Τρεις μέρες μετά την ληστεία με διπλό τραυματισμό στο κέντρο της Αθήνας, ληστεία στην οποία χρησιμοποιήθηκαν ΔΥΟ ΚΑΛΑΣΝΙΚΟΦ πολυβόλα, αναρτήθηκε το νομοσχέδιο για τα όπλα στην ιστοσελίδα της κυβέρνησης- www.opengov.gr.
Και ενώ τα Καλάσνικοβ δίνουν και παίρνουν στην Ελλάδα, δείχνοντας ότι το πρόβλημα του ένοπλου εγκλήματος είναι έντονο και χρειάζεται ουσιαστικά μέτρα, το νομοσχέδιο ασχολείται με τα πιστόλια κρότου, τις σφενδόνες, την απαγόρευση κατασκευής όπλων στην Ελλάδα και την σήμανση των όπλων.
Δεν είναι όμως μόνο οι ελληνικές αρχές που φταίνε. Κάποιοι παχυλά αμειβόμενοι Ευρωβουλευτές από τις βόρειες χώρες έβαλαν σκοπό την αυστηροποίηση της “ιχνηλάτησης” των όπλων μέσα από την δήθεν καλύτερη σήμανση τους. Για αυτό συνέταξαν μιαν Οδηγία που λέει:
Τα όπλα πρέπει να φέρουν σφραγίδα με αύξοντα αριθμό, όνομα κατασκευαστή, χώρα προέλευσης, σφραγίδες δοκιμής, χρονολογία κατασκευής! Ω τι πρωτοτυπία. Ω τι θαύμα πρόληψης του εγκλήματος!
Κανείς δεν βρέθηκε να τονίσει σε αυτούς τους Ευρωχαραμοφάηδες ότι ΟΛΑ ΑΥΤΑ που γράφουν στην Ντιρεκτίβα τους σφραγίζονται στα όπλα εδώ και ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ! ΟΛΑ!
Επίσης η Ντιρεκτίβα ζητά οι σφραγίδες να τοποθετούνται σε καίριο σημείο του όπλου το οποίο αυτό τμήμα θα καθιστά το όπλο αδρανές αν αφαιρεθεί. Η μετάφραση στα ελληνικά αποδίδεται στο κείμενο του νομοσχεδίου λανθασμένα και έτσι γράφεται επί λέξη:
“Η ΣΗΜΑΝΣΗ αυτή πρέπει να εμφανίζεται σε ουσιώδες τμήμα του πυροβόλου όπλου, ώστε η καταστροφή ΤΗΣ να καθιστά το όπλο άχρηστο.”
Ιδού το αγγλικό κείμενο της Οδηγίας της ΕΕ: “The marking shall be affixed to an essential component of the firearm, the destruction of which would render the firearm unusable.”
Χαράμι πήγαν τα φρονιστήρια αγγλικών!
Αν περάσει ως έχει ο νόμος θα γίνουμε διεθνώς ρεζίλι. Για να δούμε αν το πιάσει κανείς το λάθος.
Ενώ η αγορά μας βρίθει από φτηνά τούρκικα λειόκαννα και αεροβόλα εμείς επιμένουμε στην άνευ λόγου γραφειοκρατική επιβάρυνση της όποιας εγχώριας βιομηχανίας έχει απομείνει. Για την συναρμολόγηση, κατασκευή και εξαγωγή σκοπευτικών και κυνηγετικών όπλων, ακόμη και αεροβόλων, χρειάζονται άδειες από τέσσερα υπουργεία (Δημοσίας Τάξεως, Βιομηχανίας, Περιβάλλοντος, Εθνικής Αμυνας). Και μάλιστα αυτή η γραφειοκρατεία ισχύει και για αεροβόλα.
Πρόσφατα έγινε μια αίτηση στο υπουργείο Βιομηχανίας, ή όπως αλλιώς λέγεται τώρα, για άδεια ίδρυσης εργαστηρίου επισκευής αεροβόλων με εργαλεία χειρός, χωρίς δηλαδή να υπάρχει ούτε ένα δράπανο μέσα. Ζητήθηκε μελέτη μηχανολόγου που κοστίζει γύρω στις 10 000 Ευρώ. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί μας λείπουν οι επεδνύσεις και γιατί οι Τούρκοι έχουν ρυθμό ανάπτυξης 10 τοις εκατό και εμείς μείον 4!
Μέσα σε αυτό το σκηνικό κάποιος από του υπουργείο έδωσε συνέντευξη στο ραδιόφωνο σήμερα, 7 Οκτωβρίου, και είπε ότι οι σφενδόνες είναι “φονικά όπλα” και για αυτό θα απαγορευθούν. Δεν χρειάζεται σχόλιο.
Μέσα στο ίδιο σκηνικό βρέθηκε χρόνος για να περάσουν ΟΛΑ τα όπλα κρότου σε καθεστώς αδείας. Η ευρωπαϊκή Ντιρεκτίβα ζήτησε να περιοριστούν μόνο τα όπλα κρότου που δύνανται να μετατραπούν και να ρίχνουν βλήμα. Εμείς κρίναμε ότι όλα τα όπλα κρότου μπορούν να το κάνουν αυτό ενώ όσοι έχουν ελάχιστη τεχνική γνώση ξέρουν ότι δεν είναι έτσι το πράγμα- υπάρχουν όπλα κρότου που δεν μπορούν να ρίξουν βλήμα ότι και να κάνεις απλά διότι δεν έχουν κάννη, ο κρότος βγαίνει από οπές στο πλάι.
