Από τον κύριο Τσιώλη και αυτή η είδηση:
“Δασικοί χάρτες σε 12 νομούς της χώρας
Δημοσίευση 18/03/2011 22:19 Ανανέωση 18/03/2011 22:20
Δασικό χάρτη πρόκειται να αποκτήσουν 12 νομοί της χώρας.
Πρόκειται για ένα από τα 13 έργα προϋπολογισμού 35,5 εκ. ευρώ, που αναλαμβάνει να υλοποιήσει η «Κτηματολόγιο Α.Ε.» μέσω του ΕΣΠΑ.
Αντικείμενο του έργου είναι η κατάρτιση δασικών χαρτών στους νομούς Θεσσαλονίκης, Χαλκιδικής, Πιερίας, Ιωαννίνων, Ευβοίας, Μαγνησίας, Αρκαδίας, Λακωνίας, Μεσσηνίας, Αχαΐας και Ηλίας πλην των περιοχών για τις οποίες έχει ήδη καταρτισθεί δασικός χάρτης.
Οι βασικοί άξονες των έργων αφορούν την ανάπτυξη νέων διαδικτυακών υπηρεσιών που θα διευκολύνουν τους πολίτες και τους εμπλεκόμενους με το Κτηματολόγιο φορείς και επαγγελματικές ομάδες κατά τη λειτουργία του Κτηματολογίου.”
Το πρόβλημα των δασών στην Ελλάδα οφείλεται στην απύθμενη τσιγγουνιά του κράτους που θέλει να κάνει δασική πολιτική στην ράχη των πολιτών. Από αυτή την τακτική ξεκίνησε μεταπολεμικά η υπόθεση με τους “χαρακτηρισμούς” ως δασικών εκτάσεων ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ εκτάσεων που λογγώνουν.
Είναι ολοφάνερο ότι σε μια χώρα που γνώρισε μεγάλη μετακίνηση πληθυσμού από την ύπαιθρο στις πόλεις και το εξωτερικό, μεταπολεμικά και μέχρι την δεκαετία του 1970, λογικό είναι να υπάρχουν πολλά ΙΔΙΩΤΙΚΑ κτήματα που λογγώνουν. Η ανάγκη των πολιτών μετατράπηκε σε μάστιγα στα χέρια των δασαρχών που αφειδώς χαρακτήριζαν δάση κάθε ΙΔΙΩΤΙΚΟ χωράφι που λόγγωνε.
Η τακτική του αυθαίρετου χαρακτηρισμού δασών με μια μονοκοντυλιά του δασάρχη υιοθετήθηκε από το ανώτατο δικαστήριο της χώρας που έβγαλε εκείνη την ρήση “άπαξ δάσος πάντα δάσος”.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει δώσει διαφορετικές απόψεις στη νομολογία του. Μια περιβαλλοντική πολιτική υπερισχύει ατομικών δικαιωμάτων μόνο όταν είναι γενικής εφαρμογής, βασίζεται σε συγκροτημένο σχεδιασμό και δεν οδηγεί σε ουσιαστική κατάσχεση περιουσίας, είπε το ΕΔΑΔ.
Τα μέσα ενημέρωσης συμβάλλουν στην σύγχυση. Θα έχετε παρατηρήσει πως η φράση “δασικές εκτάσεις” και “δάσος” τείνουν να χρησιμοποιούνται σε ρεπορτάζ ωσάν να ήταν ταυτόσημες. Δεν είναι. Επίσης τα ΜΜΕ δίνουν έντεχνα την εντύπωση ότι δάσος ίσον δημόσια περιουσία, ούτε αυτό ισχύει.
Αν το κράτος θέλει δημόσια δάση τότε μπορεί κάλλιστα να προχωρήσει σε νόμιμες απαλλοτριώσεις γης και έτσι να αποκτήσει δημόσιο δασικό χώρο.
Για να κατανοήσετε το μέγεθος της αδικίας σκεφτείτε δύο όμορα χωράφια που αφήνει ένας πατέρας σε δύο παιδιά. Το ένα παιδί είναι γεωργός και καλλιεργεί το κομμάτι του εντατικά με όλα τα σύγχρονα μέσα. Το άλλο φεύγει στο εξωτερικό και το χωράφι του λογγώνει. Μετά από 20 χρόνια το λογγωμένο χωράφι που έχει αποκτήσει ξυλώδη βλάστηση θεωρείται “δασική έκταση” και ο ιδιοκτήτης του δεν μπορεί να το κάνει τίποτε. Βέβαια συνεχίζει να έχει όλες τις υποχρεώσεις- φορολογικές και άλλες. Το όμορο κτήμα του αδελφού του όχι μόνο δεν επηρεάζεται αλλά ανεβαίνει σε αξία διότι τώρα γειτονεύει με δάσος που δεν μπορεί να κτιστεί! Οπως κατανοείτε η πρακτική επιφέρει σημαντικές διακρίσεις μεταξύ πολιτών και μειώνει το δικαίωμα απόλαυσης της περιουσίας που ενσωματώνεται στον χάρτη ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και εφόσον υπάρχει αδικία και αυθαιρεσία του κράτους θα υπάρχει και το αντίδοτο της φωτιάς.