Μόλις γυρίσαμε από την Κύπρο. Συμπτωματικά η παραμονή μας συνέπεσε με την 40η επέτειο του πραξικοπήματος και της εισβολής, ενώ πριν λίγες ημέρες βγήκε και μια άλλη είδηση, για την πώληση των περιβόητων τσέχικων όπλων. Η υπόθεση έχει πολυεπίπεδο ενδιαφέρον.
Η είδηση βγήκε πρόσφατα (Ιούνιος 2014) στις κυπριακές εφημερίδες: η Κυπριακή Δημοκρατία θα κηρύξει ανοικτή δημοπρασία για 1000 ολοκαίνουργα τσέχικα τουφέκια Vz58, ένα εκατομμύριο σφαίρες για τα ίδια τουφέκια, και πλήρη σειρά παρελκομένων και ανταλλακτικών.
Σημειώστε την κατάσταση των όπλων: καινούργια, αχρησιμοποίητα, στα εργοστασιακά κουτιά. Πρόκειται για όπλα που έφτασαν στην Κύπρο την άνοιξη του 1974 με σκοπό να εξοπλίσουν πολίτες για αντίσταση στο χουντοπραξικόπημα. Ουδέποτε δόθηκαν τα όπλα σε πολίτες. Ούτε δόθηκαν τα όπλα αυτά σε στρατιώτες κατά την εισβολή. Τα όπλα παρέμειναν στα κουτιά τους σε μια αποθήκη, μέχρι τώρα που προορίζονται για πώληση.
Δείτε εδώ ένα σύντομο τεστ του VZ58
Και έτσι οι Εθνοφρουροί αντιμετώπισαν τους Τούρκους οπλισμένοι με ένα κοκτέηλ μεταχειρισμένων όπλων απο τον Α’ και Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Και δεν ήταν μόνο αυτό. Συχνά στην ίδια διμοιρία συνυπήρχαν όπλα αλλοπρόσαλλων διαμετρημάτων- λοχίας με υποπολυβόλο Στεν 9 χιλιοστών, οπλίτες με τουφέκια Ενφιλντ 303, πολυβολητής με BAR 30-06. Ηταν σχεδόν αδύνατος ο ανεφοδιασμός μονάδων που είχαν τέτοια σαλάτα αρχαίων όπλων.
Εδώ θα δείτε το Ενφιλντ και θα μπορέσετε να το συγκρίνετε με το VZ58.
Αρκεί μια ματιά σε φωτογραφίες Εθνοφρουρών κραδαινόντων αυτά τα κειμήλια, ντυμένοι με αγγλικά κράνη του 1914, αγγλικές γκαίτες και αμερικανόβγαλτες στολές αγγαρίας, για να κατανοήσει κανείς ότι αυτός ο στρατός δεν οργανώθηκε για πόλεμο. Και όμως, για κάτι οργανώθηκε, και αυτοί που τον οργάνωσαν ήταν απόφοιτοι σχολών πολέμου και ευδοκίμως υπηρετήσαντες σε στρατιωτικές αποστολές, βετεράνοι του Β’ Παγκοσμίου, του Εμφυλίου, της Κορέας, με συμμετοχές σε επιτελεία και διάφορα άλλα που δείχνουν ότι ήξεραν τι έπρεπε να γίνει. Δεν το έκαναν, και ήξεραν γιατί δεν το έκαναν. Η άμυνα του νησιού στήθηκε πάνω σε σαθρά θεμέλια. Είναι γεγονός ότι από όλες τις δυνάμεις που συμμετείχαν στις συγκρούσεις του 1974 η Εθνοφρουρά ήταν η πιο κακά οπλισμένη, αν και είχε την αντικειμενικά πιο σοβαρή αποστολή, την άμυνα πάτριου εδάφους.
