Δευτέρα του Πάσχα ένα αγοράκι 5 χρονών βρήκε τραγικό θάνατο από δάγκωμα σκύλου στην Κύπρο. Η τραγωδία μιλά από μόνη της και το τίμημα είναι βαρύ για όλους τους εμπλεκόμενους.
Ωστόσο το συμβάν λέει πολλά για την μορφή και τον δρόμο που πήρε η κοινωνία του νησιού εδώ και μερικά χρόνια.
Οταν ήμασταν παιδιά στην Κύπρο ο κανόνας ήταν ότι οι σκύλοι φοβόντουσαν τους ανθρώπους, όλους τους ανθρώπους όλων των ηλικιών. Αρκούσε μια κίνηση ότι πάς να πιάσεις πέτρα και οι σκύλοι έπαιρναν δρόμο. Σκληρό; Ισως. Ασφαλές; Βεβαιότατα. Σε μια κυρίως αγροτική κοινωνία όπου οι άνθρωποι έχουν τακτικές συναντήσεις με ζώα δεν παίζεις με θεωρίες περί “πετ”, “ζώα συντροφιάς” και άλλες New Age αρλούμπες, ειδικά όταν τα τηλέφωνα ήταν ένα ανά 2000 κατοίκους και τα ασθενοφόρα ελάχιστα. Παρά την εντύπωση ότι επί αγγλοκρατίας είχαμε βιοτικό επίπεδο Αγγλίας η πραγματικότητα ήταν εντελώς διαφορετική.
Με την ευμάρεια των τελευταίων είκοσι ετών έφτασε και στην Κύπρο η δυτικότροπη “κυνοφιλία” και εισέρρευσαν “δυναμικές” φυλές σκύλων, όπως το Ακίτα που σκότωσε το αγόρι. Δεν μας έφταναν τα ντόπια λαγωνικά, ποιμενικά και κυνηγετικά. Μπήκαμε στο τριπάκι της κοινωνικής καταξίωσης μέσα από την κατοχή ζωντανών συμβόλων στάτους.
Τώρα βγήκαν όλα τα επακόλουθα στη φόρα. Γέμισαν τα ΜΜΕ “ειδικούς” που προτείνουν την εισαγωγή ακόμη περισσότερων δυτικότροπων προτύπων συμπεριφοράς και νομοθεσίας. Κανείς δεν μιλά για επιστροφή στην εποχή που όλοι, άνθρωποι και ζώα, ήξεραν την ιεραρχία και έπρατταν ανάλογα και οι αδέσποτοι σκύλοι είχαν την ίδια τύχη που έχουν και στην Αγγλία. Τουλάχιστον σε αυτό οι Αγγλοι μας ωφέλησαν. Στα πρώτα χρόνια της Κυπριακή Δημοκρατίας η Κύπρος βγήκε από τον διεθνή κατάλογο του εχινόκοκκου με μια δραστική καμπάνια μείωσης των αδέσποτων σκύλων. Οι ζωόφιλοι θα θυμώσουν με την αναφορά, ας πιουν ξύδι να τους περάσει. Από την δεύτερη θέση που κατείχε στον κατάλογο του Π.Ο.Υ του ΟΗΕ η Κύπρος βγήκε μέσα σε έξη μήνες, αφού μετά την μείωση αδέσποτων δεν υπήρε ούτε ένα νέο κρούσμα της νόσου.
Ο εχινόκοκκος για την δική μου γενιά ήταν κάτι γνώριμο. Ολοι μας ξέραμε τουλάχιστον έναν άνθρωπο θύμα της νόσου. Τα συμπτώματα της είναι φοβερά. Η σωτηρία έστω και ενός ανθρώπου από τον εχινόκοκκο δικαιολογεί την σκληρότητα των μέτρων που λήφθηκαν τότε. Και η σωτηρία έστω και ενός πεντάχρονου στο μέλλον δικαιολογεί δραστικά μέτρα τώρα. Φτάνει πια με την ανωμαλία της δήθεν ζωοφιλίας που έγινε μάστιγα.