Εφόσον ζητήσατε τη συνδρομή των αναγνωστών στο θέμα περί ρίγας, έχω να καταθέσω την άποψή μου που σιγά σιγά διαμορφώνεται προς την κατεύθυνση που ευθύς αμέσως θα εξηγήσω.
Κατα την ατίληψή μου λοιπόν εφόσον το λειόκανο προορίζεται για γρήγορες και ενστικτώδεις βολές, κάθε τι που παρεμβάλλεται ανάμεσα στα μάτια και το στόχο, μόνο σύγχυση θα προκαλέσει.
Στις μακρινές βολές όπου πιθανότατα απαιτείται κάποια αίσθηση ακριβούς προσκόπευσης ίσως βοηθήσει μιά ένδειξη στο προς τα πού βλέπει η κάννη, αλλά και πάλι θα γίνει μπέρδεμα άν τα μάτια τσεκάρουν κάποια ακίδα σε σχέση με το στόχο.
Θεωρητικά λοιπόν το λειόκανο δέν πρέπει να έχει καμμία ένδειξη σκοπευτικού, εφόσον δείχνει ακριβώς εκεί που βλέπουν τα μάτια όταν είναι ρυθμισμένο έτσι όταν κλειδώσει το κοντάκι στο ζυγωματικό.
Άκουσα δασκάλους σκοποβολής να λένε για ποσοστά όρασης 80% στο στόχο και 20% στα σκοπευτικά της κάννης(με την περιφερειακή όραση). Το εκλαμβάνω ως ένα καλό βήμα πρίν την πλήρη απεξάρτηση απο την θέα σκοπευτικών. Πράγμα που το θεωρώ ως Real Deal για τη σκόπευση με λειόκανο επειδή η προσοχή πρέπει να επικεντρώνεται στην απόσταση και την ταχύτητα του στόχου, και όχι στην αέναη ανησυχία αν βάλαμε το στόμιο της κάννης σωστά.
Με εκτίμηση
Χρήστος Ζ.
ΣΧΟΛΙΟ
Είναι μεγάλο θέμα! Εχουν αναρτηθεί σχετικά άρθρα, όπως η απαλή εστίαση και άλλα. Αυτό που κανείς μέχρι τώρα δεν έχει απαντήσει είναι η τεχνική σκόπευσης σε κινητό στόχο με ραβδωτό. Και τίθεται αυτό το θέμα διότι εκεί μπλέκουν οι δύο τεχνικές, αυτή του ραβδωτού που απαιτεί εστίαση στην ακή, με αυτή του λειόκαννου που απαιτεί εστίαση στον στόχο. Το άθλημα του κινούμενου αγριόχοιρου με μεγάλο διαμέτρημα είναι περίπτωση σκόπευσης με ραβδωτό σε κινούμενο στόχο. Εκεί τι γίνεται;
Επίσης υπάρχουν οι διαπιστώσεις του ζεύγους Ash που φέρνουν τα πάνω κάτω με τις υποδείξεις τους που θα βρείτε σε βίντεο τους στο Youtube.
Είναι μεγάλο θέμα, θα το δούμε ξανά, και… ξανά!