Είναι ευνόητο ότι πολλοί αστυφύλακες θα καταπιαστούν με την αδειοδότηση όπλων κρότου, τόσο σε εμπόρους όσο και σε ιδιώτες. Με ποιό ώφελος από την άποψη μείωσης της ένοπλης εγκληματικότητας; Πόσα μετασκευασμένα όπλα κρότου χρησιμοποιήθηκαν σε εγκλήματα πέρυσι και πόσα λαθραία Καλάσνικοβ και πιστόλια Ράντομ από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες; Η απάντηση είναι γνωστή και δείχνει την συνολική νάρκη στην οποία πέφτουμε σαν κοινωνία. Είναι σαφές ότι πολύ περισσότερο θα ωφελούσε η εστίαση στο πρόβλημα της λαθραίας εισαγωγής αληθινών όπλων παρά στα όπλα κρότου και τις σφενδόνες και μάλιστα σε βαθμό που δεν το ζητά ούτε αυτή η άχρηστη Ντιρεκτίβα.
Σε μια χώρα όπου ο μισός πληθυσμός πάει στρατό και μαθαίνει την χρήση όπλων πολύ πιο φονικών από τα λιανοτούφεκα, είναι αστεία η τόση ένταση και κατανάλωση ενέργειας για όπλα κρότου και σφενδόνες. Η οπλοφοβία και οι συνέπειες της δίνουν την εντύπωση ότι κάτι γίνεται για την καταπολέμηση του εγκλήματος, ενώ στην πραγματικότητα το πρόβλημα διογκούται διότι οι πόροι, σε μορφή αστυνομικών εργατωρών, ξοδεύονται σε άχρηστα διακοσμητικά πράγματα.
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗΣ
Το παρακάτω κείμενο στάλθηκε από εμένα στις 5 Οκτωβρίου στην ιστοσελίδα του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως. Το σχόλιο τώρα δεν υπάρχει, άγνωστο γιατί.
“Η παρακάτω διάταξη είναι τεχνικά αδύνατη:
«3Α. Η κατασκευή ή η συναρμολόγηση πυροβόλων όπλων ή μερών τους, επιτρέπεται εφόσον φέρουν σήμανση στην οποία να περιλαμβάνεται το όνομα του κατασκευαστή, η χώρα ή ο τόπος κατασκευής, ο αριθμός σειράς και το έτος κατασκευής (εάν δεν αποτελεί μέρος του αριθμού σειράς). Η σήμανση αυτή πρέπει να εμφανίζεται σε ουσιώδες τμήμα του πυροβόλου όπλου, ώστε η καταστροφή της να καθιστά το όπλο άχρηστο.»΄
Είναι τεχνικά αδύνατη η σήμανση με τρόπο ώστε η διαγραφή της να καθιστά το όπλο άχρηστο. Ο αριθμός εντυπώνεται στο ατσάλι η άλλο υλικό με σφραγίδα. Η διαγραφή της σφραγίδας δεν μπορεί να καταστήσει το όπλο συνολικά αδρανές, τουλάχιστον όχι στα όπλα όπως αυτά κατασκευάζονται σήμερα.
Επίσης οι περιορισμοί στην κατασκευή, συναρμολόγηση και εξαγωγή (πολλαπλές εγκρίσεις και συναρμοδιότητες υπουργών) καθιστούν την κατασκευή, συναρμολόγηση και εξαγωγή σκοπευτικών και κυνηγετικών όπλων στην Ελλάδα ουσιαστικά αδύνατη.
Η ουσιαστική απαγόρευση της κατασκευής δίνει ένα σημαντικό εμπορικό πλεονέκτημα σε γειτονικές χώρες που παράγουν και εξάγουν κυνηγετικά και σκοπευτικά όπλα στην Ελλάδα (Τουρκία, Ιταλία, Ιτσπανία κλπ) ενώ ακυρώνει κάθε προσπάθεια ή ακόμη και σκέψη Ελλήνων κατασκευαστών για συμμετοχή στο διεθνές εμπόριο κυνηγετικών και σκοπευτικών όπλων. Προφανώς πρόκειται για αβλεψία και όχι για εσκεμμένη υποβοήθηση των εμπόρων και κατασκευαστών άλλων χωρών.
Η συνεχιζόμενη απαγόρευση της κατοχής διοπτρών δεν καταφέρνει τίποτε το ουσιαστικό στην καταπολέμηση της εγκληματικότητας ενώ κατασπαταλεί πολύτιμο αστυνομικό χρόνο που μπορεί να αφιερωθεί σε πιο παραγωγικούς σκοπούς. Οι διόπτρες είναι, εκτός από σκοπευτικό βοήθημα, και σύστημα ασφαλείας που μειώνει τα ατυχήματα σε κυνήγια τριχωτών θηραμάτων, όπως αυτό του αγριόχοιρου, και για αυτό σε μερικά ευνομούμενα κράτη επιβάλλεται η χρήση τους (πχ Ελβετία) ενώ σε άλλα (Βρετανία) ενθαρρύνεται η χρήση τους σε κυνήγι τριχωτών θηραμάτων.
Νικήτας Κυπρίδημος
Αθήνα
5 Οκτωβρίου 2010”