Κ.ΚΥΠΡΙΔΗΜΕ ΕΧΩ ΣΤΗ ΚΑΤΟΧΗ ΜΟΥ ΕΝΑ ΠΛΑΓΙΟΚΑΝΝΟ ΒΕΡΕΤΤΑ 626 ΔΙΠΛΟΣΚΑΝΔΑΛΟ ΜΕ ΙΣΙΟ ΑΓΓΛΙΚΟ ΚΟΝΤΑΚΙ.ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΟ ΟΠΛΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΦΟΒΕΡΟ ΛΑΚΤΙΣΜΑ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΜΕ 24 ΓΡΑΜΑΡΙΑ.ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΚΤΙΣΜΑ ΕΧΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΞΕΚΟΛΙΣΗ ΤΗΝ ΡΙΓΑ.ΕΧΩ ΔΟΚΙΜΑΣΕΙ ΔΙΑΦΟΡΑ RECOIL PADS ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ.ΕΧΩ ΔΟΚΙΜΑΣΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΓΩΜΑ ΤΩΝ ΚΩΝΩΝ ΜΕ ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ.Η ΑΠΟΡΙΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝ ΑΛΛΑΞΩ ΤΟ ΚΟΝΤΑΚΙ ΣΕ ΠΙΣΤΟΛΕ ΘΑ ΕΧΩ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ Η ΝΑ ΣΤΕΙΛΩ ΤΕΣ ΚΑΝΝΕΣ ΣΤΟΝ TEAGUE ΓΙΑ FORCING CONES.ΠΟΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΛΥΣΗ ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΑΙ.ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Αυτό είναι το Parkemys με το φαρμακερό κλώτσημα.
Η ερώτηση σας θυμίζει μια προσωπική περιπέτεια με το εικονιζόμενο όπλο: ένα τρισχαριτωμένο κοκοροτούφεκο Parkemys σε διαμέτρημα 20, βάρους 2,8 κιλών.
Το κλώτσημα του ήταν ανυπόφορο. Και επειδή το κλώτσημα χωρίζεται στο αντικειμενικό και το υποκειμενικό, έδωσα το όπλο αυτό σε φίλους να ρίξουν. Ολοι ανεξαιρέτως μου το επέστρεφαν μετά από μια βολή με έν ύφος τρομαγμένο. “Ρε φίλε, πολύ κλωτσάει αυτό το όπλο” μου είχε πει ο φίλος Χρήστος Φλαμπούρης όταν έριξε μόνο ένα φυσίγγι. Αλλοι απλά το επέστρεφαν χωρίς λόγια, η έκφραση τους ήταν αρκετή.
Εγινε επιμήκυνση κώνων θαλάμης αλλά δεν άλλαξε τίποτε. Το όπλο έφυγε με πλήρη γνώση του παραλήπτη για τις ιδιότητες του.
Και εδώ είναι το ΙΖ18 στα 2,4 κιλά με ελάχιστο λάκτισμα.
Και τώρα έρχομα σε ένα άλλο όπλο, ιδίου διαμετρήματος, 20, βάρους 2,4 κιλών που δεν κλωτσά καθόλου. Ενα μονόκαννο ΙΖ18, ίσως το πιο φθηνό όπλο στην ελληνική αγορά. Και αυτό έχει δωθεί σε άλλους να ρίξουν και η κοινή διαπίστωση είναι ότι δεν κλωτσά.
Οι ομοιότητες και οι διαφορές μεταξύ των δύο όπλων προσφέρουν χρήσιμα στοιχεία.
Το Parkemys έχει εργοστασιακό κοντάκι, με ίσια αγγλέ λαβή και πολύ λεπτό πέλμα. Το ΙΖ18 έχει κοντάκι κατασκευασμένο από εμένα με συχνές επωμίσεις και μετρήσεις κατά την κατασκευή (δουλειά στο χέρι μου που λένε) και το πέλμα του είναι πλατύ και ίσιο.
