Ελατήρια σπιράλ με εσωτερικό οδηγό, η πιο σίγουρη λύση για μηχανισμούς που αφορούν την ασφάλεια, όπως το συρταρωτό κλειδί του δίκαννου.
Συχνά έχω γράψει για τα μειονεκτήματα του ελατηρίου τύπου V.
Το ελατήριο V κατασκευάζεται από επίπεδη ατσάλινη λάμα που πυρώνεται για να πάρει το χαρακτηριστικό σχήμα V. Στη συνέχεια η λάμα βυθίζεται σε λάδι και ψύχεται γρήγορα. Αυτή η διαδικασία σκληραίνει το ατσάλι και το κάνει εύθραυστο, σαν γυαλί. Για να γίνει εύκαμπτο, δηλαδή ελατήριο, πρέπει να θερμανθεί ξανά, σε θερμοκρασία χαμηλότερη από αυτή της σκλήρυνσης και να αφεθεί να έλθει σταδιακά σε θερμοκρασία περιβάλλοντος. Αν κάποιο από όλα αυτά τα στάδια δεν γίνει σωστά τότε το ελατήριο είτε θα κουράζεται εύκολα ή θα σπάσει εύκολα.
Επιπλέον υπάρχει η πιθανότητα κάποιας αμυχής από το λιμάρισμα ή την λείανση να μείνει στην επιφάνεια του ελατηρίου. Η αμυχή δρα σαν φακός που εστιάζει τις δυνάμεις και το ελατήριο μπορεί να σπάσει σε αυτό το σημείο της αμυχής. Είναι το ίδιο φαινόμενο που βλέπουμε όταν κάνουμε μια κόψη σε ένα σύρμα και μετά το λυγίσουμε πέρα δόθε αρκετές φορές. Το σύρμα σπάει στο κόψιμο που εστιάζει τις δυνάμεις.
Και αν τα παραπάνω δεν είναι αρκετά, να προσθέσω ότι το ελατήριο V πρέπει να εφαρμοστεί ώστε οι άκρες να κάνουν την δέουσα επαφή με τα τμήματα που ενεργοποιούν, πχ σφύρες, καθώς και τα σημεία έδρασης, όπως πχ την πλάκα της ολόκληρης φωτιάς.
Για να δείτε την διαδικασία της κατασκευής και εφαρμογής ενός νέου ελατηρίου V δείτε το βίντεο. Και καθώς το βλέπετε σκεφτείτε ότι δεν μας λένε πως και γιατί έσπασε το αρχικό ελατήριο.
Και εν κατακλείδι σκεφτείτε ότι ένα ελατήριο σπιράλ που δουλεύει με εσωτερικό οδηγό, δηλαδή πάνω σε ένα πίρο, θα λειτουργούσε ακόμη και σπασμένο και ίσως ο ιδιοκτήτης του όπλου να μην καταλάβανει ποτέ ότι είχε σπασμένο ελατήριο. Εχω ένα όπλο, ένα Westley Richards, με σπασμένο ελατήριο στον μοχλό ανοίγματος που λειτουργεί άψογα με την “βλάβη” εδώ και τριάντα χρόνια και ποιος ξέρει πόσα χρόνια πριν στα χέρια του προκατόχου του!