Αγαπητέ Νικήτα, καλημέρα! Εύχομαι το μήνυμά μου να σε βρίσκει καλά! Κατ’αρχήν να πώ ότι μάλλον θα έπρεπε να σε έχουν προσλάβει ήδη πάρα πολλές εταιρίες στο σχεδιαστικό τους τμήμα. Εκτός από το φοβερό πλαγιόκαννο που σχεδίασες, όλα όσα έχεις πεί κατά καιρούς για αποστρογγυλεμένες βάσεις (π.χ. Aya No. 4/53) και μηχανισμούς που ξεπερνούν τις αγκυλώσεις του παρελθόντος (side-lock, boxlock etc.) καθώς και για πράγματα που ενσωματώνονται σε όπλα παραγωγής των τελευταίων χρόνων (Benelli Vinci, Benelli 828…ιδιαίτερα το τελευταίο!) έχουν βγεί αληθινά!!! Μάλλον για προφήτη θα έπρεπε να σε προσλάβουν! Πολύ διορατικός στα θέματα περί όπλων αλλά και σε πολλά άλλα , περιβαλλοντικά ή και πολιτικής φύσης! Θα ήθελα να σε παρακαλέσω μόνο να γράψετε κανά άρθρο και για τα σύγχρονα πλαγιόκαννα που υπάρχουν στη αγορά και αν γίνεται να μην επαναλαμβάνετε τα ίδια άρθρα με αυτά του παρελθόντος! Τυγχάνει να έχω ένα τεράστιο φάκελλο SKAG με αποκόμματα από πολλά άρθρα του ΕΘΝΟΣ-ΚΥΝΗΓΙ και βλέπω ότι υπάρχει μία επανάληψη σε πολλές από τις προηγούμενες παρουσιάσεις…( με πιό πρόσφατο αυτό για τα 28άρια!)
Με εκτίμηση και σεβασμό , Νταής Δημήτρης.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Με αφορμή το σχόλιο ας δούμε μερικά πράγματα.
Πρώτον, μου θυμίζει την προειδοποίηση της δασκάλας μου, δεσποσύνης Χρυσταλλένης Ζάρμπα, στην 4η δημοτικού: “πας μετά Χριστόν προφήτης, γάιδαρος”. Συνεπώς πρέπει να τονίσω ότι δεν είμαι προφήτης!
Η πρόβλεψη των αλλαγών ήταν εύκολη, και θα ήταν εξίσου εύκολη για κάθε έναν από τους χομπίστες που μελετούν σοβαρά το θέμα όπλο. Οι χομπίστες ενδιαφέρονται πραγματικά για το θέμα, ενώ οι επαγγελματίες είναι συχνά άσχετοι με το κυνήγι και την σκοποβολή. Μπορεί να ακούγεται παράδοξο, όμως πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι επαγγελματίες και πρωτοκλασάτοι τεχνίτες που κατασκευάζουν πανάκριβα όπλα δεν είναι κυνηγοί ούτε σκοπευτές. Αυτοί αρκούνται στην αναπαραγωγή παλιών προτύπων με ελάχιστες επεμβάσεις.
Το φαινόμενο το σχολίασε ο αξέχαστος Γκαφ Τόμας και το ονόμασε “πνευματική αδράνεια”.
Από τα παραδείγματα που δίνεις παραπάνω το Benelli 828 είναι το πιο ενδιαφέρον και αυτό διότι προσφέρει ένα πεδίο για σημαντικές αλλαγές και βελτιώσεις στο σουπερποζέ. Στην κρυστάλλινη μου σφαίρα βλέπω ένα σχήμα με την ενιαία βάση, με σιδηρόδρομο αντί για πίρους, όπως το Flodman, με το κλειδί και πυροδοτικό μηχανισμό από το Ljuitc, ίσως και βιδωτό καθρέφτη. Γιατί; Διότι προσφέρει κατασκευαστική ευκολία σε συνδυασμό με μεγάλη προσαρμοστικότητα αφου μπορεί να μετατραπεί από κυνηγετικό σε σκοπευτικό, και από λειόκαννο σε ραβδωτό, χωρίς εφαρμογές στο χέρι κλπ ενώ θα έχει και άμεσα ανταλλάξιμο κοντάκι και μηχανισμό.
Στο πλαγιόκαννο, το Chapuis ήδη δείχνει τον δρόμο. Εκτός από την μινιμαλιστική εξωτερική εμφάνιση, δείχνει και έναν τεχνολογικό μινιμαλισμό στην σχεδίαση και κατασκευή. Το Chapuis έχει ξεφύγει από την διαμάχη ολόκληρες ή μισές φωτιές επιλέγοντας έναν μηχανισμό στην πλάκα της σκανδάλης. Εχει επίσης καταργήσει τις βίδες, που είναι μεγάλο θέμα στην κατασκευή διότι απαιτούν μια εναλλαγή εργαλείων ενώ το κομμάτι είναι στην φρέζα (μηχάνημα κατεργασίας). Μια σύγκριση του σχήματος του Chapuis και του Baroque γερμανικού δίκαννου είναι αποκαλυπτική για την αλληλουχία κατεργασιών, άρα και το κόστος, που απαιτείται για την κατασκευή. Το αποτέλεσμα, και το δια ταύτα, είναι ότι η Chapuis μπορεί και προσφέρει ένα εξελιγμένο δίκαννο σε μια εξαιρετικά συμφέρουσα τιμή ενώ παράλληλα διατηρεί την “ατμόσφαιρα” του κλασσικού δίκαννου.
Για το Εθνος θα πρέπει να απευθυνθεί εκεί το σχόλιο. Εκεί δεν κάνω κουμάντο, απλά γράφω.