά της ίντσας ή 1/8 του χιλιοστού, όπως λένε οι ειδικοί.
Οταν κάμπτεται η βάση, αναπόφευκτη είναι η κύρτωση του “τραπεζιού”, δηλαδή του οριζοντίου τμήματος προς τα πάνω, προς τις κάννες. Λυγίστε ένα σανίδι και θα δείτε ότι ενώ κάμπτεται κάνει μια “καμπούρα”. Αυτή η στιγμιαία καμπούρα εμφανίζεται στο όπλο ακριβώς κάτω από τις κάννες. Γίνονται βέβαια και άλλα, οι αλλαγές στη γεωμετρία είναι πολλές και περίπλοκες σε ένα δίκαννο.
Αν είχαμε πλήρη εφαρμογή μεταξύ καννών και βάσης, τι θα γινόταν όταν η βάση κάμπτετο με την πρώτη τουφεκιά; Το σύστημα θα “έπαιρνε” μόνιμη παραμόρφωση σε όποια σημεία ήταν τα πιο αδύναμα.
1- Σχεδιάγραμμα του Γκαφ Τόμας που δείχνει τις κάμψεις της βάσης του δίκαννου.
Στο δίκαννο λοιπόν η σωστή εφαρμογή είναι αυτή που έχει απόλυτη και πλήρη επαφή μεταξύ του πίσω μέρους των καννών και του καθρέφτη. Επίσης τέλεια πρέπει να είναι η εφαρμογή του πίρου των καννών και του γάντζου του μπροστινού κλειδιού.
Στο τραπέζι, καθώς και στα πλαϊνά του πίσω κλειδιού η εφαρμογή πρέπει να αφήνει κενά. Στην αγγλική πρακτική τα κενά είναι ίσα με ένα στρώμα καπνού από το καμινέτο εφαρμογής. Αυτά τα κενά επιτρέπουν στη βάση να πάρει τις κάμψεις της κατά την πυροδότηση.
2- Πείραμα με βουλοκέρι που δείχνει ότι δημιουργείται άνοιγμα μεταξύ καννών και βάσης κατά την πυροδότηση. Η στρώση από βουλοκέρι σπάει με την πυροδότηση.
Οπως έγραψα και πρόσφατα, η κάμψη είναι η πρώτη φάση. Διότι μετά την κάμψη πρέπει να σημειωθεί και η επανάταξη στην πρότερη κατάσταση. Και εκεί έχουμε άλλα φαινόμενα. Η επανάταξη είναι μια βίαιη επαναφορά της βάσης με ακαριαία σχεδόν σύγκλιση των καννών με τον καθρέφτη. Ο καθρέφτης είναι σαν σφυρί που κτυπά τις κάννες. Και αν ο καθρέφτης είναι το σφυρί, και οι κάννες η “δουλειά”, το αμώνι ποιο είναι; Ο πίρος των καννών.
Δείτε τις αγγλικές σελίδες (γλώσσα που ξέρω ότι γνωρίζετε) για μια σύντομη περιγραφή για το φαινόμενο: http://www.oplognosia.com/english/lockingSystemParadox.php
Και δείτε και αυτό για το θέμα του κλειδώματος των όπλων: