“Ο αφοπλισμός του πληθυσμού στην Κρήτη” με ευρείας κλίμακας επιχείρηση “ανακατάληψης” προτάθηκε από τον κύριο Θεόδωρο Πάγκαλο σε εκπομπή του Βήμα 99,5 τις προάλλες.
Εγιναν και σχόλια που ήταν προσβλητικά για τους αγώνες των Κρητικών, και ειδικά για τους αγώνες που περιγράφουν οι Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί στρατιωτικοί που πολέμησαν δίπλα στους Κρητικούς στη Μάχη της Κρήτης. Ας μείνουμε όμως στην εμμονή για “αφοπλισμό του πληθυσμού”.
Μόνο πολιτικοί που δεν εμπιστεύονται τους πολίτες τους επιμένουν στον αφοπλισμό. Σε μια χώρα που ορίζει ως πηγή όλων των εξουσιών την “λαϊκή κυριαρχία” και την θεσμοθετεί στον βασικό της καταστατικό χάρτη, ενώ επιβάλλει στρατιωτική θητεία στον μισό πληθυσμό, δεν πρέπει να φοβάσαι τους ένοπλους και αποδεδειγμένα φιλειρηνικούς πολίτες. Η Κρήτη έχει λιγότερη ποσοστιαία εγκληματικότητα κατά ζωής από ότι η αστυνομοκρατούμενη Αττική, και αυτό το στοιχείο από μόνο του έπρεπε να λέει πολλά σε έναν πολιτικό.
Λίγο πιο πέρα από την Κρήτη, στην γενέτειρα μου την Κύπρο, η οπλοκατοχή από πολίτες είναι επιβεβλημένη. Κάθε έφεδρος έχει το G3 και πυρομαχικά σπίτι του, και αυτό ισχύει για δεκαετίες μέχρι την οριστική έξοδο του από την εφεδρεία. Και παρά την ευρύτατη οπλοκατοχή δεν σημειώθηκε έγκλημα με G3 στην Κύπρο. Σε σπίτι ανηψιού μου που έχει τρεις γιους και ο ίδιος είναι σε ηλικία εφεδρείας υπάρχουν τέσσερα G3 και θα υπάρχουν για πολλά χρόνια. Παραδόξως η συντριπτική πλειονότητα ένοπλων εγκλημάτων στην Κύπρο γίνεται με πιστόλια, είδος παντελώς απαγορευμένο στο νησί από το 1878!
“Ναι αλλά στην Κύπρο υπάρχει τουρκική κατοχή, ενώ αλλού…” είναι ένα κοινό επιχείρημα. Δηλαδή η οπλοκατοχή δικαιολογείται μόνο αφού μπει ο εχθρός στο σπίτι τους! Αν δεν κατανοούν τον κίνδυνο που ελλοχεύει στο Αιγαίο, και είναι πολύ μεγαλύτερος σε κλίμακα από ότι στην Κύπρο, αυτοί που ξεστομίζουν το επιχείρημα καλά θα κάνουν να παρατήσουν τα κοινά και να ιδιωτεύσουν.
Η μετατροπή των παράνομων σε νόμιμα όπλα στην Κρήτη είναι μια απλή διοικητική πράξη. Αν ήθελαν μπορούν να το κάνουν, αλλά δεν θέλουν να το κάνουν, και εκεί είναι το ζουμί. Η παρανομία έχει κέρδος.
Οσο για το σχόλιο περί ευρείας επιχείρησης “ανακατάληψης” αυτό οδηγεί κατευθείαν στην συχνή δήλωση χουντικών αξιωματικών, πριν το 1974, εκείνο το αξέχαστο “θα την πάρουμε την Κύπρο”. Να την πάρουν από ποιόν και να την δώσουν σε ποιόν όταν το νησί ήταν ήδη σε ελληνική (αλλά όχι ελλαδίτικη) κυριαρχία! Και είδαμε που κατέληξε εκείνη η εμμονή.