Συχνά πυκνά εκπρόσωποι του κλάδου μας, και “όμορων” κλάδων εντυπωσιάζουν τους υπουργούς με τα οικονομικά μεγέθη που δημιουργεί το κυνήγι. Ακόμη και εχθρικά κείμενοι υπουργοί, βλέπε κυρία Μπιρμπίλη, εντυπωσιάζονται και κάμπτονται από τις εκκλήσεις ξενοδόχων της επαρχίας, και τις 5000 θέσεις εργασίας.
Ωστόσο τα σημερινά μεγέθη είναι η κορυφή του δυνητικού παγόβουνου. Οι πέντε χιλιάδες θέσεις εργασίας μπορούν να γίνουν πενήντα χιλιάδες, αν οι δικοί μας άνθρωποι είχαν την φαντασία για να συντάξουν μια σωστή μελέτη, να παρουσιάσουν μιαν ελκυστική και ρεαλιστική εικόνα, και αν ταυτόχρονα οι πολιτικοί είχαν την διάθεση και τον πατριωτισμό να δουν το θέμα με ανοικτά μυαλά.
ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ
Τα στοιχεία είναι αμείλικτα. Είμαστε τώρα 230 000 κυνηγοί και 5000 σκοπευτές. Σε περασμένα χρόνια ήμαστα περισσότεροι, 347000 την δεκαετία του 1980, άρα υπάρχει χώρος για ανάκαμψη και ανάπτυξη.
Οπλα έχουμε μπόλικα. Η αγορά όπλων δεν είναι το μέλλον, ούτε και η αγορά αξεσουάρ. Αυτό που χρειάζεται είναι ευκαιρίες χρήσης αυτών που έχουμε ώστε να τα λιώσουμε και να χρειαστούμε νέα. Και πρώτη ευκαιρία χρήσης, όπως δείχνουν τα στοιχεία διεθνώς είναι τα σκοπευτήρια ΑΝΑΨΥΧΗΣ και όχι τα πληκτικά πεδία αυτιστικά επαναληπτικής “Ολυμπιακής Σκοποβολής”. Να μην ξεχνάμε ότι η σκόπευση με το λειόκαννο έγινε Ολυμπιακό άθλημα μόλις το 1968, ας μην ενδίδουμε λοιπόν στα “αρχαία ιδεώδη” και τρίχες.
Πεδία κινούμενου αγριόχοιρου, πεδία Σπόρτινγκ, χώροι δοκιμής όπλων με πίνακες, πεδία αεροβόλου, ραβδωτού τουφεκιού και πιστολιού πρακτικής σκοποβολής προσελκύουν κόσμο που θέλει να ΨΥΧΑΓΩΓΗΘΕΙ. Με 230 000 κυνηγούς δικαιολογείται ένας τέτοιος χώρος ανά 1000 άτομα, τουλάχιστον. Δυακόσια τριάντα σκοπευτήρια με πέντε άτομα μόνιμο προσωπικό το καθένα να τους 1000 εργαζόμενους.
Σε αυτούς προσθέστε 250 δασκάλους σκοποβολής και ισάριθμους εφαρμοστές όπλων και οι “νέες θέσεις εργασίας” έφτασαν μάνι μάνι τις 1500.
Οι ρεζέρβες της Αμερικής, που δεν έχουν σχέση με τα κυνηγετικά αγροκτήματα της Ευρώπης, είναι πιο πρακτικές για τα δικά μας γούστα. Μια μικρή ρεζέρβα χρειάζεται 500 στρέμματα γης, στην οποία δεν σταματά η καλλιέργεια, μπορεί να φιλοξενεί μέχρι 10 κυνηγούς ανά πάσα στιγμή. Με 230 000 κυνηγούς η ζήτηση ρεζερβοποιημένου κυνηγίου μπορεί να ικανοποιηθεί με πολλές ΜΙΚΡΕΣ ρεζέρβες των πεντακοσίων στρεμμάτων, που συνολικά δεν θα καλύπτουν πάνω από 100 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Τα υπόλοιπα 130 000 τετ. χιλιόμετρα της χώρας θα είναι για το ελεύθερο δημοκρατικό κυνήγι. Οι πολλές ΚΑΛΕΣ μικρές ρεζέρβες θα κλείσουν τις κρατικές ρεζέρβες μαμμούθ και θα επιστρέψουν τους χώρους στο ελεύθερο κυνήγι.
Κάθε ρεζέρβα απαιτεί έναν τουλάχιστο επιβλέποντα επιστήμονα και μερικά άτομα προσωπικό, ας πούμε συνολικά τρία άτομα επί 200 ρεζέρβες να τις πρόσθετες 600 θέσεις εργασίας και έτσι ξεπερνούμε τις 2000 νέες θέσεις εργασίας χωρίς καμία σοβαρή κρατική δαπάνη. Το μόνο που χρειάζεται να κάνουν οι πολιτικοί είναι να καταργήσουν μερικές ανούσιες διατάξεις όπως αυτή που απαγορεύει τα ιδιωτικά σκοπευτήρια, τις ρεζέβρες κάτω των 5000 στρεμμάτων, και την ακατανόητη επιβολή “μελέτης” για την εκτροφή και απελευθέρωση θηραμάτων.
Τα παραπάνω είναι μερικά μόνο στοιχεία που συνθέτουν μια δυνητική εικόνα του κυνηγίου που πραγματικά παράγει πλούτο. Σε αυτά μπορούν να προστεθούν και άλλα από δραστηριότητες που δεν μας “γεμίζουν” το μάτι προς το παρόν, όπως η ιερακοθηρία, η τοξοβολία και το κυνήγι με τόξο, η καθιέρωση ελληνικού βιβλίου τροπαίων κλπ.
Αλλά για να γίνουν τα παραπάνω, θα πρέπει η εικόνα που παρουσιάζεται σε πολιτικά στελέχη να είναι πλήρης και όχι στρεβλή. Αυτή που παρουσιάζεται μέχρι τώρα είναι στρεβλή, και αυτό συμβαίνει διότι η δομή της εμπορικής μας τάξης είναι μεταπρατική και όχι επενδυτική.