Αυτοί οι ουσιαστικά άοπλοι στρατιώτες στάλθηκαν να αντιμετωπίσουν Τούρκους οπλισμένους μέχρι τον τελευταίο με αυτόματα FN, με άρτιο ανεφοδιασμό και πλήρη ναυτική και αεροπορική υποστήριξη συν 300 άρματα που έφτασαν στο νησί από 1η έως 14η Αυγούστου του 1974. Είναι δυνατόν να υπήρχε εκπαιδευμένος αξιωματικός που δεν κατανοούσε το προφανές, ότι δεν μπορούσε να αναμετρηθεί ένας οπλίτης που ρίχνει 20 βολές το λεπτό με έναν που ρίχνει 20 το δευτερόλεπτο! Οσο και αν υπερέχει σε ποιότητα και ηθικό, θα χάσει απλά λόγω του νόμου των πιθανοτήτων.
Καλά οι άλλοι, οι λίγοι Κύπριοι με στρατιωτική κατάρτιση δεν κατάλαβαν τι γινόταν και να σημάνουν συναγερμό; Κανείς δεν είπε κουβέντα για την προφανέστατη έλλειψη οπλισμού, ίσως για να μην πέσει το ηθικό, ή να μη μάθει ο εχθρός και άλλα ανόητα. Ο εχθρός βέβαια ήξερε πιο καλά από εμάς τι είχαμε και τι δεν είχαμε.
Επανέρχομαι, για μια ακόμη φορά σε γραπτό μου, στο “εσωτερικό μάτι” όπως το αποκαλούν οι επικοινωνιολόγοι. Αν και αφορά πρωτίστως την διαφήμιση έχει εφαρμογή και σε άλλα πεδία της ζωής. Από πιτσιρικάς έβλεπα φωτογραφίες και ειδήσεις, τις παραστάσεις από φυλάκια και περιπολίες, και αναρωτιόμουν γιατί η Εθνική Φρουρά ήταν πάντα κακόμοιρα οπλισμένη. Το εσωτερικό μου μάτι, το μάτι του οπλόφιλου, διέκρινε τον απαράδεκτο οπλισμό και αναρωτιόμουν γιατί. Η ωριμότητα επιτρέπει κάποια συμπεράσματα από τις παρατηρήσεις και τα γεγονότα που έγιναν στο μεταξύ.
Κανείς δεν ήθελε μια Εθνοφρουρά πραγματικά ισχυρή και ικανή να αποτρέψει μιαν εισβολή. Δηλαδή μιαν Εθνοφρουρά που θα ήταν η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη στο νησί. Προφανώς δεν το ήθελαν οι Τούρκοι ούτε και οι Αγγλοι. Ομως δεν το θέλαμε ούτε εμείς, Ελλαδίτες και Κύπριοι, ο καθένας για τους λόγους του. Κανείς δεν ήθελε μιαν Εθνική Φρουρά που θα ήταν πιο ικανή από την ΕΛΔΥΚ ή την Κυπριακή Αστυνομία και τα Εφεδρικό Σώμα. Κανένας δεν ήθελε να δει την Εθνοφρουρά κυρίαρχη δύναμη, ή τουλάχιστον πιο δυνατή από την δική του δύναμη.
Και όταν έγινε το κακό χιλιάδες ουσιαστικά άοπλοι Εθνοφρουροί στάλθηκαν στο θάνατο, χάθηκε το καλύτερο κομμάτι της Κύπρου και 200 000 άνθρωποι έχασαν τις ρίζες τους. Αυτό ήταν το τίμημα της έλλειψης εθνικού σχεδιασμού.
Και το ερώτημα είναι αν μάθαμε το μάθημα μας. Η απάντηση αφήνεται στο δικό σας “εσωτερικό μάτι”. Διακρίνετε εσείς αν η Εθνική Φρουρά έχει τα τελειότερα αμυντικά συστήματα στην ανατολική Μεσόγειο, αν η εκπαίδευση της είναι αυτή που χρειάζεται για να φέρει εις πέρας το έργο της. Αφήστε το εσωτερικό σας μάτι να κρίνει και από εκεί συμπεράνετε αν έχουμε τώρα εθνικό σχεδιασμό.