Η διαφορά στο Pitch είναι σημαντική. Η γωνία του πέλματος προς τον άξονα των καννών είναι κρίσιμη στην αίσθηση του κλωτσήματος. Οταν το πέλμα βάζει σε στενή επαφή το κάτω μέρος του κοντακιού (τη μύτη), και αφήνει το πάνω μέρος (την φτέρνα)χαλαρή τότε θα έχουμε πρόβλημα. Με την πυροδότηση το κοντάκι βρίσκει πρώτα στο κάτω μέρος, και τότε το σύνολο του όπλου κάνει μια ανοδική κίνηση με κέντρο το κάτω μέρος του πέλματος. Η άνοδος δίνει μια γερή “γροθιά” στο ζυγωματικό και αυτή γίνεται έντονα αισθητή σε όλο το σώμα.
Το πρώτο βήμα λοιπόν στην διόρθωση είναι το κοντάκι και κυρίως η γωνία πέλματος, με δεύτερο σημείο την ράχη του κοντακιού. Μια ματιά στο κοντάκι τύπου Wenig New American (βάλτε το όνομα στην αναζήτηση για αρκετές αναφορές στην Οπλογνωσία) είναι χρήσιμη. Η ίσια ράχη, χωρίς την συνήθη καθοδική γραμμή, και το μεγάλο πέλμα βοηθούν τα μέγιστα στην μείωση του αισθητού κλωτσήματος.
Το 626 έχει ήδη μακρυους κώνους στις κάννες. Η επιμήκυνση μάλλον δεν επιφέρει καμία σημαντική μείωση του κλωτσήματος όπως διαπιστώσατε ήδη.
Πριν προβούμε σε δαπανηρά βήματα μπορεί να γίνει μια δοκιμαστική αλλαγή του πέλματος με ένα πιο μεγάλο και σε διαφορετική γωνία. Το προσωρινό αυτό πέλμα μπορει να στερωθεί στις υπάρχουσες τρύπες το εργοστασιακού πέλματος. Το πείραμα θα δείξει αν το εμβαδόν και η γωνία πέλματος θα ωφελήσουν.
Ενα ακόμα μέτρο, και αυτό είναι τελείως υποκειμενική εκτίμηση, είναι η λείανση των καννών εσωτερικά με κάποιο ήπιο λειαντικό, όπως η κρέμα Flitz ή Glanol. Η κάννη του ΙΖ18 έχει λειανθεί σε σημείο που είναι πιο γυαλιστερή εσωτερικά από καθρέφτη. Αυτή η εκτίμηση είναι υποκειμενική, δεν έχει αντικειμενική βάση ή κάποια επιστημονική εξήγηση. Ομως το ελάχιστο κλωτσημα του ΙΖ18 δείχνει ότι κάτι κάνει η λείανση του αυλού όσο και αν δεν είναι επιστημονικά αποδεδειγμένο.
Μια τελική θεωρία για το λάκτισμα σε δίκαννα. Οι εμπειρίες μου με οδηγούν στην σκέψη ότι μια άκαμπτη βάση σε ένα δίκαννο δίνει περισσότερο αισθητό κλώτσημα από μια πιο εύκαμπτη βάση. Ακαμπτες βάσεις όπως αυτές που συναντάμε σε κοκοροτούφεκα, σε δίκαννα με στιβαρές βάσεις από ατσάλι (και όχι σίδερο όπως στα παλιά όπλα) είναι άκαμπτες. Το 626 έχει μια ατσάλινη βάση που λόγω σχεδιασμού είναι πιο άκαμπτη από το παραδοσιακό Ανσον-Ντήλυ. Πιθανολογώ, και τονίζω ότι πρόκειται περί πιθανολόγησης ότι η άκαμπτη βάση, λόγω ακαμψίας, δεν απορροφά κάποιο ποσοστό της ενέργειας του κλωτσήματος, με αποτέλεσμα αυτή να μεταφέρεται ολόκληρη στο κοντάκι και στον χειριστή.
Για την ακαμψία της βάσης δεν μπορεί να γίνει κάτι. Αρα το κοντάκι είναι το μοναδικό σημείο επέμβασης που απομένει.