Στην προηγούμενη ανάρτηση μιλήσαμε για την φωνή των καλών όπλων- καλών με την έννοια της χειροποίητης κατασκευής, της εξατομικευμένης διαμόρφωσης και του κόστους. Τώρα θα δούμε τα όπλα μαζικής παραγωγής και πως μερικά από αυτά αποκτούν την αίγλη του καλού και γίνονται αντικείμενα πόθου.
Το έχω παρατηρήσει πολλές φορές το φαινόμενο και η ύπαρξη του είναι αντικειμενικά επιβεβαιωμένη, όπως γνωρίζουν καλά οι αντικέρ αφού από αυτό το φαινόμενο αντλούν μέρος του εισοδήματος τους. Πρόκειται για το φαινόμενο των σημαδιών χρήσης που αφήνουν σε ένα αντικείμενο χρόνια επαφής με τον άνθρωπο χειριστή.
Το φαινόμενο είναι τόσο γνωστό που εταιρείες που πουλούν σουγιάδες, έπιπλα αλλά ακόμη και ρούχα, το εκμεταλλεύονται. Η εταιρεία Case πουλά “προπαλαιωμένους” σουγιάδες, εταιρείες επίπλων πουλούν έπιπλα που είναι μεν καινούργια αλλά φαίνονται σαν να πέρασαν χρόνια στην κουζίνα ενός αγροτόσπιου, και είναι βέβαια γνωστό το φαινόμενο των παλαιωμένων παντελονιών τζην.
Κάτι παρόμοιο ισχύει στα κυνηγετικά όπλα. Για πολλούς είναι ακαταμάχητη η γοητεία ενός καλού αλλά κοινού όπλου που φέρει σημάδια καλής χρήσης. Οταν έχει φύγει η γυαλάδα του καινούργιου, έχει ξεφτίσει το χρώμα στις κόγχες του μετάλλου, έχει χάσει η ψάθα τις αιχμές της, τότε το όπλο αποκτά την ατμόσφαιρα του δουλεμένου και γίνεται ποθητό.
Αυτό το Ideal του Gun and Knife Classics φέρει την πατίνα του χρόνου. Η αρχική ταρταρούγα έχει ξεθωριάσει, η επιφάνεια έχει ένα μουντό γκρί χρώμα αλλά το σκάλισμα παραμένει καθαρό.
Αυτό το Ideal υπέστει την “περιποίηση” του κετσέ που αφαίρεσε κάθε ίχνος πατίνας και άφησε ένα όπλο ηλικίας κάποιων δεκαετιών να γυαλίζει σαν κάλπικη λίρα, ενώ οι κόγχες του σκαλίσματος έχουν κυρτωθεί από τον κετσέ.
Αυτό το φαινόμενο είναι πιο έντονο στα καλά όπλα μαζικής παραγωγής. Ισως τα φτηνιάρικα να έχουν τόσο κακό φινίρισμα που δεν μένει τίποτε από το αρχικό ρηχό φινίρισμα, ίσως να ευθύνονται άλλοι λόγοι, πάντως η τάση είναι προς τα καλά εργοστασιακά όπλα να γίνονται πιο επιθυμιτά με το χρόνο. Ειδικά παλιές καραμπίνες όπως η Browning Auto 5, η Winchester Μοντέλο 12, δίκαννα όπως τα Beretta της σειράς 400, τα Robust, είναι δείγματα καλών εργοστασιακών όπλων που τα γλυκαίνει ο χρόνος.
Τα βασικά κριτήρια είναι δύο, το όπλο να είναι λειτουργικά καλό, από καλή εταιρεία, και τα σημάδια να είναι από χρήση και όχι κατάχρηση. Και βέβαια αποκλείονται τα “ανακαινισμένα” που επικαλύπτουν, συχνά αδέξια, τα σημάδια χρήσης που είναι το επιθυμιτό στοιχείο.
Μια σημαντική σημείωση για τους λατρεις της πατίνας του χρόνου στα όπλα, και σε άλλα αντικείμενα. Οταν τα πάτε σε μάστορα για οποιαδήποτε δουλειά, κολλήστε, με δυνατή ταινία, μια ειδοποίηση με κεφαλαία κόκκινα γράμματα που να λέει “μη χαλάσεις την πατίνα, αλλιώς δεν θα πληρωθείς”. Γιατί; Διότι συχνά οι μάστορες, νομίζοντας ότι θα ευχαριστήσουν τον πελάτη, και χωρίς να τους έχει ζητηθεί, περνούν όπλα και άλλα μεταλλικά αντικείμενα από τον κετσέ, αφαιρώντας μέσα σε δευτερόλεπα την πατίνα δεκαετιών.