Το γαλλικό Ideal είναι από τα πιο ποιοτικά όπλα του κόσμου και τα πιο επιθυμιτά, είναι επίσης ακριβό. Αυτά τα χαρακτηριστικά ανεβάζουν το κασέ και καθιστούν ελκυστική την προσφορά ενός όπλου που μοιάζει με το Ideal αλλά έχει πολύ χαμηλότερη τιμή. Αυτό αποπειράθηκε να κάνει η ιταλική Armitalia με το μοντέλο που απεικονίζεται.
Η ομοιότητα με το Ideal ειναι προφανής απο τον μοχλό όπλισης και ανοίγματος πίσω από τον υποφυλακτήρα. Ο μοχλός δουλεύει όπως στο Ideal: πιέζεται προς την βάση, και με την απλή αυτή κίνηση ανασύρει το συρταρωτό κλειδί ενά ταυτόχρονα οπλίζει τις σφύρες.
Αυτή είναι η επιφανειακή ομοιότητα. Διότι το δίκαννο αυτό της Armitalia δεν είναι μια ευθεία αντιγραφή του Ideal, κάτι που άλλωστε θα ήταν πανάκριβο στην κατασκευή. Υπάρχουν διαφορές σε πολλά σημεία.
Το ιταλικό όπλο έχει περιστρεφόμενες σφύρες και ελατήρια V αντί για έμβολα και ελατήρια ελικοειδή του Ideal. Επίσης δεν έχει το τρίτο κλειδί σχήματος “Τ” του Ideal, που είναι και το πιο έντον χαρακτηριστικό του. Το Armitalia έχει ένα απλό κρυφό τρίτο κλειδί τύπου Purdey.
Στο Gun and Knife Classics υπάρχουν αρκετά Ideal και ήταν εύκολη μια σύγκριση στην λειτουργεία και τον χειρισμό αυτού του ιταλικόυ δίκαννου με το πρωτότυπο. Ισως επειδή έχει ελατήρια V, ίσως επειδή η διαρρύθμιση των εσωτερικών μοχλών να είναι πιο ευνοϊκή, το Armitalia παραδόξως οπλίζει λίγο πιο εύκολα από το Ideal.
Αλλο εντυπωσιακό στοιχείο είναι το ζύγισμα. Με μασσίφ βάση, αφού ο μηχανισμός είναι πίσω και όχι μέσα στη βάση, το Armitalia έχει εξαιρετικό ζύγισμα που θα το ζήλευαν όπλα πολλαπλάσιας αξίας.
Βέβαια το συγκεκριμένο όπλο σχεδιάστηκε για να έχει χαμηλή τελική τιμή και αυτό αντανακλάται στο φινίρισμα του, εσωτερικά και εξωτερικά. Εχει επίσης και μερικές ιδιοτροπίες, όπως την ασφάλεια που δουλεύει ανάποδα, τραβάς για να ρίξει. Αλλά είναι ένα καλοζυγισμένο και στιβαρό όπλο που θα δώσει μεγάλη ευχαρίστηση σε έναν χομπίστα και παράλληλα να προσφέρει και αυξημένη εργονομία και ευχρηστία.
Και μια προσωπική ανάμνηση: το 1984 επισκέφθηκα την Armitalia και ο διευθυντής Sandro Lucchini μου έδειξε ένα δείγμα του συγκεκριμένου δίαννου. Θυμάμαι πήγε και έφερε τη βάση από την γραμμή παραγωγής. “Εχουμε μια μεγάλη παραγγελία για τη Γαλλία” μου είχε πει. Εκείνο ήταν το πρώτο που είδα, και αυτό στο Gun and Knife το δεύτερο. Αραγε τι να έγιναν τα εκατοντάδες άλλα που κατασκεύασε η Armitalia;