Η διαφωνία για το κυνήγι άρχισε στην Ελλάδα στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Η εμφάνιση ενός βιβλίου, γραμμένο από αρχιτέκτονα μηχανικό στην Ελλάδα της οικοδομικής αναρχίας, εκδοθέν από οίκο που ανήκε σε σημαίνοντα πολιτικό της εποχής εκείνης, ήταν η αρχή.
Το κυνήγι μετατράπηκε σε δοκιμασία για την ελληνική κοινωνία. Δοκιμασία σε πολλά επίπεδα, και δυστυχώς η χώρα απέτυχε σε όλα.
Τα μέσα ενημέρωσης αρκέστηκαν στην εκμετάλλευση μιας κόντρας μεταξύ ομάδων πολιτών, ή στην καλύτερη περίπτωση στην επανάληψη “καταγγελιών”. Κανένας δημοσιογράφος δεν προχώρησε στην αξιολόγηση των παρουσιαζομένων θέσεων. Κανένας δεν πήρε το κομπιουτεράκι του για να διαιρέσει τα 5 δισεκατομμύρια θηράματα που έλεγε η αντικυνηγετική κομπανία ότι σκοτώνονται ετησίως, δια των 350 000 κυνηγών και να δει ότι είναι αδύνατο η ετήσια κάρπωση να είναι 14285 θηράματα ανά κυνηγό, και αυτό σε μια χώρα με ετήσια κατανάλωση μόλις 10 εκατομμυρίων φυσιγγίων. Οι δημοσιογράφοι πρόδωσαν την αλήθεια που υποτίθεται ότι υπηρετούσαν και ακόμα ηχεί στα αυτιά μου η δήλωση πολύ γνωστού δημοσιογράφου “παιδιά, μην κουράζεστε, το κυνήγι δεν πουλάει”.
Οι πολιτικοί που είχαν καθήκον να ρυθμίσουν θέματα, να δημουργήουν πολιτικές, να κυβερνήσουν τη χώρα, αρκέστηκαν στον ρόλο του διαιτητή μεταξύ αντιμαχόμενων ομάδων. Δεν είχαν, και δεν φρόντισαν ποτέ να αποκτήσουν γνώση και πολιτική επί του θέματος. Αξέχαστη η παρόλα του υφυπουργού Βασιλακάκη ότι οι αντί του ζητούσαν κατάργηση του Φεβρουαρίου αλλά αυτός κατάφερε να τους ικανοποιήσει με την θυσία των δέκα ημερών του Μάρτη!
Δικαστές που δεν δίσταζαν να καταδικάσουν, ορθώς, όποιον ασκεί ιατρική χωρίς δίπλωμα, έδωσαν αναγνώριση και νομοθετική δύναμη σε αυτόκλητους οικολόγους! Ατομα χωρίς καμία επιστημονική οικολογική κατάρτιση, ομάδες χωρίς ένα τουλάχιστον επιστήμονα μέλος, πήραν με δικαστική απόφαση θέση ως επιβεβλημένοι σύμβουλοι του υπουργού Γεωργίας.
Οταν οργανώσεις που έχουν ως δηλωμένο σκοπό την ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ και όχι την ΡΥΘΜΙΣΗ του κυνηγίου, αποκτούν τέτοια προνόμια τότε παραβιάζεται η θεμελιώδης αρχή δικαίου ότι κανείς δεν μπορει να είναι δικαστής σε δική του υπόθεση. Αυτό έγινε στην Ελλάδα. Ηταν μια πρώιμη ένδειξη της αποτυχίας της Δικαιοσύνης.
Εκπαιδευτικοί που ήθελαν να δείξουν οικολογική συνείδηση, αφού είχε πια ξεφτίσει η αριστερή τοιαύτη μετά το 1989 και την πτώση του τείχους, άνοιξαν τα σχολεία στην προπαγάνδα αυτόκλητων οικολόγων. Δεν κράτησαν ούτε το πρόσχημα της παρουσίασης, για τους τύπους έστω, της αντίθετης άποψης, της επιστημονικής και όχι της ριζοσπαστικής οικολογίας. Η βασική αρχή της μόρφωσης, δηλαδή της ελεύθερης κρίσης μεταξύ διαφορετικών θέσεων, αγνοήθηκε και θεμελιώθηκε η τακτική της διδασκαλίας απόψεων αντί θέσεων. Ο πολίτης, που μορφώθηκε σε αυτό το σύστημα, σήμερα δεν μπορεί να διακρίνει το ένα από το άλλο και έτσι μπλέκει την ζωοφιλία με την οικολογία όπως παλαιότερα έλεγαν για τα σώβρακα και τις γραβάτες. Η ελληνική δημόσια συζήτηση για την οικολογία κατάντησε οπερέττα.
Η επιστημονική κοινότητα ενέδωσε στον εκβιασμό και την διαπόμπευση από συμμορίες οικολόγων και συμπαθούντων οικολογικών συντακτών και έκανε μόκο.
Ακόμη και σε περιπτώσεις τρανταχτής εξαπάτησης του κοινού από οικολογικές ομάδες και ΜΚΟ, οι επιστήμονες προτίμησαν την σιωπή. Ναι μερικοί είχαν πάθει σοβαρά στραπάτσα στα χέρια της οικοσυμμορίας, αλλά αυτό δεν μειώνει την ζημιά από την φυγομαχία τους. Τρανή εξαίρεση ο αείμνηστος καθηγητής Μάργαρης που αγανάκτισε όταν είδε δικαστές να το παίζουν βιολόγοι.
Οταν το δικαστήριο επέμενε ότι απαιτούνται μελέτες όλων των μη θηρηευσίμων ειδών ως προϋπόθεση για την άσκηση θήρας, ΚΑΝΕΙΣ επιστήμονας δεν φώναξε το προφανές: τέτοια μελέτη είναι επιστημονικά ΑΔΥΝΑΤΗ. Οπως είναι αδύνατη η μελέτη κάθε φυτού πριν την άσκηση της βοσκής και κάθε ψαριού πριν επιτραπεί η αλιεία μερικών ειδών. Ετσι κατατροπώθηκε, με δικαστική βούλα, και επιστημονική σιωπή, η επιστημονική μέθοδος στην Ελλάδα.
Η εκκλησία είδε την άνοδο της “οικολογικής συνείδησης” και θέλησε να προβάλει οικολογικό προφίλ χωρίς να αναρωτηθεί ποιοι ήταν και τι ακριβώς πρέσβευαν οι αυτόκλητοι οικολόγοι. Είδαμε κληρικούς να περηφανεύονται για την οικολογική τους συνείδηση όταν δίπλα τους στέκονταν άτομα που πιστεύουν στην εθελοντική εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους.
Σε κάθε περίπτωση, η χώρα έδειξε την ανεπάρκεια ατόμων και θεσμών. Ναι, το θέμα, το κυνήγι, ήταν δευτεροκλασάτο, ένα χόμπυ. Αλλά η δοκιμασία στα μικρά συχνά προδικάζει τι θα γίνει στα μεγάλα. Δυστυχώς έτσι και έγινε. Χωρίς λογική, χωρίς επιστημονική διάθεση, χωρίς δημοσιογραφική ανάλυση και ενημέρωση, χωρίς δικαστική αντικειμενικότητα, η κάθε λογής “άποψη” επικράτησε και η ιδεοληψία έγινε θεσμός. Εκείνα έφεραν αυτά που ζούμε τώρα.
Μερικοί δεν ενέδωσαν. Αισθάνομαι ευτυχής που ανήκω σε αυτούς.
Καλή Χρονιά και Καλή Ψήφο
Νικήτας