Ρωτά ένας αναγνώστης
“Ηθελα εάν μπορείς να αναφερθείς λίγο στο πως και εάν γίνεται σφίξιμο κλειδιών σε όπλα με ” μη συμβατικό ” κλείδωμα, στα οποία δεν χρησιμοποιούνται οι κλασικές συνταγές κλειδώματος ( πείροι μασίφ ή διακεκομένοι, βιδωτοί ‘ωμοι κλπ ), όπως για παράδειγμα το Browning Cynergy, το Ρωσικό ΤΟΖ κ.α.”
Το πιο διάσημο και ποιοτικό όπλο με ημικυκλικού οδηγούς αντί πίρους είναι το σουηδικό Caprinus, και το συγγενικό του Flodman.
Το Caprinus έχει τεράστιες επιφάνειες επαφής στου κυκλικούς οδηγούς-πίρους των καννών.
Η θεωρία που προβάλλεται για αυτά τα όπλα είναι ότι έχουν τόσο μεγάλη επιφάνεια επαφής στον ημικυκλικό σιδηρόδρομο που δύσκολα θα εμφανίσουν κούνημα. Αυτό είναι βάσιμο επιχείρημα. Αν υποθέσουμε ότι οι ημικυκλικοί σιδηρόδρομοι έχουν ακτίνα 25 χιλιοστών και ότι η επιφάνεια τους είναι ημικυκλική, τότε η επαφή είναι μεγάλη. Πρόχειρα υπολογίζω ότι η επαφή είναι 75 χιλιοστά σε κάθε μεριά. Αντίστοιχα ένα όπλο με συμβατικούς πίρους διαμέτρου 10 χιλιοστών έχει επαφή 15 χιλιοστών σε κάθε μεριά.
Τα ανοιγκλεισίματα του όπλου φθείρουν επιφάνειες με την τριβή. Η πυροδοτηση φθείρει μέσα από την παραμόρφωση των εφαπτόμενων τμημάτων λόγω της διοχέτευσης δυνάμεων. Οσο ανθεκτικό και αν ειναι ένα σύστημα κάποια στιγμή θα υποστεί φθορά και παραμόρφωση. Τότε τι γίνεται;
Στα όπλα όπου η σχεδίαση έχει προβλέψει την φθορά, όπως πχ τα Beretta 692, SO4 και άλλα, γίνεται μια αλλαγή πίρων, ώμων και κλειδιών και το σύστημα επανέρχεται στην καινουργή κατάσταση.
Σε όπλα που δεν έχουν τέτοια σχεδιαστική πρόβλεψη έχουν αναπτυχθεί τεχνικές μέσα από πειραματισμό και εμπειρική εφαρμογή. Η βασική αρχή είναι η αλλαγή των πίρων, που μετατοπίζει τις κάννες πιο πίσω και μετά εφαρμόζει τις μετατοπισμένες κάννες στον καθρέφτη. Αυτό ισχύει τόσο για πλαγιόκαννα όσο και για σουπερποζέ.
Στα όπλα με ημικυκλικούς οδηγούς είναι όντως περίεργη η κατάσταση. Δεν υπάρχει ανταλλακτικό, οι ράγες είναι κομμένες τοσο στη βάση όσο και στις κάννες και έτσι δεν υπάρχει περίπτωση αλλαγής πίρων. Το γέμισμα στις τεράστιες αυτές επιφάνειες δεν είναι καθόλου εύκολη δουλειά.
ΤΟΖ 34, προσέξτε τον βιδωτό καθρέφτη που επιτρέπει σφίξιμο των καννών αν ποτέ κουνήσουν.
Οι Ρώσσοι στο ΤΟΖ 34 υιοθέτησαν μια έξυπνη λύση. Ο καθρέφτης είναι βιδωτός. Αν ποτέ κουνήσουν οι κάννες αρκεί το ξεβίδωμα του καθρέφτη, η τοποθέτηση ενός πάφυλλα κάτω από τον καθρέφτη, ένα φύλλο μετάλλου πάχους μερικών μικρών, το πολύ ενός δεκάτου του χιλιοστού, επανατοποθέτηση του βιδωτού καθρέφτη και επανεφαρμογή των καννών για να σφίξουν τα κλειδιά. Δηλαδή οι Ρώσσοι αντί να πηγαίνουν τις κάννες πίσω φέρνουν τον καθρέφτη μπροστά για το σφίξιμο.
Στο Cynergy και στα σουηδικά Caprinus/Flodman δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα. Εκεί πράγματι ανυπομονώ να δω ποια λύση θα δώσουν οι οπλουργοί στην περίπτωση σφιξίματος των κλειδιών.
Το σουπερποζέ του Ραφαέλ Λάστρα έχει τεράστιους ανταλλάξιμους πίρους.
Ο Ισπανός εφευρέτης Ραφαέλ Λάστρα στο νέο του σουπερποζέ (http://www.oplognosia.com/opla/opla220.php)
έχει ενσωματώσει μεγάλους πίρους που είναι όμως ανταλλάξιμοι αν ποτέ κουνήσουν. Η εφεύρεση του Λάστρα παρακάμπτει το πρόβλημα με έξυπνο τρόπο.