Σκοπευτές στο πεδίο Σπόρτινγκ του σκοπευτηρίου στο Μονάγρι.
Πολλά θέματα ανοίγουν όταν γράφει κανείς για σκοπευτήρια. Θα τα πιάσουμε ένα ένα.
Το Μονάγρι είναι ένα ημιορεινό χωριό, δεκαπέντε χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Λεμεσού, στους πρόποδες του Τροόδους. Εκεί ίδρυσε το σκοπευτήριο ο Φίλιππος Κωνσταντινίδης το 1999 και τα εγκαίνια έγιναν από τον τότε υπουργό Δημόσιας Τάξης της Κύπρου, τον Νίκο Κόσσιη.
Λίγα χρόνια αργότερα ακούσαμε τον Ελληνα υπουργό Δημόσιας Τάξης να εξηγεί στη Βουλή ότι είναι αδύνατον να γίνουν ιδιωτικά σκοπευτήρια στην Ελλάδα διότι εκεί θα γίνεται αγοραπωλησία όπλων! Λοιπόν, στο Μονάγρι ΔΕΝ γίνεται αγοραπωλησία όπλων παρά το γεγονός ότι ο Φίλιππος Κωνσταντινίδης είναι ο εισαγωγέας της Beretta στην Κύπρο. Ούτε φυσίγγια δεν πωλούνται στο σκοπευτήριο, τα φέρνει ο κάθε σκοπευτής από το σπίτι του.
Στο βάθος του πεδίου ασφαλείας βρίσκεται ένα μοναστήρι ωστόσο οι σχέσεις με το σκοπευτήριο είναι καλές.
Η είσοδος στο σκοπευτήριο είναι εντυπωσιακή. Ενα ασφαλτοστρωμένο πάρκινγκ χωρητικότητας δεκάδων αυτοκινήτων, πεντακάθαρο (προφανώς δεν στάζουν λάδια τα αυτοκίνητα στην Κύπρο) είναι το πρώτο σημείο επαφής. Ακριβώς δίπλα είναι η παιδική χαρά, μεγάλη όσο μια δημοτική παιδική χαρά στην Αθήνα, και απέναντι είναι το εντευκτήριο.
Μέσα στο εντευκτήριο υπάρχει μπαρ, χώρος μπιλιάρδου (για τους συνοδούς σκοπευτών που δεν θέλουν να πλήξουν), τζάκι για το χειμώνα, χώρος εστίασης και χώρος με τηλεόραση. Περνώντας μέσα από το εντευκτήριο φτάνεις στην πίσω αυλή με την πισίνα. Στους 40 βαθμούς που είχε το Σάββατο 8 Αυγούστου 2015 που πήγα στο Μονάγρι, η χρησιμότητα της πισίνας ήταν προφανής. Δεν φάνταζε καθόλου σαν περιττή πολυτέλεια.
Με το φόντο να εναλλάσσεται μεταξύ ουρανού και βουνού οι βολές στο Μονάγρι είναι δύσκολες.
Σε απόσταση μερικών δεκάδων μέτρων γύρω από το εντευκτήριο είναι τα πεδία του κινητού στόχου. Στο ένα, το πιο δημοφιλές αν κρίνω από την προσέλευση σκοπευτών, γινόταν επίσημη σκοποβολή σε Κόμπακτ Σπόρτινγκ. Μέτρησα περίπου είκοσι σκοπευτές να συμμετέχουν, και ήταν ακόμα νωρίς, γύρω στις 5 το απόγευμα. Μέσα στην ζέστη του κυπριακού καλοκαιριού οι περισσότεροι περίμεναν να δροσίσει λίγο πριν ανηφορίσουν από τη Λεμεσσό για το Μονάγρι.
Πιο κάτω έριχναν Τραπ ενώ στο παραδίπλα πεδίο κάποιοι δοκίμαζαν όπλα στον πίνακα.
Μιλήσαμε με σκοπευτές και το προσωπικό.
“Η παιδική χαρά έπαθε ζημιά από τον ανεμοστρόβιλο το χειμώνα, θα ξαναφτιαχτεί σύντομα” μου είπε η υπεύθυνη του εντευκτηρίου. Ρώτησα για τον παραδοσιακό φούρνο στην αυλή του εντευκτηρίου. “Είναι για το κλέφτικο, Σαββατοκύριακο το χειμώνα στην Κύπρο δεν μπορεί να περάσει χωρίς κλέφτικο” μου είπε.
Η πισίνα του σκοπευτηρίου είναι έτοιμη να δροσίσει σκοπευτές και επισκέπτες.
