Είναι γνωστή η αντίθεση μου στον ιδιάζοντα ελληνικό θεσμο των “δασικών εκτάσεων” που θεωρώ ένα είδος κλοπής ιδιωτικής περιουσίας χωρίς κοινωνική δικαιολογία.
Φέτος διάβασα σε περισσότερα από ένα ξένα έγκυρα έντυπα και ιστοσελίδες ότι αναμένεται απότομη και μεγάλη άνοδος στις διεθνείς τιμές τροφίμων. Οι ειδικοί προβλέπουν ότι η άνοδος βιοτικού επιπέδου στην Κίνα, σε συνδυασμό με την εξάπλωση των βιοκαυσίμων, θα ανεβάσουν τις τιμές. Μερικοί βάζουν και την υπερθέρμανση του πλανήτη στο μείγμα, αποδίδοντας την άνοδο σε μείωση παραγωγής σε μερικά μέρη.
Αν οι προβλέψεις υλοποιηθούν και οι τιμές ανέβουν τότε θα ξαναγίνει βιώσιμη και ίσως κερδοφόρα η καλλιέργεια περιοχών της Ελλάδας που εγκαταλείφθηκαν πριν τριάντα χρόνια. Στην Ελλάδα του 1970 ήταν κοινή η καλλιέργεια σιτηρών σε σημεία που σήμερα είναι λογγωμένα και πολλά έχουν χαρακτηριστεί “δασικές εκτάσεις”. Και τότε τι κάνουμε;
Η απόπειρα του νόμιμου ιδιοκτήτη να καλλιεργήσει εκτάσεις που χαρακτηρίστικαν “δασικές” επισύρει πρόστιμα και μηνύσεις. Πως όμως θα σταματήσει το πάνσοφο κράτος την καλλιέργεια όταν η ανεργεία πλησιάζει το 20 τοις εκατό και η καλλιέργεια είναι μια εναλλακτική λύση επιβίωσης για πολλούς ιδιοκτήτες; Η περίπτωση δείχνει την κομική διάσταση του θεσμού των “δασικών εκτάσεων”.