Ρωτά στην Καθημερινή της Κυριακής (29-8-10) ο καθηγητής Χρήστος Γιανναράς:
“Με ποια σκοπιμότητα και ποιο κίνητρο οι κυβερνήσεις ξοδεύουν απίστευτο χρήμα κρατικό για να υποδαυλίζουν το ενδιαφέρον των μαζών για το ποδόσφαιρο; Γιατί τα ποδοσφαιρικά γήπεδα έχουν διεθνείς προδιαγραφές πολυτελούς κατασκευής και τα κρατικά νοσοκομεία τριτοκοσμικές; Ενδιαφέρει τους πολιτικούς η “ψυχαγωγία” των πολιτών περισσότερο από την περίθαλψη τους;”
Σημειώστε εδώ και την πρόσφατη πρόσληψη, (διορισμό;) του πρώην ηγέτη του ΣΥΝ, Νίκου Κωσταντόπουλου στον Παναθηναϊκό που δείχνει την διασύνδεση ποδοσφαίρου και πολιτικής από μιαν ιδιάζουσα οπτική γωνία.
Ο αρθρογράφος εστιάζει την προσοχή του στο οικονομικό κόστος. Υπάρχει όμως και το περιβαλλοντικό κόστος της μετακίνησης παικτών με αεροπλάνα κάθε εβδομάδα, των οπαδών με αυτοκίνητα, της ρύπανσης και του περιβόητου ίχνους Διοξειδίου του Ανθρακα που πρέπει να είναι πελώριο στο ποδόσφαιρο.
Ομως οι φίλτατοι οικολόγοι και η υπουργός περιβάλλοντος κάνουν μώκο για την περιβαλλοντική επίπτωση του ποδοσφαίρου. Κανείς δεν έχει τα κότσια να υποστεί την καταψήφιση από εκατομμύρια ποδοσφαιρόφιλους.
Είναι βαριά η οικολογία του τσολιά, έτσι δεν είναι κύριοι και κυρίες;