Αν και το Μονάγρι είναι δίπλα στη Λεμεσσό, μια πόλη 200 000 κατοίκων, δεν είναι το μοναδικό σκοπευτήριο. Στην άλλη μεριά, την δυτική, της Λεμεσσού υπάρχει ένα Ολυμπιακών προδιαγραφών σκοπευτήριο της Σκοπευτικής Ομοσπονδίας που σύντομα θα ανακαινιστεί και θα διαθέτει και αυτό όλες τις ανέσεις για σκοπευτές και τις συνοδείες τους. Πιο ανατολικά, στη Λάρνακα άνοιξε πρόσφατα το σκοπευτήριο της Κλαυδιάς, ενώ στη Λευκωσία λειτουργεί το κεντρικό σκοπευτήριο στα Λατσιά και ένα νέο στήθηκε στην Κοκκινοτριμυθιά (κοντά στα οικογενειακά μας, αλλά κατεχόμενα εδάφη). Υπάρχουν και άλλα μικρότερα σκοπευτήρια που εξυπηρετούν τους 45 000 Κύπριους, σε έναν πληθυσμό 800 000 που έχουν άδεια κατοχής λειόκαννου όπλου. Στην Αττική με τα 5 εκατομμύρια πληθυσμό είχαμε τρία σκοπευτήρια και καταφέραμε να κλείσουμε και τα τρία!
Ρώτησα για τις διαδικασίες έκδοσης άδειας οπλοκατοχής στην Κύπρο. Είναι σαφώς απλούστερες από ότι στην Ελλάδα. Οπως το έθεσε ένας σκοπευτής στο Μονάγρι: “θα ήταν τρέλα να μας αναγκάζουν να έχουμε το G3 και σφαίρες στο σπίτι και να μας ταλαιπωρούν για μια άδεια κατοχής λειόκαννου”. Ναι θα ήταν, αλλά τέτοιες τρέλες δεν είνα ανήκουστες στον ευρύτερο ελληνικό χώρο.
Το φουρνί για το οφτό κλέφτικο σηματοδοτεί ότι εδώ είναι Κύπρος.
Κάτι άλλο με ξάφνιασε στο Μονάγρι. Απέναντι από το πεδίο του Σπόρτινγκ, στα 400 μέτρα είναι ένα μοναστήρι. “Οι μοναχοί σας έχουν κάνει καμιά διαμαρτυρία;” ρώτησα. Με κοίταξαν παράξενα. “Οχι, συνεργαζόμαστε μαζί τους για την φύλαξη του χώρου και για όποια βοήθεια μπορούμε να προσφέρουμε.” μου είπαν. Προφανώς ο ήχος στην Κύπρο ταξιδεύει διαφορετικά στα 400 μέτρα ενώ στην Ελλάδα ενοχλεί τους γείτονες ακόμα και στα 1200. Ισως στην Κύπρο η οπλοφοβία να μην είναι ακόμα διαδεδομένη νόσος, ίσως να συμβαίνουν άλλα που εμείς εδώ δεν κατανοούμε όπως και εκείνοι δεν κατανοούν την ελλαδίτικη αντιοπλική ιδεοληψία.
Αλλωστε στην Κύπρο η διοίκηση γενικά λειτουργεί ακόμα με σκοπό την εξυπηρέτηση του πολίτη, και όχι την επιβολή κάποιας “αυστηροφανούς” στιβάδας νόμων και αποφάσεων. Για αυτό εκεί οι άδειες κυνηγίου βγαίνουν με μια απλή διαδικασία μέσω Διαδικτύου και εδώ έχουμε την φανφάρα της ρυθμιστικής που πέρασε ως δήθεν αποτέλεσμα ευρωπαϊκών διατάξεων.
Το άνετο ασφαλτοστρωμένο πάρινγκ του σκοπευτηρίου.
Η Κύπρος υπέστει ένα βαρύ πλήγμα στην οικονομία της με κούρεμα τραπεζικών λογαριασμών και ελέγχους κίνησης κεφαλαίων που κράτησαν δύο χρόνια. Φέτος η Κύπρος είχε τρία τρίμηνα με συνεχή άνοδο του ΑΕΠ της και ελπίζει το Νοέμβριο να βγει στις αγορές. Βλέποντας πως λειτουργούν τα μικρά θέματα εκεί, όπως πχ ένα σκοπευτήριο, γίνεται κατανοητό ότι η συνεργασία και η συμμετοχή όλων για να βγει ο τόπος από τα μεγάλα προβλήματα είναι πρακτική σε κάθε επίπεδο και όχι θεωρία.
Δεν είναι τυχαίο ότι δέκα μέρες στην Κύπρο είναι ζήτημα να άκουσα δέκα κορναρίσματα, δεν άκουσα κανέναν οδηγό να βρίζει άλλον, ενώ σε εκπλήσσει το γεγονός ότι τα αυτοκίνητα σταματούν στις διαβάσεις πεζών και περιμένουν να περάσεις. Τα μικρά όντως επηρεάζουν τα μεγάλα.