Επισκέπτες στις σελίδες της Οπλογνωσίας ρωτούν γιατί δεν κατασκευάζουμε κυνηγετικά και σκοπευτικά όπλα στην Ελλάδα, όταν μάλιστα είχαμε τέτοια κατασκευή κατά την δεκαετία του 1950, πολύ πριν τους γείτονες μας Τούρκους.
Ο λόγος είναι απλός: Γραφειοκρατεία!
Οι αρμόδιοι στην Ελλάδα αρέσκονται στην αυταπάτη. Οι αρμόδιοι νομίζουν ότι οι περίπλοκες γραφειοκρατικές διαδικασίες είναι μέθοδος ελέγχου. Πρόκειται για γελοία άποψη που από μόνη της αποδεικνύει την αναποτελεσματικότητα της. Για σκεφτείτει την ουσία του πράγματος όταν μια κρατική υπηρεσία καλεί έναν πολίτη να βρει και να προσκομίσει χαρτιά, συχνά επίσημα βεβαιωμένα ως προς την γνησιότητα τους, από άλλη κρατική υπξηρεσία. Η διαδικασία από μόνη της βεβαιώνει ότι το κράτος δεν είναι ενιαίο, αλλά είναι μια κατακερματισμένη δομή τα μέρη της οποίας δρουν ασυντόνιστα και αποσπασματικά χωρίς κεντρική διοίκηση και έλεγχο..
Ετσι, όταν πρόκειται για άδεια κατασκευής όπλων απαιτούνται πολλές άδειες από διάφορες υπηρεσίες και η διαδικασία σκοτώνει κάθε διάθεση για δημιουργία. Το γεγονός ότι αυτά τα αντικίνητρα δεν υπήρχαν το 1950 αλλά υπάρχουν και εντείνονται το 2009 έπρεπε να θέσει σε συναγερμό τους 300 εθνικούς εκπροσώπους. Ομως για αυτό το πρόβλημα δεν έχει κατατεθεί ούτε ΜΙΑ επερώτηση στη βουλή. Αυτό εξηγεί τα πάντα.
Το αποτέλεσμα: γίναμε μια χώρα παροχής υπηρεσιών όπου εισάγουμε σχεδόν τα πάντα, από λεμόνια μέχρι φρεγάτες.